Friday, October 26, 2012

ఏం మాయో..?!!


మనిషిని జయించగలిగేది ప్రేమతోనే కాని డబ్బుతో కాదని
వాదిస్తూనే, ప్రేమకు చలించక డబ్బుకి మాత్రం  లొంగుతారెందుకో??!!
కొన్నాళ్ళకు చిరిగిపోయే కాగితాలకు ఇచ్చినంత విలువ కూడా మనుషులకివ్వరు ఎందుకనో?!
"డబ్బు" ఎంత మాయో... ఛీ పొమ్మన్న నోటితోనే రా"మ్మా" రా అనిపిస్తుంది?!!!??
నిండు మనస్సుతో ప్రేమించే/పంచేవారు కొందరైతే,  ప్రేమను వలగా వేసి డబ్బుని జయించానుకునే/జయించేవారెందరో మరి ?!!!

ఈ వేళ నేను తెలుసుకున్నదేవిటంటే.. కొందరి  ఆప్యాయత పొందడానికి మనసు, ప్రేమ, మంచి, లాటివేవీ అవసరం లేదని.. "డబ్బు" ఉంటే చాలని, తీర్చలేని లోపాలను కూడా అది తీర్చగలదని??!!!!
హహ్హహ్హహహ్హా.. అంటే డబ్బుతో ప్రేమను కొనొచ్చునన్నమాట....?!  :( :( :'(  

ఇంత తేలికగా ప్రేమ దొరుకుతున్నందుకు ఆనందపడనా?? లేక దాని విలువ ఇలా దిగజారిపోయినందుకు బాధపడనా?? 

Thursday, October 18, 2012

తొలిసారి

ఇక్కడ నిన్నటినుండి తుపర పడుతూనే ఉంది. అది తోడుగా తెచ్చుకున్న చల్లటి గాలి మదిని తాకిన శుభ సమయ విశేషమో ఏవిటో..? ఉదయం నుండీ.. నా ప్రేమను తెలిపాక తొలిసారి భరత్ ని కలిసిన సన్నివేశం వద్దన్నా కళ్ళ ముందు కదులుతోంది :)

"సిగ్గా? అంటే ఏంటో..? ఎలా ఉంటుందో.. ఏమో బాబు మనకెందుకులే" అనుకునే జాతికి చెందిన నేను అతని కళ్ళలోకి చూడలేక తల దించుకున్న ఆ క్షణం తలుచుకుంటే మనసులో మల్లెల వాన కురుస్తోంది.
అందంగా కనబడుతున్నానో లేదోనని ఒకటికి పది సార్లు అద్దంలో చూసుకొని బయలుదేరాను. వెళ్ళేడపుడు నా గుండె చప్పుడు నాకే వినబడితే వింతగా నవ్వుకుని "హడావిడిపడుతూ పరుగు పెట్టాను కదా అందుకే గుండెలో ఈ అలజడి" అనుకున్నాను.  కాని అతన్ని చూడగానే చెప్పలేని భావాలతో.. మాట రాక సతమతమై..  ఇదిగో ఇలా కళ్ళు దించేసుకున్నాను (google pic అనుకునేరు! నా కళ్ళేనండోయ్).


 అతనేవేవో చెబుతుంటే మారు మాట్లాడకుండా అలా తల వంచుకునే వింటూ ఊ కొట్టడం తప్ప తలెత్తి సూటిగానైనా చూడలేని నన్ను చూసి "ఏంటీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి వాదిస్తూ..
నా నోరు మూయించే ప్రయత్నంలో  దిక్కులు చూడకుండా  సీరియస్గా కబుర్లు చెప్పేస్తూ ఉంటారుగా? ఏమైంది మేడంగారికి ఈ రోజు? మౌన వ్రతమో?" అని చిలిపిగ ప్రశ్నిస్తూ నా మొహం లోకి చూసి కన్ను గీటితే.. కనీసం కన్నెత్తైనా చూడకుండా గలగలా నవ్వుతూ మరింత ముడుచుకుపోయిన ఆ తీపి జ్ఞాపకం మరింత తీయదనాన్ని సంతరించుకొని  పలకరిస్తోంది :)

కుస్తీ పట్టే సాకుతో అతని చేయందుకొని పోట్లాడి, ఆ తరువాత  చినుకులలో నడుస్తూ మాట్లడకనే మౌన భాషలో చెప్పుకున్న ఊసులన్నిటినీ జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ.. ఆ వేళ చేయందుకునే ముందు తీసుకున్న ఈ ఫోటో చూసి మురుసిపోతున్నా..


ఇప్పుడే ఇలా ఉంటే, పెళ్ళి సమయంలో ఇకనేనేమైపోతానో..!!!

Friday, October 12, 2012

గోరింట జ్ఞాపకం

రోజూ ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వెళ్ళే దారిలో రోడ్ రిపేర్ చేస్తుండడంతో వేరే దారిలో వెళుతున్నాను ఒక వారం, పది రోజులగా. ఓ ఇంటి పెరట్లో పేద్ద గోరింటాకు చెట్టు చూసాను. ఎప్పుడో ఫిబ్రవరిలో మా అక్క పెళ్ళికి పెట్టుకున్నాను. మళ్ళీ ఇప్పటివరకు ఖాళీ చేతులే. కోన్ పెట్టుకోవడం కంటే వట్టి చేతులతో ఉండడం నయం అనుకొని విరక్తిగా జీవితం గడుపుతున్న సమయంలో ఎర్రటి రంగుతో  నా అరచేతులను, కాళ్ళను నింపి అల్లుకుపోవడానికి సిద్ధమన్నట్లున్న గోరింటాకు చెట్టుని చూడగానే మనసు పారేసుకున్నాను. ఎవరైనా ఉంటారేమో అడిగి కోసుకుందాం కదా అనుకుంటే.. ఎక్కడా ఎవరూ కనబడరే! కొన్ని రోజులు చూసి చూసి ఇక ఆగలేక శుభ ముహూర్తం
చూసుకొని పర్మిషన్ లేకుండానే కోసుకెళ్ళడానికి నిశ్చయించుకున్నాను. ఎప్పుడూ రోడ్ మీద ఎవరో ఒకరు తచ్చాడుతునే ఉన్నారు. ఎప్పటిమాములుగా ఉదయం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో ఆఫీసుకి వెళుతూ,
ఈ రోజైనా ఎవ్వరు లేకపోతే బాగుణ్ణు అనిపించినా మన అదృష్టం ఎంత స్ట్రాంగో తెలుసును కనుక "ఆ..ఇప్పుడు కూడా ఎవరోకరు తిరుగుతూనే ఉండుంటారులే" అనుకుంటూనే ఆశగా చూసాను. ఆశ్చర్యం! అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు! రెగులర్ గా వాకింగ్ కి వెళ్ళేవాళ్ళు కూడా కనబడలేదు. కళ్ళు పెద్దవి చేసుకొని దిక్కులు చూస్తుంటే గోరింటాకు చెట్టు అక్కినేని నాగేశ్వరావు గారి స్టైల్లో "కమాన్.. డోంట్ వేస్ట్ ది టైం" అన్నట్లు వినిపించింది. రోడ్ కీ, ఆ ఇంటి పెరడుకి మధ్యలో ఒక ఖాళీ స్థలం పిచ్చి మొక్కలతో నిండిపోయి ఉంది. ఖర్మ కాలి ఆరోజు చీర కట్టుకొని ఉన్నాను. కష్టమేమో అనిపించింది కాని మనసుని కన్విన్స్ చేయలేక నా బండిని రోడ్ మీదే కాస్త పక్కగా ఆపి, చీర కుచ్చిళ్ళు చేత్తో పట్టుకుంటూ జడ వెనక్కు వేసుకొని అటు ఇటూ చూస్తూ లోపలికి నడిచాను.  రోడ్ మీద నుండి చూడడానికి ఆ పిచ్చి మొక్కలు చిన్నగానే కనిపించాయి కాని నడుస్తుంటే తెలిసింది బాగా గుబురుగా ఉన్నాయని. ఇలా సుతారంగా నడిస్తే నేను గోరింటాకు కోసుకొనే లోపు రోజు గడిచిపోతుందనిపించి లాభం లేదని కొంగు, కుచ్చిళ్ళూ కలిపి చీరలో దోపుకొని గబగబా కంచు మొక్కలను తప్పించుకుంటూ.. చీరకు పట్టిన ముళ్ళు తీసుకుంటూ ఎలాగో చెట్టుదగ్గరకు చేరుకున్నాను. "పాపం నేను! గోరింటాకు కోసం ఎన్ని తిప్పలు పడ్డానో" అని నా మీద నేనే జాలిపడి వెనుదిరిగి చూసాను. అక్కడున్న పిచ్చి మొక్కలు, చెత్తకుప్పా అవీ దాటుకుంటూ రాగలిగినందుకు పొంగిపోయి, గోరింటాకు చెట్టుని చూసి పరవశించిపోతూ ప్రేమగా తడిమి ఒక్క రెబ్బ కోసానంతే. "ఏయ్య్.. యారదు? అంగె  ఎన్న పన్రే  (ఏయ్ ఎవరది? అక్కడేం చేస్తున్నావ్?)" అని పేద్ద పొలికేక వినిపించింది. అదిరిపడి వెనక్కు తిరిగి చూస్తే ఒక ముసలాయన
కర్ర చేత్తో పట్టుకొని మరీ నిలబడి ఉన్నారు. ఆ ఉదయం ఎంతో చల్లగా ఉన్నా కూడా చెమటలు పోసేసాయి నాకు.
"ఒన్నూ ఇల్ల తాతా..  ఇరుంగ నా వరే (ఏమి లేదు తాతా.. ఉండండి నేను వస్తున్నా)" అంటూ ఎంత వేగంగా లోపలికి వెళ్ళానో అంతే వేగంతో రోడ్ మీదకు  వచ్చేసాను. ఆయన ఉన్న వైపు అడుగులు వేస్తూనే చెప్పాను. గోరింటాకు కోసమని వెళ్లానని, అడుగుదామని చూసినా ఎవ్వరూ కనబడకపోయే సరికి నేనే కోయబోయానని. ఆయన ఏమి మాట్లాడకుండా కర్రతో కొట్టడానికి వస్తున్న పోజ్ లో నా వైపు పరిగెట్టేసరికి ఏం జరుగుతుందో అర్ధం చేసుకునే ప్రయత్నం చేయకుండా "అయ్యో.. తాతా ఎదో తెరియామె పణ్ణిటేన్ మన్నిచుడుంగో (అయ్యో తాతా ఏదో తెలియక చేసాను క్షమించండి)" అంటూ నా బండి దగ్గరకు పరిగెట్టేసాను. ఆ కంగారులో ఆయన ఏం చేస్తున్నారో.. ఏమవుతోందో చూడకుండానే బండి స్టార్ట్ చేసి స్పీడ్ గా ముందుకి వెళ్ళిపోయాను. 

"ఛీ ఛీ! అంతా నీ వల్లే. ఏ ఇప్పుడు గోరింటాకు లేకపోతే ఏమైపోతుంది? ఇంకా నయం అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు కనుక సరిపోయింది. ఉంటే ఎంత పరువు నష్టం? పైగా ఆగి ఆయనతో మాట్లాడి రాకుండా పరిగెట్టుకోచ్చేసావ్!" అని నానా విధాలుగా తిట్టుకుంటునే "నేనేం బంగారమా తీసుకెళ్ళబోయాను? అస్సలు ఏం చెప్తున్నానో కూడా వినకుండా మనవరాలి వయసున్న పిల్లను అలా కర్ర పట్టుకొని కొట్టడానికి వచ్చేస్తాడా? ఆ తాతయ్యకు అసలు మనసే లేదు. సో నేను చెప్పకుండా రావడంలో తప్పు లేదు" అని సమర్దించుకున్నాను. ఈ సంఘటన పుణ్యమా అని గోరింటాకుతో నా పరిచయం గురించి మీతో చెప్పుకోవాలని ఆశ కలిగింది.

నా చిన్నపుడొక సారి, ఆంధ్రలో ఉన్న మా మేనత్తా వాళ్ళింటికి నన్ను తీసుకొనివెళ్ళింది అమ్మ. దసరానో దీపావళో మరి గుర్తులేదు. ఇంకా రావలసిన వాళ్ళందరూ రాలేదు. కాని ఇల్లంతా సందడి సందడిగా ఉంది. నేనూ.. మా విజ్జత్త కూతురు రిషి, మౌని కలిసి ఆడుకుంటుంటే విజ్జత్త వచ్చి మౌని తో "అచ్యుతాంబ గారు గోరింటాకు నూరిస్తానన్నారు వెళ్లి ఈ గిన్నెలో పట్రామ్మ. ఇదిగో చేత్తో ముట్టుకోకు ఈ స్పూన్ తో తియ్యి రోట్లో నుండి. చెయ్యి పండిపోతే ఇంకేం పెట్టుకోలేవు" అంది. దానికి మౌని "ఏ.. ఎప్పుడూ నాకే చెప్తావ్. చెల్లిని వెళ్ళమనొచ్చుగా.. నేను వెళ్ళను" అని మారం చేసింది. తప్పక "రిషి తల్లులు.. నువ్వు బంగారం కదమ్మా మాట వింటావు. వెళ్లి పట్రామ్మ.. నీకే మంచి డిజైన్ పెడుతుంది కమలత్త" విజ్జత్త అన్న మాటలకు మా అమ్మ కూడా వంత పాడుతూ "అవును రిషి మంచి పిల్ల. దానికే మంచి డిజైన్ పెడతాను. ఎక్కువ పాయసం పెడతాను" అంది. అదేమో మిక్స్డ్ ఎక్స్ప్రెషన్ పెట్టింది. "ఇదిగో ప్రియాక్కని తోడు తీసుకెళ్ళు. త్వరగా వెళ్లి త్వరగా వచ్చేయండి. వచ్చేదారిలో పప్పలు కొనుక్కోండి" అంటూ మౌని చూడకుండా ఇద్దరి చేతుల్లోను చెరొక రూపాయి పెట్టి గిన్నె, స్పూనూ ఇచ్చింది. మేము జోలీ జోలీ గా బుజాల మీద చేతులేసుకొని బయటకు వెళ్ళాం. పక్క వీధిలో ఉందట ఇల్లు. కాని నాలుగడుగులు వేయగానే "ఐస్ ఐస్.. సేమ్య ఐస్.. పాలయిస్.. ద్రాక్షా ఐస్" అని వినిపించింది. "ఐసూ.. ఆగండి వస్తున్నాం" అనరిచింది రిషి. "సరే అయితే.. నాకు ఇల్లు  తెలీదుగా నువ్వెళ్ళి గోరింటాకు పట్రా
నేను వెళ్లి మనిద్దరికీ ఐస్ కొనుక్కొస్తా" అన్నాను. "అస్కు బస్కు ఏమ్మా ఎప్పట్లగా నాది కూడా తినేద్దామనా? కుదరదు. అదిగో ఆ చివ్వరిల్లె. వెళ్లి నువ్వే గోరింటాకు పట్రా నేనే ఐస్ కొనుక్కొస్తా" అంది. అవును అప్పటికే చాలాసార్లు కబుర్లు చెప్పి దాని ఐస్ క్రీంలు తినేసాను. అవంటే నాకు అంత పిచ్చి మరి. నేను కుదరదు నువ్వే పట్రా.. నేనే కొంటానని గొడవచేస్తే "అసలేమి వద్దు. పద వెళ్లి పోదాం" అనేసింది. అది నా వల్ల  కాదుగా.. కాళ్ళీడ్చుకుంటూ గోరింటాకు కోసం వెళుతూవెనకెనక్కి చూసుకుంటూ
అచ్యుతాంబ గారింటి వైపు నడిచాను. కాస్త ముందుకి వెళ్ళగానే బోల్డంత గోరింటాకు రోడ్ మీద పడిపోయి కనబడింది! "అమ్మో.. ఎలగ పారేసుకున్నారో!" నని ఆశ్చర్యపడిపోతూ "పోగొట్టుకున్నవాళ్ళు మళ్ళీ వచ్చేలోపే గిన్నెలో
వేసేసుకొని తీసుకెళ్ళిపోవాలి. లేకపోతే ఇప్పుడు అంత దూరం ఎవరు నడుస్తారు" అని కంగారు కంగారుగా
స్పూన్తో గిన్నెలో వేసుకుంటుంటే  కంపుకొట్టింది. "ఛీ ఛీ చెన్నైలోనే బాగుంటుంది గోరింటాకు. ఇక్కడేదో కంపొస్తోంది" అని ముఖం చిట్లించుకునే రిషిదెక్కడ నా ఐస్ తినేస్తుందో నని గబగబా గిన్నెలో వేసేసుకొని పరిగెట్టాను. బుద్దిగా బండ మీద కూర్చొని ఐస్ తింటోంది. మరొక చేతిలో నాది భద్రంగా పెట్టుకుంది తినకుండా! వెళ్లి నాది నేను తీసుకొని గిన్నె దాని చేతికిచ్చి "ఇంటికి వెళదాం నడు" అన్నాను. ఇంటికి వచ్చాక గోరింటాకు గిన్నెని టేబుల్ మీద పెట్టి విజ్జత్తకు చెప్పేసి ఆడుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాం. "ఏదో కంపుకొడుతోంది ఇల్లంతా" అని వెతుక్కుంటే నా చెప్పుల నుండి వస్తుందని గ్రహించి వాటిని కడిగే పనిలో పడింది అత్త. ఈ లోపు మిగతా వాళ్ళు రావడం కబుర్లు చెప్పుకొని గోరింటాకు పెట్టుకోవడానికి నేను ముందంటే నేను ముందని గొడవలు పడి మరీ  పెట్టుకోవడం.. జరుగుతోంది. పెట్టుకుంటున్నపుడు "ఏదో కంపు కొడుతోంది కదా పిన్ని" అన్నదానికి జవాబుగా "ప్రియా పేడ తొక్కొచ్చిందమ్మా. బయట అంట్లున్నాయని ఆ చెప్పులు బాత్రూంలోనే కడిగేసాను. ఆ స్మెల్లే ఇల్లంతా స్ప్రెడ్ అయినట్లుంది" అంది విజ్జత్త.

కాసేపటికి "అయ్యో.. ఇంకా ఇద్దరు ముగ్గురున్నారే పెట్టుకోవలసిన వాళ్ళూ.. గోరింటాకంతా అయిపొయింది. ఇప్పుడెలా" అనడం విని అక్కడే ఆడుకుంటున్న నేను "ఇంకక్కడ బోల్డంతుందిగా.. నేనెళ్లి పట్రానా..? రూపాయిస్తేనే మరి?" అన్నాను. "బోలెడంత ఎక్కడుందే..? ఎంత రుబ్బిందావిడ?" అంది. "ఆవిడ కాదు. రోడ్ మీద. పాపం ఎవరో పారేసుకున్నారు. ఇంకా అక్కడ బోల్డుంది" అన్నాను. వాళ్లకు అనుమానమొచ్చి చేతులు వాసన చూసుకుంటే "పేడ"!!!! ఎన్ని గొడవలేసుకొని పెట్టుకున్నారో అన్నే గొడవలతో పోటీ పడుతూ కడుక్కున్నారు.
పెట్టుకోని వాళ్ళు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు (అందులో మేము కూడా ఉన్నాం. ఎక్కడ చేరిపేసుకుంటామోనని రాత్రికి పెట్టొచ్చులే అనుకున్నారట). అప్పుడింక అందరూ మా అమ్మ మీద పడ్డారు!
అమ్మ నన్ను తిట్టలేదు.. నవ్వుతూ "పాపం దానికి పేడంటే ఏం తెలుసే? కోన్ లో ఉన్నట్లుగా ఉండేసరికి గోరింటాకే అనుకొనుండుంటుంది. అయినా మీకు తెలుసుగా? పెట్టుకునేడపుడు మీకే తెలియలేదు!?  చిన్నది.. దానికేం తెలుసే? పోనీయండి. " అని వెనకేసుకొచ్చింది!

ఫస్ట్ చిరాగ్గా ఫీల్ అయి నసిగినా.. కాసేపటి తర్వాత అందరూ నవ్వేసారు. ఇప్పటికీ గోరింటాకు కోసి పంపమని అడిగితే
"మనుషులు పెట్టుకునేదా? నీ స్పెషల్ గోరింటాకా?" అని ఏడిపిస్తుంటారు :)

     

Thursday, October 4, 2012

విహారం


విహారం అంటే మళ్ళీ ఎక్కడికో వెళ్లోచ్చేసినట్టుంది మన ప్రియా.. అనుకుంటున్నారా? అయితే రసంలో కాలేసినట్టే (పప్పంటే రొటీన్ గా ఉందని.. హి హి హి).  ఈ వేళ ఉదయం 8 గంటలకు సైన్ ఇన్ చేసాను. ఇప్పటి వరకు బ్లాగ్ లోకంలోనే విహరిస్తూ గడిపాను. ఇంట్లో ఉన్నాననుకునేరు..? కాదు కాదు ఆఫీసు లోనే ఉన్నాను. మా Mrs. of  Mr. Chennai ఈ రోజు ఆఫీసుకి రాలేదు.
ఉదయం ఉత్తినే ఎవరేం చేస్తున్నారో చూసిపోదాం కదా అని వచ్చి అతుక్కుపోయాను. ముందు లాస్యా రామకృష్ణ గారి "బ్లాగ్ లోకం" ఓపెన్ చేసి అందరూ రాసుకున్నవి చూస్తూ రాజ్ కుమార్ గారి బ్లాగింట్లోకెళ్ళి అన్ని టపాలూ చదివి, అక్కడి నుండి అన్నపూర్ణ, షడ్రుచులు అనే బ్లాగిళ్ళను చూసి, మళ్ళీ "బ్లాగ్ లోకం" కి వచ్చి చూస్తే  చిన్నిగారు  సినిమా గురించి ఏదో పోస్ట్ రాయడం కనబడి తన "అనుభవాలు" లోకి చొరబడ్డాను.
రెబల్ సినిమా ఏ రేంజ్లో కేక పెట్టిన్చిందో విపులంగా విడమర్చి చెప్పేసరికి రెబల్ చూడాలని నిన్న వేసుకున్న ప్లాన్ పక్కన పెట్టి, చిన్నిగారికి  థాంక్స్ చెప్పుకొని  అటు ఇటు తిరుగుతుంటే కావ్యాంజలి గారి "మీ కావ్యాంజలి" బ్లోగిల్లు, "aanamdam" బ్లాగు కనబడ్డాయి. అవన్నీ చదివి టైం చూసుకుంటే 4.20pm. వర్క్ అంతా అలానే ఉందని నాలోని ఉద్యోగి ఘోషిస్తోంది (ఇంటికి వెళ్లి కంప్లీట్ చేయక తప్పదనుకొండీ). కాని మనసు "నా మౌనరాగాల్లో ఇదీ ఒక రాగమే! మర్యాదగా దీన్ని వాటితో చేర్చు" అని ఆర్దరేసింది.
ఎవరితోనైనా పోట్లాట పెట్టుకోగలను కాని మనసుతో పోట్లాడి బ్రతికేయగాలనా? అందుకే ఇలా వచ్చాను. నిజానికి మొన్న అపుడెపుడో నిశ్చయిన్చేసుకున్నాను "ఎంత అభిమానం లేకపోతే ఇంత మంది  ఇంతగా అడుగుతారు "నా ప్రేమాయణం part 4" త్వరగా రాయండంటూ?  వారి అభిమానానికి కృతజ్ఞతగానైనా సరే నా బ్లాగ్లో నెక్స్ట్ పోస్ట్ అంటూ రాస్తే అది పార్ట్ ఫోరే" అని. కాని నా వీకెండ్ ట్రిప్ గురించి రాసేసాను. మీతో ట్రిప్ విశేషాలు పంచుకోవాలన్న ఆరాటం అటువంటిది మరీ. అప్పుడూ అనుకున్నాను.."లేదు లేదు ఏది ఏమైనా ఈ సారి పార్ట్ ఫోరే" అని. కాని మనసూరుకోవడంలేదు. అంచేత ఈ సారికి కూడా దయచేసి నన్ను మన్నిన్చేయమని మిమ్మల్ని (తిట్టుకుంటున్న వారిని) బ్లాగ్ ముఖంగా బ్రతిమాలేసుకుంటున్నాను.. :)  

Friday, October 26, 2012

ఏం మాయో..?!!


మనిషిని జయించగలిగేది ప్రేమతోనే కాని డబ్బుతో కాదని
వాదిస్తూనే, ప్రేమకు చలించక డబ్బుకి మాత్రం  లొంగుతారెందుకో??!!
కొన్నాళ్ళకు చిరిగిపోయే కాగితాలకు ఇచ్చినంత విలువ కూడా మనుషులకివ్వరు ఎందుకనో?!
"డబ్బు" ఎంత మాయో... ఛీ పొమ్మన్న నోటితోనే రా"మ్మా" రా అనిపిస్తుంది?!!!??
నిండు మనస్సుతో ప్రేమించే/పంచేవారు కొందరైతే,  ప్రేమను వలగా వేసి డబ్బుని జయించానుకునే/జయించేవారెందరో మరి ?!!!

ఈ వేళ నేను తెలుసుకున్నదేవిటంటే.. కొందరి  ఆప్యాయత పొందడానికి మనసు, ప్రేమ, మంచి, లాటివేవీ అవసరం లేదని.. "డబ్బు" ఉంటే చాలని, తీర్చలేని లోపాలను కూడా అది తీర్చగలదని??!!!!
హహ్హహ్హహహ్హా.. అంటే డబ్బుతో ప్రేమను కొనొచ్చునన్నమాట....?!  :( :( :'(  

ఇంత తేలికగా ప్రేమ దొరుకుతున్నందుకు ఆనందపడనా?? లేక దాని విలువ ఇలా దిగజారిపోయినందుకు బాధపడనా?? 

Thursday, October 18, 2012

తొలిసారి

ఇక్కడ నిన్నటినుండి తుపర పడుతూనే ఉంది. అది తోడుగా తెచ్చుకున్న చల్లటి గాలి మదిని తాకిన శుభ సమయ విశేషమో ఏవిటో..? ఉదయం నుండీ.. నా ప్రేమను తెలిపాక తొలిసారి భరత్ ని కలిసిన సన్నివేశం వద్దన్నా కళ్ళ ముందు కదులుతోంది :)

"సిగ్గా? అంటే ఏంటో..? ఎలా ఉంటుందో.. ఏమో బాబు మనకెందుకులే" అనుకునే జాతికి చెందిన నేను అతని కళ్ళలోకి చూడలేక తల దించుకున్న ఆ క్షణం తలుచుకుంటే మనసులో మల్లెల వాన కురుస్తోంది.
అందంగా కనబడుతున్నానో లేదోనని ఒకటికి పది సార్లు అద్దంలో చూసుకొని బయలుదేరాను. వెళ్ళేడపుడు నా గుండె చప్పుడు నాకే వినబడితే వింతగా నవ్వుకుని "హడావిడిపడుతూ పరుగు పెట్టాను కదా అందుకే గుండెలో ఈ అలజడి" అనుకున్నాను.  కాని అతన్ని చూడగానే చెప్పలేని భావాలతో.. మాట రాక సతమతమై..  ఇదిగో ఇలా కళ్ళు దించేసుకున్నాను (google pic అనుకునేరు! నా కళ్ళేనండోయ్).


 అతనేవేవో చెబుతుంటే మారు మాట్లాడకుండా అలా తల వంచుకునే వింటూ ఊ కొట్టడం తప్ప తలెత్తి సూటిగానైనా చూడలేని నన్ను చూసి "ఏంటీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి వాదిస్తూ..
నా నోరు మూయించే ప్రయత్నంలో  దిక్కులు చూడకుండా  సీరియస్గా కబుర్లు చెప్పేస్తూ ఉంటారుగా? ఏమైంది మేడంగారికి ఈ రోజు? మౌన వ్రతమో?" అని చిలిపిగ ప్రశ్నిస్తూ నా మొహం లోకి చూసి కన్ను గీటితే.. కనీసం కన్నెత్తైనా చూడకుండా గలగలా నవ్వుతూ మరింత ముడుచుకుపోయిన ఆ తీపి జ్ఞాపకం మరింత తీయదనాన్ని సంతరించుకొని  పలకరిస్తోంది :)

కుస్తీ పట్టే సాకుతో అతని చేయందుకొని పోట్లాడి, ఆ తరువాత  చినుకులలో నడుస్తూ మాట్లడకనే మౌన భాషలో చెప్పుకున్న ఊసులన్నిటినీ జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ.. ఆ వేళ చేయందుకునే ముందు తీసుకున్న ఈ ఫోటో చూసి మురుసిపోతున్నా..


ఇప్పుడే ఇలా ఉంటే, పెళ్ళి సమయంలో ఇకనేనేమైపోతానో..!!!

Friday, October 12, 2012

గోరింట జ్ఞాపకం

రోజూ ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వెళ్ళే దారిలో రోడ్ రిపేర్ చేస్తుండడంతో వేరే దారిలో వెళుతున్నాను ఒక వారం, పది రోజులగా. ఓ ఇంటి పెరట్లో పేద్ద గోరింటాకు చెట్టు చూసాను. ఎప్పుడో ఫిబ్రవరిలో మా అక్క పెళ్ళికి పెట్టుకున్నాను. మళ్ళీ ఇప్పటివరకు ఖాళీ చేతులే. కోన్ పెట్టుకోవడం కంటే వట్టి చేతులతో ఉండడం నయం అనుకొని విరక్తిగా జీవితం గడుపుతున్న సమయంలో ఎర్రటి రంగుతో  నా అరచేతులను, కాళ్ళను నింపి అల్లుకుపోవడానికి సిద్ధమన్నట్లున్న గోరింటాకు చెట్టుని చూడగానే మనసు పారేసుకున్నాను. ఎవరైనా ఉంటారేమో అడిగి కోసుకుందాం కదా అనుకుంటే.. ఎక్కడా ఎవరూ కనబడరే! కొన్ని రోజులు చూసి చూసి ఇక ఆగలేక శుభ ముహూర్తం
చూసుకొని పర్మిషన్ లేకుండానే కోసుకెళ్ళడానికి నిశ్చయించుకున్నాను. ఎప్పుడూ రోడ్ మీద ఎవరో ఒకరు తచ్చాడుతునే ఉన్నారు. ఎప్పటిమాములుగా ఉదయం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో ఆఫీసుకి వెళుతూ,
ఈ రోజైనా ఎవ్వరు లేకపోతే బాగుణ్ణు అనిపించినా మన అదృష్టం ఎంత స్ట్రాంగో తెలుసును కనుక "ఆ..ఇప్పుడు కూడా ఎవరోకరు తిరుగుతూనే ఉండుంటారులే" అనుకుంటూనే ఆశగా చూసాను. ఆశ్చర్యం! అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు! రెగులర్ గా వాకింగ్ కి వెళ్ళేవాళ్ళు కూడా కనబడలేదు. కళ్ళు పెద్దవి చేసుకొని దిక్కులు చూస్తుంటే గోరింటాకు చెట్టు అక్కినేని నాగేశ్వరావు గారి స్టైల్లో "కమాన్.. డోంట్ వేస్ట్ ది టైం" అన్నట్లు వినిపించింది. రోడ్ కీ, ఆ ఇంటి పెరడుకి మధ్యలో ఒక ఖాళీ స్థలం పిచ్చి మొక్కలతో నిండిపోయి ఉంది. ఖర్మ కాలి ఆరోజు చీర కట్టుకొని ఉన్నాను. కష్టమేమో అనిపించింది కాని మనసుని కన్విన్స్ చేయలేక నా బండిని రోడ్ మీదే కాస్త పక్కగా ఆపి, చీర కుచ్చిళ్ళు చేత్తో పట్టుకుంటూ జడ వెనక్కు వేసుకొని అటు ఇటూ చూస్తూ లోపలికి నడిచాను.  రోడ్ మీద నుండి చూడడానికి ఆ పిచ్చి మొక్కలు చిన్నగానే కనిపించాయి కాని నడుస్తుంటే తెలిసింది బాగా గుబురుగా ఉన్నాయని. ఇలా సుతారంగా నడిస్తే నేను గోరింటాకు కోసుకొనే లోపు రోజు గడిచిపోతుందనిపించి లాభం లేదని కొంగు, కుచ్చిళ్ళూ కలిపి చీరలో దోపుకొని గబగబా కంచు మొక్కలను తప్పించుకుంటూ.. చీరకు పట్టిన ముళ్ళు తీసుకుంటూ ఎలాగో చెట్టుదగ్గరకు చేరుకున్నాను. "పాపం నేను! గోరింటాకు కోసం ఎన్ని తిప్పలు పడ్డానో" అని నా మీద నేనే జాలిపడి వెనుదిరిగి చూసాను. అక్కడున్న పిచ్చి మొక్కలు, చెత్తకుప్పా అవీ దాటుకుంటూ రాగలిగినందుకు పొంగిపోయి, గోరింటాకు చెట్టుని చూసి పరవశించిపోతూ ప్రేమగా తడిమి ఒక్క రెబ్బ కోసానంతే. "ఏయ్య్.. యారదు? అంగె  ఎన్న పన్రే  (ఏయ్ ఎవరది? అక్కడేం చేస్తున్నావ్?)" అని పేద్ద పొలికేక వినిపించింది. అదిరిపడి వెనక్కు తిరిగి చూస్తే ఒక ముసలాయన
కర్ర చేత్తో పట్టుకొని మరీ నిలబడి ఉన్నారు. ఆ ఉదయం ఎంతో చల్లగా ఉన్నా కూడా చెమటలు పోసేసాయి నాకు.
"ఒన్నూ ఇల్ల తాతా..  ఇరుంగ నా వరే (ఏమి లేదు తాతా.. ఉండండి నేను వస్తున్నా)" అంటూ ఎంత వేగంగా లోపలికి వెళ్ళానో అంతే వేగంతో రోడ్ మీదకు  వచ్చేసాను. ఆయన ఉన్న వైపు అడుగులు వేస్తూనే చెప్పాను. గోరింటాకు కోసమని వెళ్లానని, అడుగుదామని చూసినా ఎవ్వరూ కనబడకపోయే సరికి నేనే కోయబోయానని. ఆయన ఏమి మాట్లాడకుండా కర్రతో కొట్టడానికి వస్తున్న పోజ్ లో నా వైపు పరిగెట్టేసరికి ఏం జరుగుతుందో అర్ధం చేసుకునే ప్రయత్నం చేయకుండా "అయ్యో.. తాతా ఎదో తెరియామె పణ్ణిటేన్ మన్నిచుడుంగో (అయ్యో తాతా ఏదో తెలియక చేసాను క్షమించండి)" అంటూ నా బండి దగ్గరకు పరిగెట్టేసాను. ఆ కంగారులో ఆయన ఏం చేస్తున్నారో.. ఏమవుతోందో చూడకుండానే బండి స్టార్ట్ చేసి స్పీడ్ గా ముందుకి వెళ్ళిపోయాను. 

"ఛీ ఛీ! అంతా నీ వల్లే. ఏ ఇప్పుడు గోరింటాకు లేకపోతే ఏమైపోతుంది? ఇంకా నయం అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు కనుక సరిపోయింది. ఉంటే ఎంత పరువు నష్టం? పైగా ఆగి ఆయనతో మాట్లాడి రాకుండా పరిగెట్టుకోచ్చేసావ్!" అని నానా విధాలుగా తిట్టుకుంటునే "నేనేం బంగారమా తీసుకెళ్ళబోయాను? అస్సలు ఏం చెప్తున్నానో కూడా వినకుండా మనవరాలి వయసున్న పిల్లను అలా కర్ర పట్టుకొని కొట్టడానికి వచ్చేస్తాడా? ఆ తాతయ్యకు అసలు మనసే లేదు. సో నేను చెప్పకుండా రావడంలో తప్పు లేదు" అని సమర్దించుకున్నాను. ఈ సంఘటన పుణ్యమా అని గోరింటాకుతో నా పరిచయం గురించి మీతో చెప్పుకోవాలని ఆశ కలిగింది.

నా చిన్నపుడొక సారి, ఆంధ్రలో ఉన్న మా మేనత్తా వాళ్ళింటికి నన్ను తీసుకొనివెళ్ళింది అమ్మ. దసరానో దీపావళో మరి గుర్తులేదు. ఇంకా రావలసిన వాళ్ళందరూ రాలేదు. కాని ఇల్లంతా సందడి సందడిగా ఉంది. నేనూ.. మా విజ్జత్త కూతురు రిషి, మౌని కలిసి ఆడుకుంటుంటే విజ్జత్త వచ్చి మౌని తో "అచ్యుతాంబ గారు గోరింటాకు నూరిస్తానన్నారు వెళ్లి ఈ గిన్నెలో పట్రామ్మ. ఇదిగో చేత్తో ముట్టుకోకు ఈ స్పూన్ తో తియ్యి రోట్లో నుండి. చెయ్యి పండిపోతే ఇంకేం పెట్టుకోలేవు" అంది. దానికి మౌని "ఏ.. ఎప్పుడూ నాకే చెప్తావ్. చెల్లిని వెళ్ళమనొచ్చుగా.. నేను వెళ్ళను" అని మారం చేసింది. తప్పక "రిషి తల్లులు.. నువ్వు బంగారం కదమ్మా మాట వింటావు. వెళ్లి పట్రామ్మ.. నీకే మంచి డిజైన్ పెడుతుంది కమలత్త" విజ్జత్త అన్న మాటలకు మా అమ్మ కూడా వంత పాడుతూ "అవును రిషి మంచి పిల్ల. దానికే మంచి డిజైన్ పెడతాను. ఎక్కువ పాయసం పెడతాను" అంది. అదేమో మిక్స్డ్ ఎక్స్ప్రెషన్ పెట్టింది. "ఇదిగో ప్రియాక్కని తోడు తీసుకెళ్ళు. త్వరగా వెళ్లి త్వరగా వచ్చేయండి. వచ్చేదారిలో పప్పలు కొనుక్కోండి" అంటూ మౌని చూడకుండా ఇద్దరి చేతుల్లోను చెరొక రూపాయి పెట్టి గిన్నె, స్పూనూ ఇచ్చింది. మేము జోలీ జోలీ గా బుజాల మీద చేతులేసుకొని బయటకు వెళ్ళాం. పక్క వీధిలో ఉందట ఇల్లు. కాని నాలుగడుగులు వేయగానే "ఐస్ ఐస్.. సేమ్య ఐస్.. పాలయిస్.. ద్రాక్షా ఐస్" అని వినిపించింది. "ఐసూ.. ఆగండి వస్తున్నాం" అనరిచింది రిషి. "సరే అయితే.. నాకు ఇల్లు  తెలీదుగా నువ్వెళ్ళి గోరింటాకు పట్రా
నేను వెళ్లి మనిద్దరికీ ఐస్ కొనుక్కొస్తా" అన్నాను. "అస్కు బస్కు ఏమ్మా ఎప్పట్లగా నాది కూడా తినేద్దామనా? కుదరదు. అదిగో ఆ చివ్వరిల్లె. వెళ్లి నువ్వే గోరింటాకు పట్రా నేనే ఐస్ కొనుక్కొస్తా" అంది. అవును అప్పటికే చాలాసార్లు కబుర్లు చెప్పి దాని ఐస్ క్రీంలు తినేసాను. అవంటే నాకు అంత పిచ్చి మరి. నేను కుదరదు నువ్వే పట్రా.. నేనే కొంటానని గొడవచేస్తే "అసలేమి వద్దు. పద వెళ్లి పోదాం" అనేసింది. అది నా వల్ల  కాదుగా.. కాళ్ళీడ్చుకుంటూ గోరింటాకు కోసం వెళుతూవెనకెనక్కి చూసుకుంటూ
అచ్యుతాంబ గారింటి వైపు నడిచాను. కాస్త ముందుకి వెళ్ళగానే బోల్డంత గోరింటాకు రోడ్ మీద పడిపోయి కనబడింది! "అమ్మో.. ఎలగ పారేసుకున్నారో!" నని ఆశ్చర్యపడిపోతూ "పోగొట్టుకున్నవాళ్ళు మళ్ళీ వచ్చేలోపే గిన్నెలో
వేసేసుకొని తీసుకెళ్ళిపోవాలి. లేకపోతే ఇప్పుడు అంత దూరం ఎవరు నడుస్తారు" అని కంగారు కంగారుగా
స్పూన్తో గిన్నెలో వేసుకుంటుంటే  కంపుకొట్టింది. "ఛీ ఛీ చెన్నైలోనే బాగుంటుంది గోరింటాకు. ఇక్కడేదో కంపొస్తోంది" అని ముఖం చిట్లించుకునే రిషిదెక్కడ నా ఐస్ తినేస్తుందో నని గబగబా గిన్నెలో వేసేసుకొని పరిగెట్టాను. బుద్దిగా బండ మీద కూర్చొని ఐస్ తింటోంది. మరొక చేతిలో నాది భద్రంగా పెట్టుకుంది తినకుండా! వెళ్లి నాది నేను తీసుకొని గిన్నె దాని చేతికిచ్చి "ఇంటికి వెళదాం నడు" అన్నాను. ఇంటికి వచ్చాక గోరింటాకు గిన్నెని టేబుల్ మీద పెట్టి విజ్జత్తకు చెప్పేసి ఆడుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాం. "ఏదో కంపుకొడుతోంది ఇల్లంతా" అని వెతుక్కుంటే నా చెప్పుల నుండి వస్తుందని గ్రహించి వాటిని కడిగే పనిలో పడింది అత్త. ఈ లోపు మిగతా వాళ్ళు రావడం కబుర్లు చెప్పుకొని గోరింటాకు పెట్టుకోవడానికి నేను ముందంటే నేను ముందని గొడవలు పడి మరీ  పెట్టుకోవడం.. జరుగుతోంది. పెట్టుకుంటున్నపుడు "ఏదో కంపు కొడుతోంది కదా పిన్ని" అన్నదానికి జవాబుగా "ప్రియా పేడ తొక్కొచ్చిందమ్మా. బయట అంట్లున్నాయని ఆ చెప్పులు బాత్రూంలోనే కడిగేసాను. ఆ స్మెల్లే ఇల్లంతా స్ప్రెడ్ అయినట్లుంది" అంది విజ్జత్త.

కాసేపటికి "అయ్యో.. ఇంకా ఇద్దరు ముగ్గురున్నారే పెట్టుకోవలసిన వాళ్ళూ.. గోరింటాకంతా అయిపొయింది. ఇప్పుడెలా" అనడం విని అక్కడే ఆడుకుంటున్న నేను "ఇంకక్కడ బోల్డంతుందిగా.. నేనెళ్లి పట్రానా..? రూపాయిస్తేనే మరి?" అన్నాను. "బోలెడంత ఎక్కడుందే..? ఎంత రుబ్బిందావిడ?" అంది. "ఆవిడ కాదు. రోడ్ మీద. పాపం ఎవరో పారేసుకున్నారు. ఇంకా అక్కడ బోల్డుంది" అన్నాను. వాళ్లకు అనుమానమొచ్చి చేతులు వాసన చూసుకుంటే "పేడ"!!!! ఎన్ని గొడవలేసుకొని పెట్టుకున్నారో అన్నే గొడవలతో పోటీ పడుతూ కడుక్కున్నారు.
పెట్టుకోని వాళ్ళు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు (అందులో మేము కూడా ఉన్నాం. ఎక్కడ చేరిపేసుకుంటామోనని రాత్రికి పెట్టొచ్చులే అనుకున్నారట). అప్పుడింక అందరూ మా అమ్మ మీద పడ్డారు!
అమ్మ నన్ను తిట్టలేదు.. నవ్వుతూ "పాపం దానికి పేడంటే ఏం తెలుసే? కోన్ లో ఉన్నట్లుగా ఉండేసరికి గోరింటాకే అనుకొనుండుంటుంది. అయినా మీకు తెలుసుగా? పెట్టుకునేడపుడు మీకే తెలియలేదు!?  చిన్నది.. దానికేం తెలుసే? పోనీయండి. " అని వెనకేసుకొచ్చింది!

ఫస్ట్ చిరాగ్గా ఫీల్ అయి నసిగినా.. కాసేపటి తర్వాత అందరూ నవ్వేసారు. ఇప్పటికీ గోరింటాకు కోసి పంపమని అడిగితే
"మనుషులు పెట్టుకునేదా? నీ స్పెషల్ గోరింటాకా?" అని ఏడిపిస్తుంటారు :)

     

Thursday, October 4, 2012

విహారం


విహారం అంటే మళ్ళీ ఎక్కడికో వెళ్లోచ్చేసినట్టుంది మన ప్రియా.. అనుకుంటున్నారా? అయితే రసంలో కాలేసినట్టే (పప్పంటే రొటీన్ గా ఉందని.. హి హి హి).  ఈ వేళ ఉదయం 8 గంటలకు సైన్ ఇన్ చేసాను. ఇప్పటి వరకు బ్లాగ్ లోకంలోనే విహరిస్తూ గడిపాను. ఇంట్లో ఉన్నాననుకునేరు..? కాదు కాదు ఆఫీసు లోనే ఉన్నాను. మా Mrs. of  Mr. Chennai ఈ రోజు ఆఫీసుకి రాలేదు.
ఉదయం ఉత్తినే ఎవరేం చేస్తున్నారో చూసిపోదాం కదా అని వచ్చి అతుక్కుపోయాను. ముందు లాస్యా రామకృష్ణ గారి "బ్లాగ్ లోకం" ఓపెన్ చేసి అందరూ రాసుకున్నవి చూస్తూ రాజ్ కుమార్ గారి బ్లాగింట్లోకెళ్ళి అన్ని టపాలూ చదివి, అక్కడి నుండి అన్నపూర్ణ, షడ్రుచులు అనే బ్లాగిళ్ళను చూసి, మళ్ళీ "బ్లాగ్ లోకం" కి వచ్చి చూస్తే  చిన్నిగారు  సినిమా గురించి ఏదో పోస్ట్ రాయడం కనబడి తన "అనుభవాలు" లోకి చొరబడ్డాను.
రెబల్ సినిమా ఏ రేంజ్లో కేక పెట్టిన్చిందో విపులంగా విడమర్చి చెప్పేసరికి రెబల్ చూడాలని నిన్న వేసుకున్న ప్లాన్ పక్కన పెట్టి, చిన్నిగారికి  థాంక్స్ చెప్పుకొని  అటు ఇటు తిరుగుతుంటే కావ్యాంజలి గారి "మీ కావ్యాంజలి" బ్లోగిల్లు, "aanamdam" బ్లాగు కనబడ్డాయి. అవన్నీ చదివి టైం చూసుకుంటే 4.20pm. వర్క్ అంతా అలానే ఉందని నాలోని ఉద్యోగి ఘోషిస్తోంది (ఇంటికి వెళ్లి కంప్లీట్ చేయక తప్పదనుకొండీ). కాని మనసు "నా మౌనరాగాల్లో ఇదీ ఒక రాగమే! మర్యాదగా దీన్ని వాటితో చేర్చు" అని ఆర్దరేసింది.
ఎవరితోనైనా పోట్లాట పెట్టుకోగలను కాని మనసుతో పోట్లాడి బ్రతికేయగాలనా? అందుకే ఇలా వచ్చాను. నిజానికి మొన్న అపుడెపుడో నిశ్చయిన్చేసుకున్నాను "ఎంత అభిమానం లేకపోతే ఇంత మంది  ఇంతగా అడుగుతారు "నా ప్రేమాయణం part 4" త్వరగా రాయండంటూ?  వారి అభిమానానికి కృతజ్ఞతగానైనా సరే నా బ్లాగ్లో నెక్స్ట్ పోస్ట్ అంటూ రాస్తే అది పార్ట్ ఫోరే" అని. కాని నా వీకెండ్ ట్రిప్ గురించి రాసేసాను. మీతో ట్రిప్ విశేషాలు పంచుకోవాలన్న ఆరాటం అటువంటిది మరీ. అప్పుడూ అనుకున్నాను.."లేదు లేదు ఏది ఏమైనా ఈ సారి పార్ట్ ఫోరే" అని. కాని మనసూరుకోవడంలేదు. అంచేత ఈ సారికి కూడా దయచేసి నన్ను మన్నిన్చేయమని మిమ్మల్ని (తిట్టుకుంటున్న వారిని) బ్లాగ్ ముఖంగా బ్రతిమాలేసుకుంటున్నాను.. :)