Wednesday, September 28, 2011

అపురూపం

Google image

మనసు ఎంత మెత్తనిదో కదా.. ఊరికే భాదపడుతుంది, చిన్న విషయానికే కంగారు పడుతుంది, నచ్చనిది జరిగితే నొచ్చుకుంటుంది, ఇష్టమైన వ్యక్తిని చూస్తే ఉబ్భితబ్బిబ్బవుతుంది, ఇక ఆ వ్యక్తి పక్కనే ఉంటే దాన్ని పట్టుకోవడం కష్టమే! నాకు తెలిసి సృష్టిలో అంత్యంత  విలువైనది, అందమైనది, ఆశ్చర్యకరమైనది, వింతైనది మనసే! ఒకే సారి ఎన్ని ఆలోచిస్తుంది? కోపం, బాధ, సంతోషం, చిరాకు, ప్రశాంతత, ఇలా అన్ని భావాలని తనలో పొదువుకుంటుంది. పుట్టినప్పటి నుండి, కను మూసేంత వరకు మన భావాలు, రహస్యాలు, భద్రం గా దాచుకుంటుంది. ఇంత విలువైన మనసులో మనలో చాలా మంది ద్వేషం, కోపం, పగ, చిరాకు, స్త్రెస్స్, జరిగిపోయిన వాటి గురించిన ఆలోచనలు, జరగవు అని తెలిసిన వాటి గురించి వేదన, ఒకరు మాట్లాడలేదని బాధ, ఇది లేదు, అది కాదు అంటూ గందరగోళం, అబ్బా.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎంత చెత్త పెట్టుకుంటున్నారు?  వాళ్ళ మనసులు పాడుచేసుకున్నది చాలక తమతో ఉన్న వారిని కూడా disturb చేస్తుంటారు!   జీవితం  ఒక గొప్ప వరం. జీవితాన్ని జీవించాలి. కాని కొంత మంది ఆవేశంలోనో, కోపంలోనో, ఎవరో ఏదో అన్నరానో , తమ జీవితాలను తీరని దుఖంతో నింపేసుకుంటున్నారు లేకపోతే అంతం చేసుకుంటున్నారు! నిజమే  emotions అనేవి చాల strong గా ఉంటాయి. వీటి నుండి బయటపడడం అంత ఈజీ కాదు అలా అని అసాధ్యమూ కాదు. ఆ క్షణంలో (మరింకెంతసేపైన  కావచ్చు) గాజు ముక్కతో గుండెను చీరినట్లే ఉంటుంది దాని వల్ల ఎంతో వేదన.. అది మహా అయితే  కొన్ని నిముషాల నుండి  ఒక ఏడాది వరకు. కాని అప్పుడు తీసుకునే నిర్ణయాల తాలూకూ ప్రభావం అలా ఉండదు! జీవితాంతం వెంటాడుతుంది. మొన్న ఎక్కడో (బెంగుళూరు అనుకుంట)  ఒక అబ్బాయి "మన మధ్య ఉన్న relationship ఈ రోజుతో తెగిపోయింది, నువ్వు నాకు వద్దు" అన్నట్లు facebook  లో పోస్ట్ చేసాడని అతని గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఆత్మహత్య  చేసుకుందిట! ఇలాంటి ఇన్సిడెంట్స్ చూసినపుడు జాలి కాదు కదా చెంపలు వాయిoచాలన్నంత కోపం వస్తుంది.  జీవితం లో ప్రతీ క్షణం ఎంతో అమూల్యమైనది దానిని పూర్తిగా ఆస్వాదించగలగడం ఒక అదృష్టం.  రేపు రాబోయే సమస్య గురించి ఈ రోజు నుండే బాధ పడడం వలన ఒరిగేది ఏమి లేదు సరికదా ఈ రోజు ఉన్న ఆనందం కూడా పోతుంది ! కాని చాలా మంది తెలిసీ చేసే పొరపాటు ఇది! ఇది చాల చిన్న విషయం గా కనబడే పెద్ద విషయం ! జీవితం చాలా చిన్నది ఏ క్షణంలో ఏమవుతుందో తెలియదు.. జరగబోయేది ఎలాగూ జరిగే తీరుతుంది కనుక ఎప్పుడో ఏదో అవుతుంది (అది మరొక గంటలోనే కావచ్చు లేదా మరెపుడైన కావచ్చు) అని దాని గురించి ఆలోచిస్తూ మనశ్శాoతిని కోల్పోతే ఆ సమయం మన జీవితం వృధా అవుతుంది. లైఫ్ లో ఒక్క క్షణాన్ని కూడా వృధా చేయకుండా ప్రతీ క్షణాన్ని ఆస్వాదించండి, ఆనందించండి, ఆ ఆనందాన్ని మీతో ఉన్న వారికీ పంచండి. సంతోషం లో ఎవరైనా నవ్వుతారు కాని విషం చిమ్మే విషాదంలో కూడా నవ్వుతూ సంతోషాన్ని పంచే వాడే నిజమైన మనిషి (ఇది నా లాటి చాలా మంది అభిప్రాయం సుమీ!) .  

Tuesday, September 27, 2011

నిజమైన అందం

అందం.. ఒక అధ్బుతం ! మోములో కాదు మనసులో ఉంటుంది అది. ఈ రోజు అలాటి అందమైన మనసులను  చూసాను నేను ! అసలే లేట్ అయిపోయింది ఈ దిక్కుమాలిన సిగ్నల్స్ వేరే ప్రాణం తీయడానికి అని విసుక్కుంటూ నిలబడ్డాను. అప్పుడు చూసాను ఆ అందాన్ని! సూటు బూటు వేసుకొని, ఒక చేతిలో లాప్ టాప్, మరొక చేతిలో శరవనాభవన్  క్యారీ బాగ్ తో ఒక పెద్దాయన హడావిడిగా Ford Fiesta కార్ నుండి కిందకు దిగి డ్రైవర్ మీద పెద్దగా కేకలు వేసి  గబగబా ముందుకి నడిచాడు. ఇంతలో అక్కడే ఫుట్ పాత్  మీద పడుకొని ఉన్న ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు లేచి, ఆ పెద్దాయన వెనుక వెళుతూ తమ చిన్న పొట్ట (నిజానికి అక్కడ ఎండిపోయిన ఎముకలు తప్ప మరేమీ లేవు) మీద చెయ్యి పెట్టుకొని  ఏదో అడుగుతున్నారు (బహుశా తినడానికి ఏమైనా ఇవ్వమని కావచ్చు)  ఆ పెద్దాయనేమో కళ్ళెర్రజేసి చీదరించుకుంటూ అరిచారు అయినా ఈ మొండి పిల్లలు వదిలితేనా మరి? వెనుకే వెళ్లి విసిగించారు ఇహ ఆయనేమి చేయలేననుకున్నారు కాబోలు తనలో తానే గొణుక్కుంటూ పరుగులాటి నడకతో ముందు వెనుక చూసుకోకుండా రోడ్ క్రాస్ చేస్తుండగా అటుగా వస్తున్న ఒక కార్ ని గుద్దుకున్నారు. ఇదంతా 90 సెకండ్స్ లో  జరిగింది. నేను ఆ షాక్ నుండి తేరుకొని చూసేలోపు ఆయన వెంటపడిన ఆ ఇద్దరు పిల్లలో ఒకడు అక్కడున్న వారిని బ్రతిమాలుతున్నాడు మరొకడు పరుగులంకిoచుకున్నాడు భయపడి పారిపోతున్నాడేమో అనుకుంటూ బండి పక్కన పెట్టి ఆ పెద్దాయన దగ్గరకు పరుగు తీసాను కాని ఏం చెయ్యాలో పాలుపోలేదు.. అంత సీరియస్ దెబ్బలు కావు కాని కాస్త రక్తం పోతోంది, ఆయన స్పృహలో లేరు. ఇంతలో ఇందాక పరుగుపెట్టిన పిల్లాడు ట్రాఫ్ఫిక్ పోలీసు ని తీసుకొని వచ్చాడు, ఆయన చూసి  అంబులెన్స్ కి కాల్ చేసారు. అక్కడంతా గొడవ గొడవగా ఉంది. గుద్దిన కార్ ఆయనను పోలీస్ యేవో ఆయనకుతోచిన ప్రశ్నలు వేస్తూ ఉన్నారు. అప్పుడు చూసాను పరిశీలనగా ఆ పిల్లల వైపు ! మురికి బాగా పేరుకుపోయి, అక్కడక్కడ చిరిగి ఉన్న షర్ట్, దుమ్ము పట్టేసిన మోహము, భూతద్దం పెట్టి చూసిన ఎక్కడా చెంచ మాంసం కూడా కనిపించట్టుగా ఎండిపోయి ఉన్న వాళ్ళ శరీరాలు, వారి కళ్ళలో తప్ప మరి ఎక్కడా తేమ అనేది లేదు! అక్కడ అంత మంది ఉన్నా ఎవ్వరు రాలేదు, వచ్చినా ఎవరికి వారు చూస్తూ ఉండిపోయారు (నేను కూడా). కాని వాళ్ళు మాత్రం స్పందిoచగలిగారు! అదే ఈ పిల్లలో ఒకడికి ఇలా జరిగి ఉంటె కనీసం ఆ పెద్దాయన తిరిగి చూస్తాడని కూడా నేను అనుకోను. మేము అడిగినపుడు ఇవ్వలేదు కదా తిక్కకుదిరింది అనుకోకుండా పసి వాళ్ళైనా చక్కగా ఆలోచించారు. వారి బట్టలు ఎంత మురికిగా ఉన్నాయో వారి మనసులు అంత స్వచ్చం గా ఉన్నాయి. అక్కడి నుండి వచ్చేప్పుడు వారి కళ్ళలో అమాయత్వమే కాదు అంతులేని ఆనందాన్ని, ఒకలాటి మెరుపుని చూసాను. (ఈ రోజు ఆఫీసు కి గంటన్నర్ర లేట్ అయినా అసలు ఆ ఆలోచనే లేదు నాకు!) Its a great day..  చాలా మంది చూడలేని నిజమైన అందాన్ని చూడగలిగాను ! 

మనసు బండి


గుప్పెడంత ఈ గుండెలో ఎన్ని రాగాలో.. చెబుదాం అంటే మాట రాదు, ఊరుకుందాం అంటే మనసు ఒప్పుకోదు !
అయినా నా మనసు మీద చెప్పలేనంత కోపంగా ఉంది నాకు. అస్సలు చెప్పిన మాట వినదు.. ఒకటి, రెండు అంటే పరవాలేదు,  అది పాడిన ప్రతీ  రాగం నన్నూ పాడమంటే ఎలా! ఉదయాన్నే 5 గంటలకు అలారం మోగితే దాన్ని snooze చేసి చేసి 6 గంటల వరకు నన్ను బజ్జోపెడుతోంది. ఆఫీస్ ఏమో 7.30 కి. నేను బాక్స్ పెట్టుకొని ఇంటి నుండి బయలుదేరి నా "super Activa" (అవును మరి.. 7 years అయింది దాన్ని కొని. ఇప్పటికి దాని మీద వెళుతుంటే ఆహ్ గాల్లో తేలుతున్నట్లు ఉంటుంది. అదంటే నాకు చాల ప్రేమ! దారి మధ్యలో సడన్ గా ఆగిపోయినపుడు తన్ని తిట్టుకున్నా, ఎప్పుడూ పెట్రోల్ కొట్టించుకునే బంక్ లో "ఏంటి మేడం ఇంకా బండి మార్చరా, లోన్ అయినా తీసుకొని కొత్తది కొనండి మేడం" అన్నపుడు లేని పరువును ని కూడా తీసేస్తోంది ఇది అని ఎగిరెగిరి తన్నాలనిపించినా, బస్సు లో ఉండే జనాల చెమట వాసన నుండి, కాళ్ళు తొక్కేసి కనీసం సారీ అయిన చెప్పకుండా చిరుబురులాడే బొద్దు ఆంటీల (బండ ఆంటీ అంటే ఒప్పుకోరు గా) నుండి, ఏంటమ్మా చిల్లర లేకపోతే టికెట్ ఎలా ఇస్తారు నేనేం చిల్లర కొట్టు పెట్టుకోలేదు ఇక్కడ ప్రతీ ఒక్కడికి చిల్లర ఇచ్చుకుంటూ కూర్చోవడానికి" అంటూ విసుక్కొనే conductor నుండి, ఇలా పలు విధాలయిన హింసల నుండి తప్పించే నా సూపర్ బైక్ అంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం) లో ఆఫీస్ కు వెళ్లేసరికి 7.45 దాటుతూ ఉంటుంది. రోజు ఇదే పాట. Attendance register లో నేమో నిజాయితీ గా వెళ్ళిన టైం ఏ రాస్తాను (నిజాయితీనా పాడా మొన్నే ఒకడు తప్పు టైం వేసి దొరికిపోతే మా Mrs. of Mr. Chennai అడ్డమైన గడ్డి పెట్టింది దాన్ని చూసి జడుసుకొని అసలు టైం రాసాను ) అందుకే అస్సలు క్రమశిక్షణ లేదు అంటూ పెద్దగా చిన్న క్లాసు తీసుకుంది. ఇంకేం చేయగలను? అంతా  నీ వల్లే అంటూ నా మనసు ని నిందిస్తే అమాయకంగా నిశబ్ధం పాటించింది! ఆఫీసు లో online games వద్దు అని నెత్తి నోరు కొట్టుకున్న వినదు. సినిమాలు చూడొద్దు బుద్ధిగా బుక్స్ చదువుకో అంటే ఒప్పుకోదు.  ఈ మనసు బండి లో విహరించడం ఎంత ఆనందంగ ఉంటుందో.. బ్రేక్స్ లేని దీనిలో  ప్రయాణం అంతే రిస్కీ గా ఉంటుంది. అమ్మో సరి నేను రేపు కలుస్తా మా Mrs. of Mr. Chennai వస్తోంది..  టాటా !

Wednesday, September 28, 2011

అపురూపం

Google image

మనసు ఎంత మెత్తనిదో కదా.. ఊరికే భాదపడుతుంది, చిన్న విషయానికే కంగారు పడుతుంది, నచ్చనిది జరిగితే నొచ్చుకుంటుంది, ఇష్టమైన వ్యక్తిని చూస్తే ఉబ్భితబ్బిబ్బవుతుంది, ఇక ఆ వ్యక్తి పక్కనే ఉంటే దాన్ని పట్టుకోవడం కష్టమే! నాకు తెలిసి సృష్టిలో అంత్యంత  విలువైనది, అందమైనది, ఆశ్చర్యకరమైనది, వింతైనది మనసే! ఒకే సారి ఎన్ని ఆలోచిస్తుంది? కోపం, బాధ, సంతోషం, చిరాకు, ప్రశాంతత, ఇలా అన్ని భావాలని తనలో పొదువుకుంటుంది. పుట్టినప్పటి నుండి, కను మూసేంత వరకు మన భావాలు, రహస్యాలు, భద్రం గా దాచుకుంటుంది. ఇంత విలువైన మనసులో మనలో చాలా మంది ద్వేషం, కోపం, పగ, చిరాకు, స్త్రెస్స్, జరిగిపోయిన వాటి గురించిన ఆలోచనలు, జరగవు అని తెలిసిన వాటి గురించి వేదన, ఒకరు మాట్లాడలేదని బాధ, ఇది లేదు, అది కాదు అంటూ గందరగోళం, అబ్బా.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎంత చెత్త పెట్టుకుంటున్నారు?  వాళ్ళ మనసులు పాడుచేసుకున్నది చాలక తమతో ఉన్న వారిని కూడా disturb చేస్తుంటారు!   జీవితం  ఒక గొప్ప వరం. జీవితాన్ని జీవించాలి. కాని కొంత మంది ఆవేశంలోనో, కోపంలోనో, ఎవరో ఏదో అన్నరానో , తమ జీవితాలను తీరని దుఖంతో నింపేసుకుంటున్నారు లేకపోతే అంతం చేసుకుంటున్నారు! నిజమే  emotions అనేవి చాల strong గా ఉంటాయి. వీటి నుండి బయటపడడం అంత ఈజీ కాదు అలా అని అసాధ్యమూ కాదు. ఆ క్షణంలో (మరింకెంతసేపైన  కావచ్చు) గాజు ముక్కతో గుండెను చీరినట్లే ఉంటుంది దాని వల్ల ఎంతో వేదన.. అది మహా అయితే  కొన్ని నిముషాల నుండి  ఒక ఏడాది వరకు. కాని అప్పుడు తీసుకునే నిర్ణయాల తాలూకూ ప్రభావం అలా ఉండదు! జీవితాంతం వెంటాడుతుంది. మొన్న ఎక్కడో (బెంగుళూరు అనుకుంట)  ఒక అబ్బాయి "మన మధ్య ఉన్న relationship ఈ రోజుతో తెగిపోయింది, నువ్వు నాకు వద్దు" అన్నట్లు facebook  లో పోస్ట్ చేసాడని అతని గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఆత్మహత్య  చేసుకుందిట! ఇలాంటి ఇన్సిడెంట్స్ చూసినపుడు జాలి కాదు కదా చెంపలు వాయిoచాలన్నంత కోపం వస్తుంది.  జీవితం లో ప్రతీ క్షణం ఎంతో అమూల్యమైనది దానిని పూర్తిగా ఆస్వాదించగలగడం ఒక అదృష్టం.  రేపు రాబోయే సమస్య గురించి ఈ రోజు నుండే బాధ పడడం వలన ఒరిగేది ఏమి లేదు సరికదా ఈ రోజు ఉన్న ఆనందం కూడా పోతుంది ! కాని చాలా మంది తెలిసీ చేసే పొరపాటు ఇది! ఇది చాల చిన్న విషయం గా కనబడే పెద్ద విషయం ! జీవితం చాలా చిన్నది ఏ క్షణంలో ఏమవుతుందో తెలియదు.. జరగబోయేది ఎలాగూ జరిగే తీరుతుంది కనుక ఎప్పుడో ఏదో అవుతుంది (అది మరొక గంటలోనే కావచ్చు లేదా మరెపుడైన కావచ్చు) అని దాని గురించి ఆలోచిస్తూ మనశ్శాoతిని కోల్పోతే ఆ సమయం మన జీవితం వృధా అవుతుంది. లైఫ్ లో ఒక్క క్షణాన్ని కూడా వృధా చేయకుండా ప్రతీ క్షణాన్ని ఆస్వాదించండి, ఆనందించండి, ఆ ఆనందాన్ని మీతో ఉన్న వారికీ పంచండి. సంతోషం లో ఎవరైనా నవ్వుతారు కాని విషం చిమ్మే విషాదంలో కూడా నవ్వుతూ సంతోషాన్ని పంచే వాడే నిజమైన మనిషి (ఇది నా లాటి చాలా మంది అభిప్రాయం సుమీ!) .  

Tuesday, September 27, 2011

నిజమైన అందం

అందం.. ఒక అధ్బుతం ! మోములో కాదు మనసులో ఉంటుంది అది. ఈ రోజు అలాటి అందమైన మనసులను  చూసాను నేను ! అసలే లేట్ అయిపోయింది ఈ దిక్కుమాలిన సిగ్నల్స్ వేరే ప్రాణం తీయడానికి అని విసుక్కుంటూ నిలబడ్డాను. అప్పుడు చూసాను ఆ అందాన్ని! సూటు బూటు వేసుకొని, ఒక చేతిలో లాప్ టాప్, మరొక చేతిలో శరవనాభవన్  క్యారీ బాగ్ తో ఒక పెద్దాయన హడావిడిగా Ford Fiesta కార్ నుండి కిందకు దిగి డ్రైవర్ మీద పెద్దగా కేకలు వేసి  గబగబా ముందుకి నడిచాడు. ఇంతలో అక్కడే ఫుట్ పాత్  మీద పడుకొని ఉన్న ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు లేచి, ఆ పెద్దాయన వెనుక వెళుతూ తమ చిన్న పొట్ట (నిజానికి అక్కడ ఎండిపోయిన ఎముకలు తప్ప మరేమీ లేవు) మీద చెయ్యి పెట్టుకొని  ఏదో అడుగుతున్నారు (బహుశా తినడానికి ఏమైనా ఇవ్వమని కావచ్చు)  ఆ పెద్దాయనేమో కళ్ళెర్రజేసి చీదరించుకుంటూ అరిచారు అయినా ఈ మొండి పిల్లలు వదిలితేనా మరి? వెనుకే వెళ్లి విసిగించారు ఇహ ఆయనేమి చేయలేననుకున్నారు కాబోలు తనలో తానే గొణుక్కుంటూ పరుగులాటి నడకతో ముందు వెనుక చూసుకోకుండా రోడ్ క్రాస్ చేస్తుండగా అటుగా వస్తున్న ఒక కార్ ని గుద్దుకున్నారు. ఇదంతా 90 సెకండ్స్ లో  జరిగింది. నేను ఆ షాక్ నుండి తేరుకొని చూసేలోపు ఆయన వెంటపడిన ఆ ఇద్దరు పిల్లలో ఒకడు అక్కడున్న వారిని బ్రతిమాలుతున్నాడు మరొకడు పరుగులంకిoచుకున్నాడు భయపడి పారిపోతున్నాడేమో అనుకుంటూ బండి పక్కన పెట్టి ఆ పెద్దాయన దగ్గరకు పరుగు తీసాను కాని ఏం చెయ్యాలో పాలుపోలేదు.. అంత సీరియస్ దెబ్బలు కావు కాని కాస్త రక్తం పోతోంది, ఆయన స్పృహలో లేరు. ఇంతలో ఇందాక పరుగుపెట్టిన పిల్లాడు ట్రాఫ్ఫిక్ పోలీసు ని తీసుకొని వచ్చాడు, ఆయన చూసి  అంబులెన్స్ కి కాల్ చేసారు. అక్కడంతా గొడవ గొడవగా ఉంది. గుద్దిన కార్ ఆయనను పోలీస్ యేవో ఆయనకుతోచిన ప్రశ్నలు వేస్తూ ఉన్నారు. అప్పుడు చూసాను పరిశీలనగా ఆ పిల్లల వైపు ! మురికి బాగా పేరుకుపోయి, అక్కడక్కడ చిరిగి ఉన్న షర్ట్, దుమ్ము పట్టేసిన మోహము, భూతద్దం పెట్టి చూసిన ఎక్కడా చెంచ మాంసం కూడా కనిపించట్టుగా ఎండిపోయి ఉన్న వాళ్ళ శరీరాలు, వారి కళ్ళలో తప్ప మరి ఎక్కడా తేమ అనేది లేదు! అక్కడ అంత మంది ఉన్నా ఎవ్వరు రాలేదు, వచ్చినా ఎవరికి వారు చూస్తూ ఉండిపోయారు (నేను కూడా). కాని వాళ్ళు మాత్రం స్పందిoచగలిగారు! అదే ఈ పిల్లలో ఒకడికి ఇలా జరిగి ఉంటె కనీసం ఆ పెద్దాయన తిరిగి చూస్తాడని కూడా నేను అనుకోను. మేము అడిగినపుడు ఇవ్వలేదు కదా తిక్కకుదిరింది అనుకోకుండా పసి వాళ్ళైనా చక్కగా ఆలోచించారు. వారి బట్టలు ఎంత మురికిగా ఉన్నాయో వారి మనసులు అంత స్వచ్చం గా ఉన్నాయి. అక్కడి నుండి వచ్చేప్పుడు వారి కళ్ళలో అమాయత్వమే కాదు అంతులేని ఆనందాన్ని, ఒకలాటి మెరుపుని చూసాను. (ఈ రోజు ఆఫీసు కి గంటన్నర్ర లేట్ అయినా అసలు ఆ ఆలోచనే లేదు నాకు!) Its a great day..  చాలా మంది చూడలేని నిజమైన అందాన్ని చూడగలిగాను ! 

మనసు బండి


గుప్పెడంత ఈ గుండెలో ఎన్ని రాగాలో.. చెబుదాం అంటే మాట రాదు, ఊరుకుందాం అంటే మనసు ఒప్పుకోదు !
అయినా నా మనసు మీద చెప్పలేనంత కోపంగా ఉంది నాకు. అస్సలు చెప్పిన మాట వినదు.. ఒకటి, రెండు అంటే పరవాలేదు,  అది పాడిన ప్రతీ  రాగం నన్నూ పాడమంటే ఎలా! ఉదయాన్నే 5 గంటలకు అలారం మోగితే దాన్ని snooze చేసి చేసి 6 గంటల వరకు నన్ను బజ్జోపెడుతోంది. ఆఫీస్ ఏమో 7.30 కి. నేను బాక్స్ పెట్టుకొని ఇంటి నుండి బయలుదేరి నా "super Activa" (అవును మరి.. 7 years అయింది దాన్ని కొని. ఇప్పటికి దాని మీద వెళుతుంటే ఆహ్ గాల్లో తేలుతున్నట్లు ఉంటుంది. అదంటే నాకు చాల ప్రేమ! దారి మధ్యలో సడన్ గా ఆగిపోయినపుడు తన్ని తిట్టుకున్నా, ఎప్పుడూ పెట్రోల్ కొట్టించుకునే బంక్ లో "ఏంటి మేడం ఇంకా బండి మార్చరా, లోన్ అయినా తీసుకొని కొత్తది కొనండి మేడం" అన్నపుడు లేని పరువును ని కూడా తీసేస్తోంది ఇది అని ఎగిరెగిరి తన్నాలనిపించినా, బస్సు లో ఉండే జనాల చెమట వాసన నుండి, కాళ్ళు తొక్కేసి కనీసం సారీ అయిన చెప్పకుండా చిరుబురులాడే బొద్దు ఆంటీల (బండ ఆంటీ అంటే ఒప్పుకోరు గా) నుండి, ఏంటమ్మా చిల్లర లేకపోతే టికెట్ ఎలా ఇస్తారు నేనేం చిల్లర కొట్టు పెట్టుకోలేదు ఇక్కడ ప్రతీ ఒక్కడికి చిల్లర ఇచ్చుకుంటూ కూర్చోవడానికి" అంటూ విసుక్కొనే conductor నుండి, ఇలా పలు విధాలయిన హింసల నుండి తప్పించే నా సూపర్ బైక్ అంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం) లో ఆఫీస్ కు వెళ్లేసరికి 7.45 దాటుతూ ఉంటుంది. రోజు ఇదే పాట. Attendance register లో నేమో నిజాయితీ గా వెళ్ళిన టైం ఏ రాస్తాను (నిజాయితీనా పాడా మొన్నే ఒకడు తప్పు టైం వేసి దొరికిపోతే మా Mrs. of Mr. Chennai అడ్డమైన గడ్డి పెట్టింది దాన్ని చూసి జడుసుకొని అసలు టైం రాసాను ) అందుకే అస్సలు క్రమశిక్షణ లేదు అంటూ పెద్దగా చిన్న క్లాసు తీసుకుంది. ఇంకేం చేయగలను? అంతా  నీ వల్లే అంటూ నా మనసు ని నిందిస్తే అమాయకంగా నిశబ్ధం పాటించింది! ఆఫీసు లో online games వద్దు అని నెత్తి నోరు కొట్టుకున్న వినదు. సినిమాలు చూడొద్దు బుద్ధిగా బుక్స్ చదువుకో అంటే ఒప్పుకోదు.  ఈ మనసు బండి లో విహరించడం ఎంత ఆనందంగ ఉంటుందో.. బ్రేక్స్ లేని దీనిలో  ప్రయాణం అంతే రిస్కీ గా ఉంటుంది. అమ్మో సరి నేను రేపు కలుస్తా మా Mrs. of Mr. Chennai వస్తోంది..  టాటా !