Thursday, September 27, 2012

కొంచెం కష్టం.. కొంచెం ఇష్టం


అబ్బా.. ఈ విషయం మీతో పంచుకోవాలని మొన్నటి నుండి తెగ ఆరాటపడుతున్నాను కాని ఆఫీసులో వర్క్ కాస్త ఎక్కువగా ఉండడంతో కుదరలేదు. ఏవిటీ అలా ఆలోచిస్తూ చూస్తున్నారు? దేని గురించి చెప్తానో అనా? ఆగండాగండి నేనే చెప్తాను. మ్మ్.. విషయం ఏవిటంటే లాస్ట్ వీకెండ్ (22, 23 Sep) నేను అనూ కలిసి బయటకు వెళ్లాం. "అను" అంటే ఎవరో చెప్పకుండా స్టొరీ కంటిన్యూ చేస్తే మీరు నన్ను అడ్డమైన తిట్లూ తిడతారని నాకు తెలుసు :). అనూ అంటే మరెవరో కాదు.. భరతే! అతని పూర్తి పేరు భరత్ అనురూప్. నేను అనూ అని పిలుస్తానన్నమాట. మా ప్రేమ వయసు మూడేళ్ళు. ఈ మూడేళ్ళలో 10, 15 సినిమాలు చూసుంటాము. ఇంకా చాల సాయంత్రాలు బీచ్ లో వాళ్ళని వీళ్ళని చూస్తూ అనూ, సముద్రాన్ని చూస్తూ నేనూ గడిపాము.. గోల్డెన్ బీచ్, MGM, ఎగ్జిబిషన్, షాపింగ్, ఇలా ఎక్కడకు వెళ్ళినా మహా అయితే 5, 6 గంటల్లో తిరిగి వెళ్ళిపోయేవాళ్ళo. కాని ఫర్ ది ఫస్ట్ టైం.. ఇద్దరం కలిసి 2 డేస్ ట్రిప్ కి వెళ్ళోచ్చాం. అలా కొంటెగా చూడొద్దు. ఒంటరిగా వెళ్ళేంత సీన్ మాకు లేదులెండి. మాకు బాగా తెలిసిన ఆంటీ వాళ్ళ అబ్బాయి ఇక్కడ చదువుతున్నాడు. వాళ్ళది కడప. అంకుల్ రైల్వేస్ లో వర్క్ చేస్తున్నారు. ఉద్యోగరీత్యా ప్రస్తుతానికి కదిరి అనే ఊరిలో ఉంటున్నారు.  వాళ్ళబ్బాయి కోసం ఆంటీ గారు ఇక్కడకు వస్తుంటారు. వచ్చిన ప్రతి సారి ఇంటికి రమ్మని చెబుతారు. ఎప్పటిలాగే నవ్వి ఊరుకుంటాను. ఈ సారి మాత్రం "లేదు ప్రియా నువ్వూ , భరత్ ఇద్దరు కచ్చితంగా రావాలి.  పక్కనే "Horesely Hills" అనే ఊరున్నాది.. భలేగుంటదిలే" అని పట్టుబట్టేసారు. ప్లాన్ చేద్దాంలే ఆంటీ అంటే ఊరుకోలేదు. "ఏందే నువ్వు? ఇప్పుడే వెళ్ళాలా.. నేన్ చెప్తున్నా చూడు పెళ్ళయ్యాక వెళ్ళినా ఈ ఫీల్ వేరు ప్రియా" అని అభిమానంలో ముంచెత్తి ఈ బంపర్ ఆఫర్ ఇచ్చారు. భరత్ సరేనన్నాడు.  తను ఎలాగో ఆంధ్రాలోనే ఉండడంతో " శుక్రవారం నేను కదిరి కి డైరెక్ట్ గా వచ్చేస్తాను. నువ్వు ఆంటీ గారితో వచ్చెయ్యి నాన్న" అన్నాడు. 


శుక్రవారం 5కి ఆఫీసు నుండి బయలుదేరగానే ఆంటీ కి కాల్ చేసి "ఆంటీ, నేను బయలుదేరిపోయాను, ఇంకో అరగంటలో ఇంటి దగ్గర ఉంటాను. 6కి ఇంటి దగ్గర బస్సు ఎక్కేస్తే చక్కగా 6.40 కల్లా  కోయంబేడు బస్టాండ్ చేరుకోవచ్చు.. మీరు మా ఇంటి వైపు వచ్చేసేయండి.. నేను రెడీ గా ఉంటాను" అని చెప్పేసి ఇంటికి వెళ్లి బాగ్ సర్దుకొని 540కి  ఆవిడకు కాల్ చేస్తే "10 నిముషాలు  ప్రియా" అన్నారు. సరే అని కాలు కాలిన పిల్లి లాగ అటు ఇటు నడుస్తూ 30 మినిట్స్ వెయిట్ చేసాను. ఇంకా ఫోన్ రాలేదు. నేనే చేసాను "ఆంటీ ఎక్కడున్నారు?" అంటూ. "అయిపొయింది ప్రియా 10 నిముషాలు" అన్నారు. 20 మినిట్స్ దాటాయి. నాకు చిరాకొచ్చి అనూ కి కాల్ చేసి "ఆవిడ ఏం చేస్తోందో ఏవిటో.. ట్రాఫిక్ ఎక్కువవుతోంది. నేను ఇందాకటి నుండి కాల్ చేస్తోంటే 10 నిముషాలు, 10 నిముషాలు అంటూ గంట సేపటి నుండి వెయిట్ చేయిస్తున్నారు. కాస్త నువ్వైనా కనుక్కో అనూ.. ఈ జన్మకు అవుతుందో లేదో" అన్నాను. తను 2 మినిట్స్ లో నాకు తిరిగి చేసి "10నిముషాలంట ప్రియా.. నేను ఇప్పుడే అంకుల్ ని కలిసాను. ఏమైనా ముఖ్యమైన విషయమైతే ఫోన్ చెయ్" అనేసి కాల్ కట్ చేసాడు. నాకు వొళ్ళు మండిపోయింది. తిట్టుకుంటూ "ఆవిడ చెప్పిన 10 నిముషాలు" అయ్యేవరకు చూసాను. 7.10కి ఫోన్ చేసి ఆవిడ ఎక్కిన బస్సు నెంబర్ చెప్పి అదే బస్సు ఎక్కమన్నారు. హమ్మయ అనుకుంటూ గబగబా నడుచుకుంటూ వెళ్లి ఆ బస్సు ఎక్కాను. లోపల ఎంత రష్ గా ఉందంటే అమ్మో.. మళ్ళీ తలుచుకోవడానికి కూడా భయంగా ఉంది. ఫ్రంట్ సీట్ పక్కన కాస్త చోటుంది. మహా అయితే ముగ్గురు నిలబడొచ్చేమో. నాతో పాటు ఎక్కిన ఆరెడుగురు అమ్మాయిలు నన్ను తోసుకుంటూ వెళ్లి అక్కడ నిలబడ్డారు. వేరే ఆప్షన్ లేక కష్టపడి అక్కడే ఇరుకున్నాను. అబ్బా అబ్బా అబ్బా.. ఆ చెమట కంపు.. ట్రాఫిక్ పుణ్యమాని కదలని బస్సు.. నిలబడ్డం వాళ్ళ వచ్చిన కాళ్ళ నొప్పులేం సరిపోతాయిలే అనుకుందేమో ఒక అక్క తన హై హీల్ చెప్పుతో నా కాళ్ళను పలకరిస్తునే ఉంది. "అమ్మా" అని అరిచినపుడల్లా చిన్నగా నవ్వుతూ "సారీ" అని తను స్వీట్ గా చెప్తుంటే ఇంకేమి అనలేక ఏడవలేక నవ్వినట్లు ఒక నవ్వు విసురుతూ ఉన్నాను. "అసలు ఆ నవ్వైనా నీ మొహం మీద ఎందుకుండాలి" అనుకున్నట్లు బాగా సన్నగా ఉన్న ఒక అమ్మాయి తన ఎముకల ధృడత్వాన్ని నా మీద ప్రదర్శిస్తూ వచ్చింది బస్సు దిగే వరకు. ఈ గొడవల మధ్యలో ఒకడు నాకు సైట్ కొడుతూ వాళ్ళ మీద, వీళ్ళ మీద అరిచి వాడి హీరోఇజాన్ని చూయించడం ఒక ఎత్తైతే.. వెంట్రుకలే లేని వాడి గుండు మీద చేత్తో రాసుకుంటూ పళ్ళికిలించడం కొసరు మెరుపు. ఎలాగో 8.40 కి బస్టాండ్కి చేరుకున్నాం. కాని మేము ఎక్కాల్సిన బస్సు మిస్సు. చేసేదేమీ లేక తిరపతి ఎక్కాం. లక్కీగా సీట్స్ ఉన్నాయి. అప్పటికే నేను బాగా అలసిపోవడంతో నిద్రకు ఉపక్రమించాను. ఈ లోపు ఆంటీ తన బాగ్ ఓపెన్ చేసి "ప్రియా ఇదిగో తిను" అంటూ కొంచం రైస్, ఒక చపాతీ, క్యాబేజ్ కూర.. చిన్న ప్లేట్ లో పెట్టి ఇచ్చారు. మొహమాటానికి కూడా నో అని చెప్పే ఉద్దేశం లేక థాంక్స్ చెప్పి తినేసి బస్సు ఎప్పుడు కదుల్తుందా అని ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆశ్చర్యంగా 5 నిముషాల్లోనే బండి కదిలింది. హమ్మయ అనుకుని కళ్ళు మూసుకున్నానో లేదో బస్  ఆగిపోయింది! ఓ రేంజ్ లో తన్నుకొచ్చింది ఏడుపు. ఏమైందో చూద్దామని కిటికీలోనుండి తొంగి చూస్తే షాక్. ఎలా పెట్టాడో.. అసలేమయిందో కాని చుట్టూ 6, 7 బస్సులు. మధ్యలో మా బస్సు! దరిద్రం గజ్జి కుక్కలా వెంటపడింది ఇంకేం చేయలేమని అర్ధమయినా బోలెడంత చిరాకు, ఏడుపు. ఈ అందం లో ఆ ఆంటీ "నేనప్పుడే చెప్పలా మనం ట్రైన్కి బోదామేని?" అన్నారు. నాకు భలే కాలిందిలే. "అసలు మీరు చెప్పిన టైం కి వచ్చుంటే సరిపోయుండేది" అనేసాను. నేను మాంచి మూడ్ లో ఉన్నానని అర్ధమయి ఇంకేం మాట్లాడలేదు ఆవిడ. అక్కడే 10 దాటిపోయింది. "ఎక్కడి వరకు వచ్చారు నాన్నా?" అంటూ అనూ నుండి ఫోన్. "ఆ ఇంకా ఇక్కడే చచ్చాం. అయినా ఇదంతా నీ వల్లే. ఆవిడ పిలవగానే సరే అనేయడమే? నీకేం అక్కడ హాయిగా ఇంట్లో కూర్చున్నావ్. ఎక్కడున్నావ్ అంట ఎక్కడున్నావ్" అని దులిపి పారేసాను. దెబ్బకి "అంకుల్, నేనూ కదిరి నుండి మదనపల్లికి వచేస్తున్నాం. సో మీరు వచ్చాక డైరెక్ట్ గా Horsely Hills కి వెళ్ళిపోవడమే. సరే.. తినడానికి పిలుస్తున్నారు నాన్నా.. నేను మళ్ళీ చేస్తాను" అని గడగడా చెప్పేసి, తెల్లవారుజామున నేను రీచ్ అయ్యాను అని కాల్ చేసేంత వరకు అడ్రెస్ లేడు. మా బస్ కోయంబేడు బస్టాండ్ లోనుండి బయటకు వచ్చేసరికి 10.40 అలా అయింది. నాకు నిద్ర ముంచుకొచ్చి పడుకొనిపోయాను. మధ్యలో బాగా గోల గోల గా అనిపించేసరికి మెలకువ వచ్చింది. ఎంటా అని చూస్తే ఆ రోడ్ లో ఆక్సిడెంట్ అయిందిట. 1km వరకు వెహికల్స్ అన్ని ఆగిపోయాయి. అప్పటికి తిరుపతికి మరొక 20 మినిట్స్ దూరంలో ఉన్నాం. నాకు ఒకే సారి భయం, బాధ, కోపం అన్నీ కలిపి వచ్చేసాయి. దాదాపు 40 మినిట్స్ అక్కడే ఉండాల్సొచ్చింది. తర్వాత అటుగా వెళుతూ ఆ ఆక్సిడెంట్ అయిన  బండ్లను చూడొద్దనుకుంటూనే చూసాను. 2 లారీలు గుద్దుకొని ఉన్నాయి. ఇద్దరు చనిపోయారట.. వాళ్ళను చూడలేదు. తాగి డ్రైవ్ చేయడం వలన ఇలా జరిగిందని అన్నారు. చాలా సేపటి వరకు నేను మామూలు కాలేకపోయాను. ఈ మధ్యలోనే మేము తిరుపతిలో దిగి, మదనపల్లి వెళ్ళే బస్ ఎక్కాం. "ఆ ఊరికి వెళ్ళడానికి ఎంతసేపు పడుతుంది ఆంటీ" అనడిగాను. "ఎంతనే గంటా గంటన్నర అంతే" అన్నారు. తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకున్నా. కాని గంటన్నర కాదు కదా 3 గంటలయినా రాదాయే! ఆవిడేమో హాయిగా బజ్జున్నారు. ఒక చోట బస్ ఆపి డ్రైవర్స్ మారారు. ఇప్పుడు వచ్చిన ఆయనకు డ్రైవింగ్ కొత్తట. అయితే సైకిల్ స్పీడ్ లేదా జెట్ స్పీడ్ లో డ్రైవ్ చేసారు. దీనికి తోడు ఆయనకు బ్రేక్స్ వేయడం కూడా రాలేదు. కాస్త స్లో చేయడానికి బ్రేక్స్ వేసినా చాలు ఏదో టైర్ కాలిపోతున్న వాసన వేసింది. అప్పుడప్పుడు కూర్చున్న వాళ్ళు అరుస్తూనే ఉన్నారు "ఏమయ్యో చూసి పో.  ఎందా బ్రేకులేయటం" అని. గుండెను చేత్తో పట్టుకొని ఎప్పుడు దిగుతామురా భగవంతుడా అనుకుంటూ నేను కూర్చుంటే.. నా మీద పూర్తిగా వాలిపోయి (పడుకొని అంటే బాగుంటుందేమో!) సరిగ్గా చెవిలో గురక పెట్టేస్తోందావిడ :(. అలా అష్ట కష్టాలు పడి  ఉదయం అయిదున్నర ప్రాంతంలో మదనపల్లిలో దిగి గెస్ట్ హౌస్ కి వెళ్లాం. అక్కడే బ్రేక్ఫాస్ట్ అదీ చేసి అంకుల్ వాళ్ళ కార్ లో "Horsely Hills" కి బయలుదేరాం.

"ప్రియా.. నువ్వేదో మాంచి విషయం చెబుతావని పోస్ట్ చదువుతుంటే, దీనిలో దరిద్రం తప్ప మరేమీ కనబడడం లేదు" అనేగా అనుకుంటున్నారు..? మీరేమాత్రం అలా నిరుత్సాహపడొద్దు. కొన్ని మంచి విషయాలూ ఉన్నాయి. వెళ్ళే దారిలో ఎన్ని టొమాటో తోటలోచ్చాయో! మట్టితో చేసిన బొమ్మలు, గుర్రాలు, తాబేళ్లు, దీపాల గిన్నెలు, రకరకాల కుండలు 2kms వరకు దారి పొడుగునా ఇలాటి షాప్సే. నేనూ ఓ కుండ కొన్నానోచ్ :).

రెండు గంటల ప్రయాణం తర్వాత "Horesely Hills" చేరుకున్నాం. అక్కడికి వెళ్ళాక నేనూ, అనూ ఇదిగో ఇలా నడుస్తూ ప్రకృతిని ఆస్వాదించాం.



అనుకోకుండా తీసిన ఫొటోనే.. అయినా బాగుంది కదూ :)

 అక్కడ వాతావరణం ఎంత బాగుందో.. చల్లగా నిశబ్దంగా ఎటు చూసినా పచ్చదనం.. నా మనసయితే దూది పింజలా తేలికగా అయిపొయింది అక్కడకు వెళ్ళగానే. మేమున్నది రైల్వే గెస్ట్ హౌసులో. అంచేత వంట కూడా చేసుకోగాలిగాం. ఆంటీ, భరత్, అంకుల్ వీళ్ళు తమ ఫేవరెట్ నాటు కోడి కూర తిన్నారు. నేను నాన్  వెజ్ తినను కనుక బంగాళ దుంప వేపుడు.. చారు తిన్నాను. తర్వాత అందరికి నిద్రోచ్చింది. నాకు తప్ప. "బయటకు వెళ్లి కూర్చుందాం.. హాయిగా ఉందిగా. లోపలేం ఉంటాం చిరాగ్గా" అని అందరి దగ్గరకు వెళ్లి పర్సనల్గా రిక్వెస్ట్ చేసినా, "అనూ.. నీ చెయ్యి పట్టుకొని నడుస్తుంటే ఎంత బాగుంటుందో.. నీలాగే ఎంతో చల్లగా ప్రశాంతంగా ఉంది ప్రకృతి. రా అలా సరదాగా తిరిగొద్దాం" అని సోప్ పూసినా ప్రయోజనం లేకపోయింది. "నేనే ఉండగా నాలాగ ప్రశాంతతనిచ్చే ప్రకృతి ఎందుకు చెప్పు? దా.. కాసేపు నన్ను చూస్తూ రిలాక్స్ అవ్వు. కాసేపాగి తీసుకెళత" అని తేల్చేసాడు సింపుల్గా. మూతి ముడుచుకొని మూలన కూర్చుంటే కనీసం పట్టించుకోకుండా గురక వేరే పెట్టాడు. నేనూరుకుంటానా? తన తల దగ్గర కూర్చొని నా "ఊ.. ఊ.." రాగం మొదలుపెట్టాను. అయినా కదిల్తేనా? అందుకే "నీకోసం ఎన్ని కష్టాలు పడొచ్చానో.. ఊ..ఊ.. రాత్రంతా నిద్రే పోలేదు తెలుసా.. ఊ..ఊ.. నేనేం ఈ తొక్కలో కొండలు చుడ్డానికా వెళదామన్నాను? ఊ..ఊ.. వీళ్ళ మధ్య బాలేదు, కాసేపు నీతో ప్రేమగా, ప్రశాంతంగా ఉండాలనేగా.. ఊ..ఊ.. అర్ధం చేసుకోవు.. ఊ..ఊ..  ఊ..ఊ..  (గట్టిగా) ఊ..ఊ.. ఊ..ఊ.. ఊ..ఊ.. " ఇదిలా కంటిన్యూ అవుతుండగానే,  "ఊరుకోవుగా? సర్లే, ముందా రాగం ఆపు. చుక్క నీరు రాదు గాని అంబులెన్సు సైరెన్ లా వస్తుంది శబ్దం మాత్రం. పద" అన్నాడు లేస్తూ. ఈ సారి నేను పడుకొనిపోయాను సోఫాలో. "నాకేం వద్దులే. తిట్టుకుంటూ నీ నిద్రను నాకోసమేం త్యాగం చేయనవసరం లేదు. నువ్వు రమ్మనా నేనేం రాను" అనేసరికి తను కూడా మెల్లగా పక్క సర్దుకోబోయాడు. అమ్మో.. నేనెల కుదరనిస్తాను? ఇంకాస్త గట్టిగా "నువ్వు బలవంత పెట్టినా, నేను రానంతే." .. .. "ఇదిగో వినబడుతోందా? నువ్వు రమ్మన్నా, వచ్చి నన్ను లేపినా రాను.. రాను రాను" అన్నాను. నా భాష తనకు తెలుసును కదా.. సో లేచి వచ్చి నన్ను బుజ్జగించి తీసుకెళ్ళాడు. 100 మీటర్స్ దూరంలోనే ఒక స్విమ్మింగ్ పూల్ ఉంది. కాసేపు అక్కడ ఆడుకొని.. అటు ఇటు తిరిగి వచ్చేసరికి ఆంటీ, ఇంకా అక్కడ ఉన్న వాచ్ మాన్ ఫ్యామిలీ అందరు కలిసి జామకాయలు కోసుకుంటూ కనబడ్డారు. నేను కూడా వాళ్ళతో చేరి దాదాపు 15 కాయల వరకు కోసుకున్నా (తప్పు! అలా దిష్టి పెట్టకూడదు. అయినా అవేమి పెద్దవి కావు.. నిమ్మకాయ సైజులో ఉన్నాయి అంతే). తర్వాత అక్కడ ఉయ్యాల ఉంటే చాలా సేపు ఊగుతూ గడిపేశాను. మిగతా వాళ్ళంతా అరుగు మీద కూర్చొని కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే వాళ్ళ దగ్గర కూర్చొని  బోలెడన్ని కథలు విన్నాను.. ఆఖరికి తొమ్మిది, ఆ ప్రాంతంలో రూమ్కెళ్ళి హాయిగా బజ్జున్నా.

ఉదయం ఆరుగంటలకే లేపెసారు. "పద పద రెడీ అవ్వు ఇంక మనం బయలుదేరాలి" అంటూ. భాదేసింది. "ఏంటి అప్పుడేనా" అని. కాని వేరే దారి లేక కాళ్ళీడ్చుకుంటూ బయలుదేరాను. అక్కడి నుండి కదిరికి 3 గంటలట (నాకు తెలీదులే.. హాయిగా బజ్జున్నాగా కార్లో). మధ్యాహ్నం వరకు కబుర్లు, అక్కడున్న షైనీ (బొద్దు కుక్క) తో చిన్న చిన్న యుద్ధాలు.. ఇలా సరదాగ రోజు గడిచిపోయింది. నా బస్ కి టైం అవడంతో మళ్ళీ ఉరుకులు, పరుగులు, జర్నీలో తిప్పలు. చెప్పలేదు కదూ.. ఆంటీ తిరిగి నాతో రాలేదు.

నేనోక్కతినే అక్కడినుండి చెన్నైకి వచ్చాను. ప్రయాణంలో అస్సలు నిద్రలేదు. నెక్స్ట్ డే ఆఫీసులో చుక్కలు కనబడ్డాయి.
నా బాస్ వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటుంటే నేను  పైకి సిన్సియర్గా ఫైల్స్ చూస్తూ.. లోపల  మాత్రం నిద్రా నిద్రా నిద్రా అనుకుంటూ..  కునికి పాట్లు పడుతూ.. ఎప్పుడెపుడు ఆఫీసు అవుతుందా, ఇంటికెళ్ళి మంచం మీద వాలిపోదామా అని ఎదురుచూస్తూ రోజు వెళ్ళిపోయింది.

ఇవండీ.. నా ట్రిప్ విశేషాలు. నాకు కొంచెం కష్టం, కొంచెం ఇష్టంగా అనిపించింది. మరి మీకు?

  

Friday, September 14, 2012

క్షమించు మనసా..



నేను నేనే ఎందుకయ్యానో? అసలు ఎందుకు పుట్టానో? ఇంకా ఎందుకు బ్రతుకుతున్నానో?

ఛీ ఛీ.. ఏవిటి ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను? "విషం చిమ్మే విషాదంలోనూ నవ్వగలిగే వాడే నిజమైన మనిషి" అని నమ్మే నేనేనా ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను?! "ఎవరెమంటే ఏం.. దేవునికి, అంతరాత్మకు తప్ప మరొకరికి బదులు చెప్పాల్సిన పని లేదు.. అయినా లోకులు కాకులు వారిని పట్టించుకుంటే జీవితంలో ముందడుగు వేయడం కష్టం" అనుకునే నేనేనా ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను?? "నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది?" అని అనిపించిన ప్రతి సారి "నాకే ఎందుకు జరగకూడదు? మరెవరికో ఎందుకు జరగాలి? నేను దీన్ని ఎదుర్కోగలను కనుకనే నాకే జరుగుతోంది" అని సమర్ధించుకునే నేనేనా ఇలా నిస్సహాయంగా నిరీక్షణను కోల్పోయి మాట్లాడుతున్నాను?! ఆశ్చర్యంగానే ఉంది. కాని నిజమే.. నేనే ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను!


నేను ఎంతో అభిమానించే ఆవిడ "ప్రేమగా" అన్న మాటలకు ఒక్కసారిగా నా మనస్సు ఉలిక్కిపడి చుట్టూ చూసింది. ఎప్పటిలాగానే గుండెనిండా గాయాలు, అగాధంలాటి ఒంటరితనం. బేలగా  నా వైపు చూస్తే, పెదవులు
నవ్వుతున్నా కళ్ళు మాత్రం వర్షిస్తున్నాయి. దాంతో అది వణికిపోతోంది. ఇప్పుడు నేనెలా దాన్ని సముదాయించనూ? ఎంతో కష్టపడి చందమామ కథలు చెప్పి, లేని పోని ఊహలు పుట్టించి, జరగని వాటిని జరుగుతాయి చూడు అని నమ్మబలికి, తనకోసం కృత్రిమ ప్రశాంతతను సృష్టించి జోల పాడితే.. అవన్నీ నిజమని నమ్మి అమాయకంగా ఆనందపడే నా మనసుని చూసి మురుసుకున్నాను. కాని ఇప్పుడు మళ్ళీ తను వాస్తవాన్ని గ్రహించి వణికిపోతుంటే నేనేమని ధైర్యం చెప్పను? "నువ్వు ఉత్తినే బాధపడకు. ఇప్పుడేమైందని? ఛీ ఛీ ఇలాటి చిన్న విషయాల కోసం ఏడుస్తావా నువ్వూ..? హవ్వ!"  అంటూ దగ్గరికెళితే "మళ్ళీ మాయమాటలు చెప్పకు"  పొమ్మంటూ దూరంగా తోసేసింది.   


నా బుగ్గల మీద కారుతున్న కన్నీటి చారలను చెరపడానికి చిరుగాలి చేసే చిరు ప్రయత్నాలు  విఫలమవుతున్నాయి. ఎప్పుడూ దగ్గరకు తీసుకునే మనసు కూడా పొమ్మంది. ఏం చేయను? ఒక్కసారి వెనుతిరిగి చూసుకుంటే నా జీవితంలో అన్నీ ముళ్ళ చెట్లే.. ఒక్క పూలమొక్క అయినా లేదు. అయినప్పటికీ ఆ ముళ్ళ చెట్ల మధ్య ఉండే గడ్డిపూలను తలుచుకొని సంబరపడబోయాను కాని ఆ జ్జ్ఞాపకాల దారిలో ఉండే రాకాసి ముళ్ళు గుచ్చుకోవడంతో ఇదిగో ఇలా నిస్సహాయంగా కూర్చున్నాను. 

"రక్తసంబంధం ఉంటేనే ప్రేమా? లేకపోతే? మరి నా రక్తసంబంధికులు మాత్రం నన్నెందుకిలా ఒంటరితనానికి బందీని చేసారు? అవును. నేను అనాధనే.. అందరు ఉన్న అనాధను. ఇంతకూ అనాధ అంటే ఏవిటి? ఆ మాటకు అర్ధం తెలియకపోయినా ఎందుకు నాకీ క్షోభ? ఎన్నాళ్ళని వినాలి ఆ మాట?" అని మనసు మూగగా రోదిస్తుంటే నేనెలా ఆపనూ? నా రక్తసంబంధికులు అదే అంటారు.. బయటి వాళ్ళూ అదే అంటారు! ఎలా అయ్యాను నేను అనాధను? ఎందుకయ్యాను? గుడ్డిగా అభిమానించి నా వాళ్ళూ, నా వాళ్ళూ అని వెంపర్లాడుతూ ప్రేమ చూయించినందుకూ, అదే సన్నిహిత్యంతో వారిముందు నేను నేనుగా ఉన్నందుకు వారు నాకిచ్చిన బిరుదు "తింగరి, అనాధ, పిచ్చిమాలోకం". "నువ్వు దిక్కులేని దానివి.. ..... ... .. ... " అంటున్నపుడు  కనురెప్పల చాటున చివ్వున ఉబికిన కన్నీటినీ, ఉక్కిరిబిక్కిరయి మనసు పడ్డ వేదననూ పంటి బిగువున దాచిపెట్టి చిరునవ్వు నవ్వితే దాని అర్ధం నేను తింగరిననా? ఏమన్నా పట్టించుకోను.. తేలిగ్గా తీసుకోగలననా?!!! 
 
అయ్యో.. నాకు ఇంకాస్త శక్తి ఉంటే బాగుణ్ణు. నా మనసులోని మౌన రాగాన్ని విని మాట్లాడలేక మూగాబోవడం కాకుండా తనను ఊరడించగలిగితే బాగుణ్ణు.  అయినా మనసా..! నీ మౌనరాగాన్ని నే వింటున్నాలే..  నా నిస్సహాయతను మన్నించి మదనపడక ముందుకి సాగిపో.. !
      

Thursday, September 27, 2012

కొంచెం కష్టం.. కొంచెం ఇష్టం


అబ్బా.. ఈ విషయం మీతో పంచుకోవాలని మొన్నటి నుండి తెగ ఆరాటపడుతున్నాను కాని ఆఫీసులో వర్క్ కాస్త ఎక్కువగా ఉండడంతో కుదరలేదు. ఏవిటీ అలా ఆలోచిస్తూ చూస్తున్నారు? దేని గురించి చెప్తానో అనా? ఆగండాగండి నేనే చెప్తాను. మ్మ్.. విషయం ఏవిటంటే లాస్ట్ వీకెండ్ (22, 23 Sep) నేను అనూ కలిసి బయటకు వెళ్లాం. "అను" అంటే ఎవరో చెప్పకుండా స్టొరీ కంటిన్యూ చేస్తే మీరు నన్ను అడ్డమైన తిట్లూ తిడతారని నాకు తెలుసు :). అనూ అంటే మరెవరో కాదు.. భరతే! అతని పూర్తి పేరు భరత్ అనురూప్. నేను అనూ అని పిలుస్తానన్నమాట. మా ప్రేమ వయసు మూడేళ్ళు. ఈ మూడేళ్ళలో 10, 15 సినిమాలు చూసుంటాము. ఇంకా చాల సాయంత్రాలు బీచ్ లో వాళ్ళని వీళ్ళని చూస్తూ అనూ, సముద్రాన్ని చూస్తూ నేనూ గడిపాము.. గోల్డెన్ బీచ్, MGM, ఎగ్జిబిషన్, షాపింగ్, ఇలా ఎక్కడకు వెళ్ళినా మహా అయితే 5, 6 గంటల్లో తిరిగి వెళ్ళిపోయేవాళ్ళo. కాని ఫర్ ది ఫస్ట్ టైం.. ఇద్దరం కలిసి 2 డేస్ ట్రిప్ కి వెళ్ళోచ్చాం. అలా కొంటెగా చూడొద్దు. ఒంటరిగా వెళ్ళేంత సీన్ మాకు లేదులెండి. మాకు బాగా తెలిసిన ఆంటీ వాళ్ళ అబ్బాయి ఇక్కడ చదువుతున్నాడు. వాళ్ళది కడప. అంకుల్ రైల్వేస్ లో వర్క్ చేస్తున్నారు. ఉద్యోగరీత్యా ప్రస్తుతానికి కదిరి అనే ఊరిలో ఉంటున్నారు.  వాళ్ళబ్బాయి కోసం ఆంటీ గారు ఇక్కడకు వస్తుంటారు. వచ్చిన ప్రతి సారి ఇంటికి రమ్మని చెబుతారు. ఎప్పటిలాగే నవ్వి ఊరుకుంటాను. ఈ సారి మాత్రం "లేదు ప్రియా నువ్వూ , భరత్ ఇద్దరు కచ్చితంగా రావాలి.  పక్కనే "Horesely Hills" అనే ఊరున్నాది.. భలేగుంటదిలే" అని పట్టుబట్టేసారు. ప్లాన్ చేద్దాంలే ఆంటీ అంటే ఊరుకోలేదు. "ఏందే నువ్వు? ఇప్పుడే వెళ్ళాలా.. నేన్ చెప్తున్నా చూడు పెళ్ళయ్యాక వెళ్ళినా ఈ ఫీల్ వేరు ప్రియా" అని అభిమానంలో ముంచెత్తి ఈ బంపర్ ఆఫర్ ఇచ్చారు. భరత్ సరేనన్నాడు.  తను ఎలాగో ఆంధ్రాలోనే ఉండడంతో " శుక్రవారం నేను కదిరి కి డైరెక్ట్ గా వచ్చేస్తాను. నువ్వు ఆంటీ గారితో వచ్చెయ్యి నాన్న" అన్నాడు. 


శుక్రవారం 5కి ఆఫీసు నుండి బయలుదేరగానే ఆంటీ కి కాల్ చేసి "ఆంటీ, నేను బయలుదేరిపోయాను, ఇంకో అరగంటలో ఇంటి దగ్గర ఉంటాను. 6కి ఇంటి దగ్గర బస్సు ఎక్కేస్తే చక్కగా 6.40 కల్లా  కోయంబేడు బస్టాండ్ చేరుకోవచ్చు.. మీరు మా ఇంటి వైపు వచ్చేసేయండి.. నేను రెడీ గా ఉంటాను" అని చెప్పేసి ఇంటికి వెళ్లి బాగ్ సర్దుకొని 540కి  ఆవిడకు కాల్ చేస్తే "10 నిముషాలు  ప్రియా" అన్నారు. సరే అని కాలు కాలిన పిల్లి లాగ అటు ఇటు నడుస్తూ 30 మినిట్స్ వెయిట్ చేసాను. ఇంకా ఫోన్ రాలేదు. నేనే చేసాను "ఆంటీ ఎక్కడున్నారు?" అంటూ. "అయిపొయింది ప్రియా 10 నిముషాలు" అన్నారు. 20 మినిట్స్ దాటాయి. నాకు చిరాకొచ్చి అనూ కి కాల్ చేసి "ఆవిడ ఏం చేస్తోందో ఏవిటో.. ట్రాఫిక్ ఎక్కువవుతోంది. నేను ఇందాకటి నుండి కాల్ చేస్తోంటే 10 నిముషాలు, 10 నిముషాలు అంటూ గంట సేపటి నుండి వెయిట్ చేయిస్తున్నారు. కాస్త నువ్వైనా కనుక్కో అనూ.. ఈ జన్మకు అవుతుందో లేదో" అన్నాను. తను 2 మినిట్స్ లో నాకు తిరిగి చేసి "10నిముషాలంట ప్రియా.. నేను ఇప్పుడే అంకుల్ ని కలిసాను. ఏమైనా ముఖ్యమైన విషయమైతే ఫోన్ చెయ్" అనేసి కాల్ కట్ చేసాడు. నాకు వొళ్ళు మండిపోయింది. తిట్టుకుంటూ "ఆవిడ చెప్పిన 10 నిముషాలు" అయ్యేవరకు చూసాను. 7.10కి ఫోన్ చేసి ఆవిడ ఎక్కిన బస్సు నెంబర్ చెప్పి అదే బస్సు ఎక్కమన్నారు. హమ్మయ అనుకుంటూ గబగబా నడుచుకుంటూ వెళ్లి ఆ బస్సు ఎక్కాను. లోపల ఎంత రష్ గా ఉందంటే అమ్మో.. మళ్ళీ తలుచుకోవడానికి కూడా భయంగా ఉంది. ఫ్రంట్ సీట్ పక్కన కాస్త చోటుంది. మహా అయితే ముగ్గురు నిలబడొచ్చేమో. నాతో పాటు ఎక్కిన ఆరెడుగురు అమ్మాయిలు నన్ను తోసుకుంటూ వెళ్లి అక్కడ నిలబడ్డారు. వేరే ఆప్షన్ లేక కష్టపడి అక్కడే ఇరుకున్నాను. అబ్బా అబ్బా అబ్బా.. ఆ చెమట కంపు.. ట్రాఫిక్ పుణ్యమాని కదలని బస్సు.. నిలబడ్డం వాళ్ళ వచ్చిన కాళ్ళ నొప్పులేం సరిపోతాయిలే అనుకుందేమో ఒక అక్క తన హై హీల్ చెప్పుతో నా కాళ్ళను పలకరిస్తునే ఉంది. "అమ్మా" అని అరిచినపుడల్లా చిన్నగా నవ్వుతూ "సారీ" అని తను స్వీట్ గా చెప్తుంటే ఇంకేమి అనలేక ఏడవలేక నవ్వినట్లు ఒక నవ్వు విసురుతూ ఉన్నాను. "అసలు ఆ నవ్వైనా నీ మొహం మీద ఎందుకుండాలి" అనుకున్నట్లు బాగా సన్నగా ఉన్న ఒక అమ్మాయి తన ఎముకల ధృడత్వాన్ని నా మీద ప్రదర్శిస్తూ వచ్చింది బస్సు దిగే వరకు. ఈ గొడవల మధ్యలో ఒకడు నాకు సైట్ కొడుతూ వాళ్ళ మీద, వీళ్ళ మీద అరిచి వాడి హీరోఇజాన్ని చూయించడం ఒక ఎత్తైతే.. వెంట్రుకలే లేని వాడి గుండు మీద చేత్తో రాసుకుంటూ పళ్ళికిలించడం కొసరు మెరుపు. ఎలాగో 8.40 కి బస్టాండ్కి చేరుకున్నాం. కాని మేము ఎక్కాల్సిన బస్సు మిస్సు. చేసేదేమీ లేక తిరపతి ఎక్కాం. లక్కీగా సీట్స్ ఉన్నాయి. అప్పటికే నేను బాగా అలసిపోవడంతో నిద్రకు ఉపక్రమించాను. ఈ లోపు ఆంటీ తన బాగ్ ఓపెన్ చేసి "ప్రియా ఇదిగో తిను" అంటూ కొంచం రైస్, ఒక చపాతీ, క్యాబేజ్ కూర.. చిన్న ప్లేట్ లో పెట్టి ఇచ్చారు. మొహమాటానికి కూడా నో అని చెప్పే ఉద్దేశం లేక థాంక్స్ చెప్పి తినేసి బస్సు ఎప్పుడు కదుల్తుందా అని ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆశ్చర్యంగా 5 నిముషాల్లోనే బండి కదిలింది. హమ్మయ అనుకుని కళ్ళు మూసుకున్నానో లేదో బస్  ఆగిపోయింది! ఓ రేంజ్ లో తన్నుకొచ్చింది ఏడుపు. ఏమైందో చూద్దామని కిటికీలోనుండి తొంగి చూస్తే షాక్. ఎలా పెట్టాడో.. అసలేమయిందో కాని చుట్టూ 6, 7 బస్సులు. మధ్యలో మా బస్సు! దరిద్రం గజ్జి కుక్కలా వెంటపడింది ఇంకేం చేయలేమని అర్ధమయినా బోలెడంత చిరాకు, ఏడుపు. ఈ అందం లో ఆ ఆంటీ "నేనప్పుడే చెప్పలా మనం ట్రైన్కి బోదామేని?" అన్నారు. నాకు భలే కాలిందిలే. "అసలు మీరు చెప్పిన టైం కి వచ్చుంటే సరిపోయుండేది" అనేసాను. నేను మాంచి మూడ్ లో ఉన్నానని అర్ధమయి ఇంకేం మాట్లాడలేదు ఆవిడ. అక్కడే 10 దాటిపోయింది. "ఎక్కడి వరకు వచ్చారు నాన్నా?" అంటూ అనూ నుండి ఫోన్. "ఆ ఇంకా ఇక్కడే చచ్చాం. అయినా ఇదంతా నీ వల్లే. ఆవిడ పిలవగానే సరే అనేయడమే? నీకేం అక్కడ హాయిగా ఇంట్లో కూర్చున్నావ్. ఎక్కడున్నావ్ అంట ఎక్కడున్నావ్" అని దులిపి పారేసాను. దెబ్బకి "అంకుల్, నేనూ కదిరి నుండి మదనపల్లికి వచేస్తున్నాం. సో మీరు వచ్చాక డైరెక్ట్ గా Horsely Hills కి వెళ్ళిపోవడమే. సరే.. తినడానికి పిలుస్తున్నారు నాన్నా.. నేను మళ్ళీ చేస్తాను" అని గడగడా చెప్పేసి, తెల్లవారుజామున నేను రీచ్ అయ్యాను అని కాల్ చేసేంత వరకు అడ్రెస్ లేడు. మా బస్ కోయంబేడు బస్టాండ్ లోనుండి బయటకు వచ్చేసరికి 10.40 అలా అయింది. నాకు నిద్ర ముంచుకొచ్చి పడుకొనిపోయాను. మధ్యలో బాగా గోల గోల గా అనిపించేసరికి మెలకువ వచ్చింది. ఎంటా అని చూస్తే ఆ రోడ్ లో ఆక్సిడెంట్ అయిందిట. 1km వరకు వెహికల్స్ అన్ని ఆగిపోయాయి. అప్పటికి తిరుపతికి మరొక 20 మినిట్స్ దూరంలో ఉన్నాం. నాకు ఒకే సారి భయం, బాధ, కోపం అన్నీ కలిపి వచ్చేసాయి. దాదాపు 40 మినిట్స్ అక్కడే ఉండాల్సొచ్చింది. తర్వాత అటుగా వెళుతూ ఆ ఆక్సిడెంట్ అయిన  బండ్లను చూడొద్దనుకుంటూనే చూసాను. 2 లారీలు గుద్దుకొని ఉన్నాయి. ఇద్దరు చనిపోయారట.. వాళ్ళను చూడలేదు. తాగి డ్రైవ్ చేయడం వలన ఇలా జరిగిందని అన్నారు. చాలా సేపటి వరకు నేను మామూలు కాలేకపోయాను. ఈ మధ్యలోనే మేము తిరుపతిలో దిగి, మదనపల్లి వెళ్ళే బస్ ఎక్కాం. "ఆ ఊరికి వెళ్ళడానికి ఎంతసేపు పడుతుంది ఆంటీ" అనడిగాను. "ఎంతనే గంటా గంటన్నర అంతే" అన్నారు. తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకున్నా. కాని గంటన్నర కాదు కదా 3 గంటలయినా రాదాయే! ఆవిడేమో హాయిగా బజ్జున్నారు. ఒక చోట బస్ ఆపి డ్రైవర్స్ మారారు. ఇప్పుడు వచ్చిన ఆయనకు డ్రైవింగ్ కొత్తట. అయితే సైకిల్ స్పీడ్ లేదా జెట్ స్పీడ్ లో డ్రైవ్ చేసారు. దీనికి తోడు ఆయనకు బ్రేక్స్ వేయడం కూడా రాలేదు. కాస్త స్లో చేయడానికి బ్రేక్స్ వేసినా చాలు ఏదో టైర్ కాలిపోతున్న వాసన వేసింది. అప్పుడప్పుడు కూర్చున్న వాళ్ళు అరుస్తూనే ఉన్నారు "ఏమయ్యో చూసి పో.  ఎందా బ్రేకులేయటం" అని. గుండెను చేత్తో పట్టుకొని ఎప్పుడు దిగుతామురా భగవంతుడా అనుకుంటూ నేను కూర్చుంటే.. నా మీద పూర్తిగా వాలిపోయి (పడుకొని అంటే బాగుంటుందేమో!) సరిగ్గా చెవిలో గురక పెట్టేస్తోందావిడ :(. అలా అష్ట కష్టాలు పడి  ఉదయం అయిదున్నర ప్రాంతంలో మదనపల్లిలో దిగి గెస్ట్ హౌస్ కి వెళ్లాం. అక్కడే బ్రేక్ఫాస్ట్ అదీ చేసి అంకుల్ వాళ్ళ కార్ లో "Horsely Hills" కి బయలుదేరాం.

"ప్రియా.. నువ్వేదో మాంచి విషయం చెబుతావని పోస్ట్ చదువుతుంటే, దీనిలో దరిద్రం తప్ప మరేమీ కనబడడం లేదు" అనేగా అనుకుంటున్నారు..? మీరేమాత్రం అలా నిరుత్సాహపడొద్దు. కొన్ని మంచి విషయాలూ ఉన్నాయి. వెళ్ళే దారిలో ఎన్ని టొమాటో తోటలోచ్చాయో! మట్టితో చేసిన బొమ్మలు, గుర్రాలు, తాబేళ్లు, దీపాల గిన్నెలు, రకరకాల కుండలు 2kms వరకు దారి పొడుగునా ఇలాటి షాప్సే. నేనూ ఓ కుండ కొన్నానోచ్ :).

రెండు గంటల ప్రయాణం తర్వాత "Horesely Hills" చేరుకున్నాం. అక్కడికి వెళ్ళాక నేనూ, అనూ ఇదిగో ఇలా నడుస్తూ ప్రకృతిని ఆస్వాదించాం.



అనుకోకుండా తీసిన ఫొటోనే.. అయినా బాగుంది కదూ :)

 అక్కడ వాతావరణం ఎంత బాగుందో.. చల్లగా నిశబ్దంగా ఎటు చూసినా పచ్చదనం.. నా మనసయితే దూది పింజలా తేలికగా అయిపొయింది అక్కడకు వెళ్ళగానే. మేమున్నది రైల్వే గెస్ట్ హౌసులో. అంచేత వంట కూడా చేసుకోగాలిగాం. ఆంటీ, భరత్, అంకుల్ వీళ్ళు తమ ఫేవరెట్ నాటు కోడి కూర తిన్నారు. నేను నాన్  వెజ్ తినను కనుక బంగాళ దుంప వేపుడు.. చారు తిన్నాను. తర్వాత అందరికి నిద్రోచ్చింది. నాకు తప్ప. "బయటకు వెళ్లి కూర్చుందాం.. హాయిగా ఉందిగా. లోపలేం ఉంటాం చిరాగ్గా" అని అందరి దగ్గరకు వెళ్లి పర్సనల్గా రిక్వెస్ట్ చేసినా, "అనూ.. నీ చెయ్యి పట్టుకొని నడుస్తుంటే ఎంత బాగుంటుందో.. నీలాగే ఎంతో చల్లగా ప్రశాంతంగా ఉంది ప్రకృతి. రా అలా సరదాగా తిరిగొద్దాం" అని సోప్ పూసినా ప్రయోజనం లేకపోయింది. "నేనే ఉండగా నాలాగ ప్రశాంతతనిచ్చే ప్రకృతి ఎందుకు చెప్పు? దా.. కాసేపు నన్ను చూస్తూ రిలాక్స్ అవ్వు. కాసేపాగి తీసుకెళత" అని తేల్చేసాడు సింపుల్గా. మూతి ముడుచుకొని మూలన కూర్చుంటే కనీసం పట్టించుకోకుండా గురక వేరే పెట్టాడు. నేనూరుకుంటానా? తన తల దగ్గర కూర్చొని నా "ఊ.. ఊ.." రాగం మొదలుపెట్టాను. అయినా కదిల్తేనా? అందుకే "నీకోసం ఎన్ని కష్టాలు పడొచ్చానో.. ఊ..ఊ.. రాత్రంతా నిద్రే పోలేదు తెలుసా.. ఊ..ఊ.. నేనేం ఈ తొక్కలో కొండలు చుడ్డానికా వెళదామన్నాను? ఊ..ఊ.. వీళ్ళ మధ్య బాలేదు, కాసేపు నీతో ప్రేమగా, ప్రశాంతంగా ఉండాలనేగా.. ఊ..ఊ.. అర్ధం చేసుకోవు.. ఊ..ఊ..  ఊ..ఊ..  (గట్టిగా) ఊ..ఊ.. ఊ..ఊ.. ఊ..ఊ.. " ఇదిలా కంటిన్యూ అవుతుండగానే,  "ఊరుకోవుగా? సర్లే, ముందా రాగం ఆపు. చుక్క నీరు రాదు గాని అంబులెన్సు సైరెన్ లా వస్తుంది శబ్దం మాత్రం. పద" అన్నాడు లేస్తూ. ఈ సారి నేను పడుకొనిపోయాను సోఫాలో. "నాకేం వద్దులే. తిట్టుకుంటూ నీ నిద్రను నాకోసమేం త్యాగం చేయనవసరం లేదు. నువ్వు రమ్మనా నేనేం రాను" అనేసరికి తను కూడా మెల్లగా పక్క సర్దుకోబోయాడు. అమ్మో.. నేనెల కుదరనిస్తాను? ఇంకాస్త గట్టిగా "నువ్వు బలవంత పెట్టినా, నేను రానంతే." .. .. "ఇదిగో వినబడుతోందా? నువ్వు రమ్మన్నా, వచ్చి నన్ను లేపినా రాను.. రాను రాను" అన్నాను. నా భాష తనకు తెలుసును కదా.. సో లేచి వచ్చి నన్ను బుజ్జగించి తీసుకెళ్ళాడు. 100 మీటర్స్ దూరంలోనే ఒక స్విమ్మింగ్ పూల్ ఉంది. కాసేపు అక్కడ ఆడుకొని.. అటు ఇటు తిరిగి వచ్చేసరికి ఆంటీ, ఇంకా అక్కడ ఉన్న వాచ్ మాన్ ఫ్యామిలీ అందరు కలిసి జామకాయలు కోసుకుంటూ కనబడ్డారు. నేను కూడా వాళ్ళతో చేరి దాదాపు 15 కాయల వరకు కోసుకున్నా (తప్పు! అలా దిష్టి పెట్టకూడదు. అయినా అవేమి పెద్దవి కావు.. నిమ్మకాయ సైజులో ఉన్నాయి అంతే). తర్వాత అక్కడ ఉయ్యాల ఉంటే చాలా సేపు ఊగుతూ గడిపేశాను. మిగతా వాళ్ళంతా అరుగు మీద కూర్చొని కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే వాళ్ళ దగ్గర కూర్చొని  బోలెడన్ని కథలు విన్నాను.. ఆఖరికి తొమ్మిది, ఆ ప్రాంతంలో రూమ్కెళ్ళి హాయిగా బజ్జున్నా.

ఉదయం ఆరుగంటలకే లేపెసారు. "పద పద రెడీ అవ్వు ఇంక మనం బయలుదేరాలి" అంటూ. భాదేసింది. "ఏంటి అప్పుడేనా" అని. కాని వేరే దారి లేక కాళ్ళీడ్చుకుంటూ బయలుదేరాను. అక్కడి నుండి కదిరికి 3 గంటలట (నాకు తెలీదులే.. హాయిగా బజ్జున్నాగా కార్లో). మధ్యాహ్నం వరకు కబుర్లు, అక్కడున్న షైనీ (బొద్దు కుక్క) తో చిన్న చిన్న యుద్ధాలు.. ఇలా సరదాగ రోజు గడిచిపోయింది. నా బస్ కి టైం అవడంతో మళ్ళీ ఉరుకులు, పరుగులు, జర్నీలో తిప్పలు. చెప్పలేదు కదూ.. ఆంటీ తిరిగి నాతో రాలేదు.

నేనోక్కతినే అక్కడినుండి చెన్నైకి వచ్చాను. ప్రయాణంలో అస్సలు నిద్రలేదు. నెక్స్ట్ డే ఆఫీసులో చుక్కలు కనబడ్డాయి.
నా బాస్ వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటుంటే నేను  పైకి సిన్సియర్గా ఫైల్స్ చూస్తూ.. లోపల  మాత్రం నిద్రా నిద్రా నిద్రా అనుకుంటూ..  కునికి పాట్లు పడుతూ.. ఎప్పుడెపుడు ఆఫీసు అవుతుందా, ఇంటికెళ్ళి మంచం మీద వాలిపోదామా అని ఎదురుచూస్తూ రోజు వెళ్ళిపోయింది.

ఇవండీ.. నా ట్రిప్ విశేషాలు. నాకు కొంచెం కష్టం, కొంచెం ఇష్టంగా అనిపించింది. మరి మీకు?

  

Friday, September 14, 2012

క్షమించు మనసా..



నేను నేనే ఎందుకయ్యానో? అసలు ఎందుకు పుట్టానో? ఇంకా ఎందుకు బ్రతుకుతున్నానో?

ఛీ ఛీ.. ఏవిటి ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను? "విషం చిమ్మే విషాదంలోనూ నవ్వగలిగే వాడే నిజమైన మనిషి" అని నమ్మే నేనేనా ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను?! "ఎవరెమంటే ఏం.. దేవునికి, అంతరాత్మకు తప్ప మరొకరికి బదులు చెప్పాల్సిన పని లేదు.. అయినా లోకులు కాకులు వారిని పట్టించుకుంటే జీవితంలో ముందడుగు వేయడం కష్టం" అనుకునే నేనేనా ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను?? "నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది?" అని అనిపించిన ప్రతి సారి "నాకే ఎందుకు జరగకూడదు? మరెవరికో ఎందుకు జరగాలి? నేను దీన్ని ఎదుర్కోగలను కనుకనే నాకే జరుగుతోంది" అని సమర్ధించుకునే నేనేనా ఇలా నిస్సహాయంగా నిరీక్షణను కోల్పోయి మాట్లాడుతున్నాను?! ఆశ్చర్యంగానే ఉంది. కాని నిజమే.. నేనే ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను!


నేను ఎంతో అభిమానించే ఆవిడ "ప్రేమగా" అన్న మాటలకు ఒక్కసారిగా నా మనస్సు ఉలిక్కిపడి చుట్టూ చూసింది. ఎప్పటిలాగానే గుండెనిండా గాయాలు, అగాధంలాటి ఒంటరితనం. బేలగా  నా వైపు చూస్తే, పెదవులు
నవ్వుతున్నా కళ్ళు మాత్రం వర్షిస్తున్నాయి. దాంతో అది వణికిపోతోంది. ఇప్పుడు నేనెలా దాన్ని సముదాయించనూ? ఎంతో కష్టపడి చందమామ కథలు చెప్పి, లేని పోని ఊహలు పుట్టించి, జరగని వాటిని జరుగుతాయి చూడు అని నమ్మబలికి, తనకోసం కృత్రిమ ప్రశాంతతను సృష్టించి జోల పాడితే.. అవన్నీ నిజమని నమ్మి అమాయకంగా ఆనందపడే నా మనసుని చూసి మురుసుకున్నాను. కాని ఇప్పుడు మళ్ళీ తను వాస్తవాన్ని గ్రహించి వణికిపోతుంటే నేనేమని ధైర్యం చెప్పను? "నువ్వు ఉత్తినే బాధపడకు. ఇప్పుడేమైందని? ఛీ ఛీ ఇలాటి చిన్న విషయాల కోసం ఏడుస్తావా నువ్వూ..? హవ్వ!"  అంటూ దగ్గరికెళితే "మళ్ళీ మాయమాటలు చెప్పకు"  పొమ్మంటూ దూరంగా తోసేసింది.   


నా బుగ్గల మీద కారుతున్న కన్నీటి చారలను చెరపడానికి చిరుగాలి చేసే చిరు ప్రయత్నాలు  విఫలమవుతున్నాయి. ఎప్పుడూ దగ్గరకు తీసుకునే మనసు కూడా పొమ్మంది. ఏం చేయను? ఒక్కసారి వెనుతిరిగి చూసుకుంటే నా జీవితంలో అన్నీ ముళ్ళ చెట్లే.. ఒక్క పూలమొక్క అయినా లేదు. అయినప్పటికీ ఆ ముళ్ళ చెట్ల మధ్య ఉండే గడ్డిపూలను తలుచుకొని సంబరపడబోయాను కాని ఆ జ్జ్ఞాపకాల దారిలో ఉండే రాకాసి ముళ్ళు గుచ్చుకోవడంతో ఇదిగో ఇలా నిస్సహాయంగా కూర్చున్నాను. 

"రక్తసంబంధం ఉంటేనే ప్రేమా? లేకపోతే? మరి నా రక్తసంబంధికులు మాత్రం నన్నెందుకిలా ఒంటరితనానికి బందీని చేసారు? అవును. నేను అనాధనే.. అందరు ఉన్న అనాధను. ఇంతకూ అనాధ అంటే ఏవిటి? ఆ మాటకు అర్ధం తెలియకపోయినా ఎందుకు నాకీ క్షోభ? ఎన్నాళ్ళని వినాలి ఆ మాట?" అని మనసు మూగగా రోదిస్తుంటే నేనెలా ఆపనూ? నా రక్తసంబంధికులు అదే అంటారు.. బయటి వాళ్ళూ అదే అంటారు! ఎలా అయ్యాను నేను అనాధను? ఎందుకయ్యాను? గుడ్డిగా అభిమానించి నా వాళ్ళూ, నా వాళ్ళూ అని వెంపర్లాడుతూ ప్రేమ చూయించినందుకూ, అదే సన్నిహిత్యంతో వారిముందు నేను నేనుగా ఉన్నందుకు వారు నాకిచ్చిన బిరుదు "తింగరి, అనాధ, పిచ్చిమాలోకం". "నువ్వు దిక్కులేని దానివి.. ..... ... .. ... " అంటున్నపుడు  కనురెప్పల చాటున చివ్వున ఉబికిన కన్నీటినీ, ఉక్కిరిబిక్కిరయి మనసు పడ్డ వేదననూ పంటి బిగువున దాచిపెట్టి చిరునవ్వు నవ్వితే దాని అర్ధం నేను తింగరిననా? ఏమన్నా పట్టించుకోను.. తేలిగ్గా తీసుకోగలననా?!!! 
 
అయ్యో.. నాకు ఇంకాస్త శక్తి ఉంటే బాగుణ్ణు. నా మనసులోని మౌన రాగాన్ని విని మాట్లాడలేక మూగాబోవడం కాకుండా తనను ఊరడించగలిగితే బాగుణ్ణు.  అయినా మనసా..! నీ మౌనరాగాన్ని నే వింటున్నాలే..  నా నిస్సహాయతను మన్నించి మదనపడక ముందుకి సాగిపో.. !