Tuesday, November 27, 2012

చీరలు

అబ్బబ్బా.. ఈ నెల మొదట్లో నేను ఏ తోక... అహ తోకలు తొక్కే అవకాశమే లేదండీ.. అయితే గియితే బట్టలుతికేప్పుడు ఏ చీర కొంగో తొక్కుంటాను. అది ఏ కొంగు ప్రభావమో మరేమో గాని ఈ నెలలో అచ్చంగా 5 చీరలు సొంతమయ్యాయండి!!! అచ్చంగా అని ఎందుకన్నానంటే, నా దగ్గర 17 చీరలున్నా..  మా అక్కావాళ్ళింటికెళ్ళేడపుడు కావాలనే ఒక జత తక్కువ పట్టుకెపట్టుకెళ్లి (వీలైతే అసలేమి తీసుకెళ్లకుండానే.. :P ), వచ్చేడపుడు "అయ్యయో ఇప్పుడు వేసుకెళ్ళడానికి ఏమి లేవే.. హూ.. పోనిలే ఇంకేం చేస్తాను టైం అయిపోతోంది" అంటూ గబగబా కబోర్డ్ దగ్గరకెళ్ళి నచ్చిన చీర కట్టేసుకొని మళ్ళీ 2 నెలల వరకు వాళ్ళింటి వైపు కూడా తొంగి చూడను. ఈ లోపో, తర్వాతో అక్క ఇంటికొచ్చి గోల చేసి తీసుకెళ్ళిపోవడమో, అమ్మ చేత తెప్పించుకోవడమో చేస్తుంది. అలా కాకుండా అచ్చంగా నాకే ఐదు చీరలొచ్చాయి ఈ నెల.
మొదటి చీర మొన్న మా అక్క శ్రీమంతానికి అమ్మ కొనిచ్చింది. రెండోది వచ్చిన బంధువుల్లో ఒకరు కానుకగా ఇచ్చారు. మూడోది అక్కా వాళ్ళ అత్తింటి వాళ్ళు పెట్టారు. నాలుగోది దీపావళి సందర్భంగా మా అత్తగారు పెట్టారు. ఐదోది కార్తీక దీపం రోజున ఇంటికి వచ్చావు మహా లక్ష్మిలా అంటూ మా మేనేజర్ వాళ్ళ అమ్మ గారు పెట్టినది.
భలే భలే.. నా సంబరానికి అసలు హద్దే లేదండీ బాబు. ఆఫీస్ వర్క్, అక్క బొజ్జలో ఉన్న చిట్టి చామంతితో కబుర్లు, తనకు సేవలు, మరో వైపు ఇంటి పని.. పెళ్లి పని.. హబ్బ! వీటి మూలంగా ఈ నెలంతా మీతో ఏమీ పంచుకోలేకపోయాను. కాని ఈ చీరల సంబరాన్ని మాత్రం అణుచుకోలేక ఇలా వచ్చేసా :)
ఏంటీ ఈ మాత్రానికే ఇంత సంబరమా అనుకుంటున్నారా? అయ్యో.. చీరల మీద నాకున్న ప్రేమ అట్లాంటిట్లాంటిది కాదండీ బాబు. స్కూల్ చదివే వయసులో అమ్మ నిద్రపోతూ ఉంటే.. నచ్చిన చీరలన్నీ బయటకు తీసేసి.. కట్టుకోవడం రాక చుట్టేసుకొని అమ్మ నగలన్నీ వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడి మహా మురిసిపోయేదాన్ని :D అమ్మ పైకి "చీరలన్నీ పాడు చేసేస్తున్నావ్ కదుటే" అంటూ కసిరి విసుక్కున్నా.. నా కంటే ఎక్కువ మురిసిపోయేది అలా నన్ను చూసి! ఏ విషయంలోనైనా అలిగి తల మీదుగా నీళ్ళు పోసేసుకుని మంచం కిందకో, డైనింగ్ టేబుల్ కిందకో దూరి ఊ రాగం పాడుతూ వెక్కిళ్ళు పెడితే కాసేపు ఊరుకొని తర్వాత నాకు నచ్చే చీర ఏదైనా తీసుకొని అమ్మ కూడా లోపలి దూరి వచ్చి "బంగారు కొడుకు కదూ.. ముద్దుల మూటమ్మా ఇదీ.. అంటూ బుగ్గలు పుణికి ముద్దు పెట్టుకుని, ప్రియమ్మకి ఇప్పుడు అమ్మ చీర కడుతుందిగా" అంటూ లాలించి బయటకు తీసుకొచ్చేది.
చెప్పాలంటే చాలా విషయాలున్నాయి కాని ఇప్పుడు రాయలేకపోతున్నా.. మరొక పోస్ట్లో రాస్తానే.. ఇప్పటికైతే నా ట్రీట్ ఖాతాలో ఈ చాక్లెట్లు తిని మీరూ ఆనందించండి :)
Google image
 

Wednesday, November 7, 2012

"చిన్ని" స్నేహం

"మీ రొమాంటిక్ లవ్ స్టోరీని మంచి సస్పెన్స్ తో కొనసాగిస్తున్నారు.  Nice.. :)" అని నా ప్రేమాయణం పార్ట్ 3 కి ఆమె పెట్టిన కామెంట్తో మొదలయింది మా పరిచయం. ఓ రోజు  తన బ్లాగ్లో "రెబల్" సినిమా రివ్యూ చదివి ఆ సినిమా చూడాలన్న ప్లాన్ ని పక్కన పెట్టి తనకు థాంక్స్ చెప్పి, తాండవం మూవీ చూడాలనుకుంటున్నాను.. అదెలా ఉందొ కనుక్కోవాలి అన్నాను. వారం రోజుల్లోపే తన నుండి నాకో మెయిల్ వచ్చింది. ఆ సినిమా చూసాను, బాగుంది అంటూ. నేను మాములుగా అన్న మాటను గుర్తుంచుకొని పర్సనల్ గా మెయిల్ పంపేసరికి  ఆనందపడిపోయాను. బదులుగా థాంక్స్ చెబుతూ వేడి వేడి కాఫీ పిక్ పంపి, ఇంకా అండీ లు.. గార్లు ఎందుకండీ సింపుల్గా ఏకవచనం అయితే బావుంటుందేమో అన్నాను. అలా మెయిల్స్ నుండి చాట్స్ కి షిఫ్ట్ అయ్యాం. రెండో రోజు నేను అడక్కుండానే తన ఫోన్ నెంబర్ ఇచ్చేసింది!! "నేనే అంటే నన్ను మించిన తింగరి దొరికిందే (పట్టించుకోకు చిన్నీ :P )" అనుకుంటూ చాట్ చేస్తూనే ఫోన్ చేసాను. ఎత్తలేదు! దెబ్బకి నాకు చెమటలు పట్టేసాయి
"వామ్మో ఈ అమ్మాయి తింగరి అనుకొని నేను నా తింగరితనాన్ని ప్రూవ్ చేసుకోలేదు కదా.. అయినా ఏ అమ్మాయైనా అలా నెంబర్ ఇచ్చేస్తుందా తెలియని వారికి? అసలు అమ్మాయో కాదో" అని వర్రీ అయిపోతుంటే తన నుండి ఫోన్. ఎత్తి "హలో, హలో" అంటే మాట్లాడదాయే?! కొన్ని సెకండ్స్ తరువాత "ఆ ప్రియా" అంది. అప్పుడు తనకు జలుబట. చాట్లో చెప్పింది కాని మర్చిపోయా. వాయిస్ కాస్త బండగా ఉండేసరికి నా గుండె కాస్త స్లిప్ అయింది. ఈ లోపు "ఎలా ఉన్నావ్? నీ నుండి కాల్ రావడం సంతోషంగా ఉంది" అంటూ మాటలు కలిపేసరికి ధైర్యం వచ్చేసింది. హమ్మయ అమ్మాయే.. చ ఛ నేనూ నా వెధవ అనుమానాలును అని తిట్టుకుంటూ చాట్లో ఎలా
అయితే మాట్లాడుకుంటామో అలానే హ్యాపీ హ్యాపీ గా మాట్లాడేసా. తెలియకుండానే 20 మినిట్స్ అయిపోయాయి! ఇలా ప్రతి రోజు మాట్లాడుకుంటూ ఎన్నో విషయాలు షేర్ చేసుకున్నాం.  తన మనసు ఎంతో సున్నితమైనదని.. తన స్నేహంలో నిజాయితీ ఉందని అర్ధం చేసుకోవడానికి, అర్ధమయ్యాక  స్నేహం బలపడడానికీ
పెద్ద సమయం పట్టలేదు. పోయిన వారం భరత్ తో మాట్లాడుతున్నపుడు తనకు హైదరాబాద్ లో పని ఉందని, వచ్చే వారం వెళుతున్నానని చెప్పాడు. నాకు వెంటనే చిన్నీ గుర్తొచ్చింది. నేనూ వస్తాను హైదరాబాద్కి.. నా ఫ్రెండ్ని కలవాలి అని చెప్పాను. "ఎలా వస్తావు ఒక్కతివే? 14, 15 అవర్స్ జర్నీ చేయాలి, టికెట్స్ దొరుకుతాయో లేదో తెలియదు.. అయినా ఎవరా ఫ్రెండ్?" అన్నాడు. తనకు ముందే చెప్పాను చిన్నీతో నా స్నేహం గురించి. ఆమెను కలవడానికే అని చెబితే "నువ్వు నిర్ణయించుకోవడం కాదు. ముందు ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడు అసలు తనకు ఇష్టమో కాదో? ఆ వీకెండ్ ఫ్రీ గా ఉంటుందో లేదో" నన్నాడు. సరే అని పొద్దుపోద్ధున్నే (7.15 కి) కాల్ చేసి నిద్ర లేపెసా. "చిన్నీ.. నేను నెక్స్ట్ వీకెండ్ హైదరాబాద్ వద్దామనుకుంటున్నాను నిన్ను కలవడానికి. ఇజ్ ఇట్ ఒకే? నువ్వు ఫ్రీగానే ఉంటావా?" అని అడిగితే "వావ్.. కాని అయ్యో నేను దీపావళి అని ఇంటికెల్దామనుకున్నాను ప్రియా. కాసేపాగు నేను అమ్మతో మాట్లాడి నీకు ఫోన్ చేస్తా" నంది. 9, 9.30 కి కాల్ చేసి నేను సోమ, బుధ సెలవు పెట్టి ఇంటికెళతాను. అమ్మతో చెప్పేసా. నువ్వు వచ్చేయ్.. లీవ్ కూడా అప్లై చేసేసా" అంది. ఆ మాటే నేను భరత్ తో చెబుదామని ఫోన్ చేస్తే నేను నెక్స్ట్ వీకెండ్ కాదు ఈ వీకెండే వెళుతున్నా. అన్నాడు. నేను మళ్ళీ చిన్నీ కి కాల్ చేసి "నేను ఈ వీకెండే వస్తే నీకేమైనా అభ్యంతరమా?" అని అడిగాను. దానికి బదులుగా ఆమె "కేక. నేను టికెట్ బుక్ చేసేయనా" అంది. "వొద్దొద్దు నేను బుక్ చేసుకుంటాలే.. ముందు భరత్ కి కన్ఫార్మ్ చేయాలి" అని చెప్పి నేను అతనికి ఫోన్ చేసేలోపు నా మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్.
ఇంటికెళ్ళి ఛార్జ్ చేసే వరకు మాట్లాడలేను (ఎందుకంటే ఆ కొత్త నెంబర్ నాకు నోటెడ్ కాదుగా).
తీరా సాయంత్రం చేసేసరికి తను టికెట్ బుక్ చేయడం అయిపొయింది. ఇక నేను మొహం వేలాడేసుకొని
చిన్నీ కి ఫోన్ చేసి "నేను రాలేను చిన్నీ.. నెక్స్ట్ వీకెండ్ రావొచ్చు కాని అప్పుడు భరత్ ఉండడు అక్కడ. మ్మ్.. మరో సారి వస్తానులే" అన్నాను. తను చాలా డిస్సప్పాయింట్ అయి "బస్సులు కూడా ఉంటాయి.
అదైతే నీకు కంఫర్టబుల్ అయిన టైం కి దొరుకుతుంది" అని సలహా ఇచ్చింది కాని నాకేమో ఒంటరి ప్రయాణమే భయం.. అందులోను తెలియని ప్లేస్ కి అనేసరికి ఇంకా భయపడ్డాను. అయినా తను అప్సెట్ అవడం ఇష్టం లేక సరే అనేసి ప్రయాణానికి సిద్దమయ్యాను శుక్రవారం నాడు. బస్ టైం దగ్గరయ్యే కొద్దీ నాకు భయం ఎక్కువయింది. "తెలిసీ తెలియకుండా తొందరపడి నేను కొత్త, చెత్త ప్రోబ్లమ్స్లో ఇరుక్కోవట్లేదుగా గా" అని! "అసలే మొన్నెవడో సైకో వెధవ కత్తితో తన పక్కనున్నవారిని అటాక్ చేసాడట బస్లో. కత్తితో పొడిస్తే నొప్పొస్తుంది గా మరి.. అమ్మో.." ఇలాటి ఆలోచనలతో 5 అయిపొయింది. ఆఫీస్ నుండి బయలుదేరి హైదరాబాద్ వెళ్ళే బస్ వచ్చే చోటకు చేరుకొని ఎదురు చూసాను. 5.30 రావలసిన బస్సు 6.40 కి వచ్చింది. మధ్యాహ్నం తినక కడుపులో కాకులు, గ్రద్దలు ఏం ఖర్మా.. అన్ని రకాల పక్షులూ అరిచాయి. ఇది చాలాదన్నట్టు నా వెనుక సీట్ ఆయన ఏం తెచ్చుకున్నారో కాని ఘుమఘుమలాడే వాసనతో నా ఆకలి రెట్టింపయింది :( . నైట్ 9, 9.30 కి వాటర్ బాటిల్, రగ్గు ఇచ్చారు. చిప్స్ లాటివేవైనా దొరుకుతాయా అంటే లేవనేసాడు. మధ్య మధ్యలో చిన్నీ, భరత్ ల ఫోన్లు. మరో వైపు ఆకలి ఏడుపు.. అలా సా.....గి పోయింది ఆ రాత్రి. ఉదయం 7.30 కి హైదరాబాద్ చేరుకోవాల్సిన బస్ కాస్త 8.30 చేరుకుంది.

 నేనదె మొదటి సారి హైదరాబాద్ వెళ్ళడం. సో.. చిన్ని 7, 715 కి బస్ స్టాప్కి వస్తే సరిపోతుంది అని ముందే మేము ఫోన్లో అనుకున్నాం. అయినా తనెమో 6.30 కల్లా బస్స్టాండ్కి వచ్చేసి  నాకోసం ఎదురు చూసిందట! ఆ విషయం నేనక్కడికి చేరుకున్నాక గాని తెలియదు. నాకైతే ఏమనాలో అర్ధంకాలేదు.  నా డ్రెస్ కలర్ చెప్పగా తనే నన్ను గుర్తు పట్టేసి కావాలనే "ఎక్కడున్నావ్ ప్రియా.. ఆ ఎక్కడా" అంటూ ఏడిపించింది. నాకు తెలివెక్కువ కదా..  సిన్సియర్గా వెతికేసుకున్నాను గాని నువ్వే డ్రెస్ చేసుకున్నావ్ అని అడగలేదు. 2, 3 మినిట్స్ తరువాత ఆటలు చాలించి చక్కటి చిరు నవ్వుతో ఎదురొచ్చింది తను. కొన్ని క్షణాలు కొత్త అనిపించింది కాని నా సంగతి తెలియనిదేముంది... కాసేపటికే బేషుగ్గా మొదలుపెట్టేసా కబుర్లు. తనేమో సైలెంట్ గా ఉంది. నేను మాట్లాడుతుంటే అబ్బురంగా చూడడం, నవ్వడం, ఊ కొట్టడం తప్ప చాలా సేపటి వరకు ఏమి మాట్లాడలేదు. నేనదేమీ పట్టించుకోక అది ఇది అని లేకుండా అన్నీ వాగేస్తూ, నవ్వుతూ,  ఇదేంటి అదేంటి అని ప్రశ్నలు వేస్తూ బుర్ర తినేసాను. దెబ్బకి దార్లో కొచ్చేసింది చిన్నీ. ఇలా కబుర్లతోనే తన రూమ్ చేరుకున్నాం.

శని, ఆదివారాలు తనతోనే ఉన్నాను. ఆదివారం భరత్ కూడా జాయిన్ అయ్యాడు కాసేపు. రెండ్రోజులూ షాపింగ్, షాపింగ్, షాపింగ్! ఏం కోనేసామో ఎన్ని డబ్బులు వేస్ట్ చేసేసామో అనుకోకండీ. విండో షాపింగే :D !

తనతో ఉన్నపుడసలు టైమే తెలియలేదు. నవ్వులతో నిండిపోయాయి రెండ్రోజులూ! నేననుకోలేదసలు ఇంత క్లోజ్ అవుతామని. శని వారం సాయంత్రం రోడ్ సైడ్ బండి దగ్గర ఆగి పచ్చి మిరప బజ్జీలు, పునుకులూ తిన్నాం.. విండో షాపింగ్కని మేమెళితే.. అక్కడి సేల్స్ పర్సన్స్ సీరియస్ అట్టేంక్షణ్ ఇబ్బంది పెట్టింది. మొహమాటపడుతూ ఈ.. ఈ.. యని నవ్వుతూ ఎస్కేప్ అయ్యి మరో షాప్లో దూరుతూ.. భలే సరదాగా అనిపించింది. ఈ రెండ్రోజుల్లో చాలా ఎమోషన్స్ చూసాను. కోపం, అలక, సంతోషం, బాధ, సరదా.. మొత్తానికి  ఉగాది పచ్చడిలా అనిపించింది ఈ ట్రిప్. అంతే కాదు.. ఆఖరుగా ఆదివారం సాయంత్రం నేను బయలుదేరేముందు చూసిన తన కళ్ళలో నీళ్ళు ఇప్పటికీ జ్ఞాపకమే.. :)

ఆమె స్నేహాన్ని నాకు పరిచయం చేసిన దేవునికి, పరిచయ వేదికైన బ్లాగ్లోకానికీ, కల్మషం లేని ప్రేమతో ఎంతో ఆప్యాయతను పంచిన చిన్నీకు నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాను.

Sunday, November 4, 2012

అక్క

"ఎలా ఉన్నావే? ఆఫీసుకి బయలుదేరుతున్నావా?" అంటున్న అక్క గొంతు వింటూ ఈ రోజు మొదలయింది. "హా బావున్నానక్కా. నువ్వెలా ఉన్నావ్? బొజ్జలో బుజ్జి పాప ఏమంటోంది? నేను ఇప్పుడే లేచా. నువ్వు తిన్నావా?" అన్నాను లేస్తూ. "ఆ బాగున్నానే. పాప కూడా బాగుంది. ఇప్పుడే లేచాం ఇద్దరం. స్నానం చేసి ఏమైనా తింటుండగా మొదలుపెడుతుంది తిరగడం" అంది నవ్వుతూ. నేనింకేదో మాట్లాడేలోపే "సరేలేవే నువ్వు జాగ్రత్త. ఏమైనా తిను. అత్తయ్య పిలుస్తున్నారు.. తరువాత చేస్తాలే" అని నేను సరే అనేలోపే కాల్ కట్ చేసేసింది. ఒకలాటి నిస్సత్తువ ఆవరించింది నన్ను. హూo.. ఎన్ని రోజులైంది తనను చూసి? పెళ్లి కాక ముందు తనను విడిచి ఒకటి రెండ్రోజులు మినహా ఎప్పుడూ ఉండలేదు. పెళ్ళైతే ఇన్ని మార్పులోస్తాయా? తనను ఇంటికి తీసుకురావాలంటే ముందు మా బావగారి అనుమతి, తరువాత అత్త గారు.. ఆ పైన మామగారు. ఎంతో బ్రతిమాలి ఒప్పించి తీసుకురావాలి!!!

హుమ్మ్.. ఏడాది అవుతోంది తను లేకుండా జీవించడం మొదలుపెట్టి. తను నాతో లేని ఈ రోజులు తీరని వెలితితో భారంగా వెళుతున్నాయి.. ఐ రియల్లీ మిస్ హర్. ఎంతో తక్కువగా నిదానంగా మాట్లాడుతుంది. ఎంత పెద్ద జోక్ అయినా తను నవ్వేపుడు చీమ చిటుక్కుమన్నంత శబ్దమూ రాదు! ఒద్దికగా ఒక చోట కూర్చొని పుస్తకాలు చదువుతునో, డ్రాయింగో, పెయింటింగో చేసుకుంటూ ఉంటుంది. కోపమొస్తే చూపుతో సరిపెట్టి అక్కడి నుండి నిష్క్రమిస్తుంది తప్ప వాదించదు! అదే నేనైతే.. మాట్లాడినా, నవ్వినా మినిమం ముప్పై మీటర్లు వినిపించాల్సిందే. క్షణం పాటు కుదురుగా ఒక చోట కూర్చోవడం అంటూ జరగదు. ఎప్పుడూ పరుగులే. అందుకే.. ముద్దుగా గడుసు గంగమ్మ, రాక్షసి లాటి బిరుదులు ప్రదానం చేసారు నాకు! కాని అంత సైలెంట్ గర్ల్ నన్ను చాలా వైలెంట్ సంఘటనలకు బలి చేసింది. వాటిలో రెండిటిని మీతో పంచుకుంటున్నా.. 

ఒక సారి అమ్మ మార్కెట్ కి వెళ్ళినపుడు అక్క సైలెంట్ గా టీవీ ఆన్ చేసింది. ఆ రోజు నాకేం బుద్ధి పుట్టిందో కాని పుస్తకాలు ముందేసుకొని కూర్చున్నా."చెల్లీ రా.. అమ్మ రావడానికి అరగంటైనా పడుతుంది. చక్కా సినిమా చూద్దాం" అంది.  "నీకు కుళ్ళి. నేను బుద్దిగా చదువుకుంటున్నానని. నేను రాను పో" అనేసి పుస్తకంలో దూరిపోయా. తను చూస్తున్నది నిజమో కాదోనన్న అనుమానంతో కాసేపు నన్నలా చూసింది. తను చూస్తున్న విషయం గమనించిన నేను మరీ సీరియస్గ నొసలు ముడి వేసి మరీ చదువుతున్నట్టు పెదాలు కదిపేసా. తను మళ్ళీ సినిమాలో మునిగిపోయి, ఉన్నట్టుండి  కెవ్వ్మంది. ఏం చదువుతున్నానో ఎందుకు చదువుతున్నానో అర్ధం కాక బుర్ర గోక్కుంటూ ఉన్న నేను ఆ అరుపుకి అదిరిపడ్డాను. "టామ్ అండ్ జెర్రీ మేజిక్ రింగ్ సినిమా వేసాడే. రా రా" అంది. అయినా రానని బెట్టు చేసి, తను  నీళ్ళు తాగడానికని వెళ్ళిన గాప్లో పుస్తకాన్ని అక్కడే వదిలేసి పాక్కుంటూ వెళ్లి  టీవీ ముందు కూర్చున్నాను.  అలా కూర్చున్నానో లేదో.. మా అమ్మ తలుపు తెరుచుకొని లోపలికి వచ్చి టీవీ చూస్తున్న నన్ను చూసి కోపోద్రేకురాలై  బేండ్ భాజా మోగించేసింది. ఆ అపురూప దృశ్యాన్ని మా అక్క చూసేసి ఇందాక నేను వదిలేసి వచ్చిన పుస్తకాన్ని చేత్తో పట్టుకొనొచ్చి "మా.. కొట్టకు మా.. అమ్మా" అంటూ ఆపింది. అప్పటికి చేతలాపి మాటలందుకుంది మా అమ్మ. "నీ కంటే పెద్దేదేనా అది? అదేమో బుద్దిగా చదువుకుంటుంటే నీకు సినిమాలు కావాల్సి వచ్చాయా? టీవీ మీద ఉన్నంత శ్రద్ధ పుస్తకం మీదుంటేగా? అయినా, తాను చెడిన కోతి ఊరంతా చెరిచిందని నువ్వు సినిమా చూస్తూ చదువుకునే దాన్ని కూడా చెడగొడదామని బయలుదేరావా?" అంటూ మళ్ళీ ఇంకో వాయ వేసింది. వీపు మండుతుండగా "అమ్మోయ్ బాబోయ్.. మ్మ్.. మ్మ్.. ఉహు ఉహు " అని ఏడుస్తూ కేకలు పెడుతూ పైకి పారిపోయి ఎస్కేప్ అయ్యాను. తరువాత నీతో మాట్లాడను పొమ్మని అక్క మీద అలిగినా తనసలే బ్రతిమాలే టైప్ కాదు కాబట్టి పెద్దగా బెట్టు చేసేదాన్ని కాదు. ఒక్కసారి సారీ చెబితే చాలు కళ్ళు తుడుచుకొని తనిచ్చిన పప్పలు తింటూ మళ్ళీ కబుర్లు చెప్పేదాన్ని.

ఓ రోజు సాయంత్రం అద్దం ముందు నిలబడి నా జుట్టుని చూసుకుంటూ చివర్లు పొడిబారినట్లుంటే తడిమి చూసుకుని "అక్కా చూడు నా జుట్టేలా అయిపోతోందో..." అన్నాను బాధపడుతూ. ఏదో ఒక సలహా ఇచ్చి ఊరుకోవచ్చుగా.. అహ ఊరుకోలేదు. "అది కట్ చేసేయాలి లేకపోతే ఇకపై పెరిగేది కూడా అలాగే రఫ్గా ఉంటుంది. చిట్లిపోతుంది కూడాను" అని కంగారు పెట్టేసింది. "అక్కా మరిప్పుడెలాగే? అమ్మ జుట్టు కత్తిరిస్తే తంతుందిగా? పైగా ఇప్పుడు నూనె కూడా పెట్టుకొనున్నాను" అన్నాను. "పరవాలేదు. అస్సలు తెలియకుండా నేను కత్తిరిస్తానుగా.." అంది. "అక్కంటే హీరో. అన్ని తెలుసు తనకు.." అన్న ఫీలింగ్లో ఉన్న నాకు పెద్ద భయాలూ, అనుమానాలు కలుగలేదు. సరే అని చెప్పి అమ్మ చూడకుండా కత్తెర తీసుకొచ్చి తన చేతికిచ్చాను. బెత్తుడు కట్ చేయబోతే "అమ్మో నా జుట్టు! వొద్దొద్దు. ఇదిగో ఇంత కత్తిరించు చాలు" అని హాఫ్ ఇంచ్ చూయించాను. "నీ మొహం. నీ మాత్రం దానికి కత్తిరించకపోతేనే?" అంటూ నేను చెప్పిన చోటే కత్తిర పెట్టి కాస్త ఇలా అందో లేదో మా అమ్మ "ప్రియమ్మా.. ఎక్కడున్నారు?" అని పెద్ద కేక పెట్టింది. తుళ్ళిపడి అమ్మొస్తుందేమోనని తలుపు వైపు చూసి నేనిటు తిరిగేలోపల టక్ టక్ మని కత్తిరించేసి ఒక్క ఉదుటున బయటకు పరిగెత్తింది మా అక్క. అమ్మ పిలిచినందుకు కాబోలు అనుకుంటూ అద్దంలో చూసుకుని భోరుమన్నాను. ఏముంది.. ఒక వైపు మెడ వరకు, మరో వైపు బుజం వరకు కత్తిరించి ఉంది నా జుట్టు! నా రాగానికి అమ్మ లోపలి వచ్చింది ఏమైపోయిందో అనుకుంటూ. తీరా అక్కడ నేనున్న అవతారం  చూసి షాకయి "నీకిదేం మాయ రోగమే.. బంగారంలాటి జుట్టు కత్తిరించుకున్నావ్? నీ వెధవ్వేషాలకి ఒక అంతు పొంతూ లేకుండా పోతోంది" అని వొంగో బెట్టి వీపు మీద దబా దబా చరుస్తునే.. "కోతి, పిల్ల దెయ్యం, నా ప్రాణాలు తోడేస్తోంది" లాటి మాటలతో ఘనసత్కారం చేస్తుండగా అక్కొచ్చి ఆపింది ఆపత్భాంధురాల్లాగ! నా పరిస్థితిని ఏమని వివరించను? అసలే జుట్టంత కత్తిరించి పారేసింది రేపు స్కూల్కి ఎలా వెళ్ళాలిరా దేవుడా అని ఏడుస్తుంటే అమ్మొచ్చి ఉతికిపారేసింది పైగా  అసలు ఇదంతటికి కారణమైన దానిని రోల్ మోడల్గా తీసుకొమ్మని క్లాసు! ఈ కార్యక్రమం ముగిసాక మా అక్క మీద యుద్ధం ప్రకటిస్తే, పాపంగా పేస్ పెట్టి "కావాలని చేస్తానా చెప్పు కంగారులో చూసుకుండా..." అంది. హుం.. మరుసటి రోజు తిడుతూనే రెండు వైపులా సమంగా కత్తిరించి రెండు జడలు వేసి స్కూల్కి పంపింది అమ్మ. వెళ్ళాక చూడాలి నా తంటాలు.. అందరు నవ్వడమే. 8th క్లాస్ లో ఫలానా పిల్ల ఇలా వచ్చిందట అని నన్ను చూడ్డానికి ఎగబడి మరీ వచ్చారు :( . ఆ రోజు నుండి "Ms. ఇంటర్నెషనల్ పిలకలు" అన్న బిరుదు కూడా ప్రకటించేశారు స్కూల్లో.

అక్కతో ఎప్పుడూ సరదా గొడవలు, సంతోషాలే కాదండీ! తనే నా మొదటి గురువు. చదువే కాదు.. పెయింటింగ్ కూడా నేర్పింది! ఎలా ఉంటాయోనని ఊహల్లో పడనవసరం లేదండీ.. క్రింద ఫోటో  పెట్టానుగా :)


ఇది నా క్రియేటివిటి అంతా ఉపయోగించి  చేసుకున్న మొదటి పెయింటింగ్.

ఇప్పుడు  నా ఆలోచనంతా డిసెంబర్ నెలలో మా ఇంట పూయబోయే చిట్టిచామంతితో మా అక్క ఇంకెన్ని అద్బుతాలు చేయించేస్తుందో అని :) My god..  I just can't wait to hold her little hands.. :)     

Tuesday, November 27, 2012

చీరలు

అబ్బబ్బా.. ఈ నెల మొదట్లో నేను ఏ తోక... అహ తోకలు తొక్కే అవకాశమే లేదండీ.. అయితే గియితే బట్టలుతికేప్పుడు ఏ చీర కొంగో తొక్కుంటాను. అది ఏ కొంగు ప్రభావమో మరేమో గాని ఈ నెలలో అచ్చంగా 5 చీరలు సొంతమయ్యాయండి!!! అచ్చంగా అని ఎందుకన్నానంటే, నా దగ్గర 17 చీరలున్నా..  మా అక్కావాళ్ళింటికెళ్ళేడపుడు కావాలనే ఒక జత తక్కువ పట్టుకెపట్టుకెళ్లి (వీలైతే అసలేమి తీసుకెళ్లకుండానే.. :P ), వచ్చేడపుడు "అయ్యయో ఇప్పుడు వేసుకెళ్ళడానికి ఏమి లేవే.. హూ.. పోనిలే ఇంకేం చేస్తాను టైం అయిపోతోంది" అంటూ గబగబా కబోర్డ్ దగ్గరకెళ్ళి నచ్చిన చీర కట్టేసుకొని మళ్ళీ 2 నెలల వరకు వాళ్ళింటి వైపు కూడా తొంగి చూడను. ఈ లోపో, తర్వాతో అక్క ఇంటికొచ్చి గోల చేసి తీసుకెళ్ళిపోవడమో, అమ్మ చేత తెప్పించుకోవడమో చేస్తుంది. అలా కాకుండా అచ్చంగా నాకే ఐదు చీరలొచ్చాయి ఈ నెల.
మొదటి చీర మొన్న మా అక్క శ్రీమంతానికి అమ్మ కొనిచ్చింది. రెండోది వచ్చిన బంధువుల్లో ఒకరు కానుకగా ఇచ్చారు. మూడోది అక్కా వాళ్ళ అత్తింటి వాళ్ళు పెట్టారు. నాలుగోది దీపావళి సందర్భంగా మా అత్తగారు పెట్టారు. ఐదోది కార్తీక దీపం రోజున ఇంటికి వచ్చావు మహా లక్ష్మిలా అంటూ మా మేనేజర్ వాళ్ళ అమ్మ గారు పెట్టినది.
భలే భలే.. నా సంబరానికి అసలు హద్దే లేదండీ బాబు. ఆఫీస్ వర్క్, అక్క బొజ్జలో ఉన్న చిట్టి చామంతితో కబుర్లు, తనకు సేవలు, మరో వైపు ఇంటి పని.. పెళ్లి పని.. హబ్బ! వీటి మూలంగా ఈ నెలంతా మీతో ఏమీ పంచుకోలేకపోయాను. కాని ఈ చీరల సంబరాన్ని మాత్రం అణుచుకోలేక ఇలా వచ్చేసా :)
ఏంటీ ఈ మాత్రానికే ఇంత సంబరమా అనుకుంటున్నారా? అయ్యో.. చీరల మీద నాకున్న ప్రేమ అట్లాంటిట్లాంటిది కాదండీ బాబు. స్కూల్ చదివే వయసులో అమ్మ నిద్రపోతూ ఉంటే.. నచ్చిన చీరలన్నీ బయటకు తీసేసి.. కట్టుకోవడం రాక చుట్టేసుకొని అమ్మ నగలన్నీ వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడి మహా మురిసిపోయేదాన్ని :D అమ్మ పైకి "చీరలన్నీ పాడు చేసేస్తున్నావ్ కదుటే" అంటూ కసిరి విసుక్కున్నా.. నా కంటే ఎక్కువ మురిసిపోయేది అలా నన్ను చూసి! ఏ విషయంలోనైనా అలిగి తల మీదుగా నీళ్ళు పోసేసుకుని మంచం కిందకో, డైనింగ్ టేబుల్ కిందకో దూరి ఊ రాగం పాడుతూ వెక్కిళ్ళు పెడితే కాసేపు ఊరుకొని తర్వాత నాకు నచ్చే చీర ఏదైనా తీసుకొని అమ్మ కూడా లోపలి దూరి వచ్చి "బంగారు కొడుకు కదూ.. ముద్దుల మూటమ్మా ఇదీ.. అంటూ బుగ్గలు పుణికి ముద్దు పెట్టుకుని, ప్రియమ్మకి ఇప్పుడు అమ్మ చీర కడుతుందిగా" అంటూ లాలించి బయటకు తీసుకొచ్చేది.
చెప్పాలంటే చాలా విషయాలున్నాయి కాని ఇప్పుడు రాయలేకపోతున్నా.. మరొక పోస్ట్లో రాస్తానే.. ఇప్పటికైతే నా ట్రీట్ ఖాతాలో ఈ చాక్లెట్లు తిని మీరూ ఆనందించండి :)
Google image
 

Wednesday, November 7, 2012

"చిన్ని" స్నేహం

"మీ రొమాంటిక్ లవ్ స్టోరీని మంచి సస్పెన్స్ తో కొనసాగిస్తున్నారు.  Nice.. :)" అని నా ప్రేమాయణం పార్ట్ 3 కి ఆమె పెట్టిన కామెంట్తో మొదలయింది మా పరిచయం. ఓ రోజు  తన బ్లాగ్లో "రెబల్" సినిమా రివ్యూ చదివి ఆ సినిమా చూడాలన్న ప్లాన్ ని పక్కన పెట్టి తనకు థాంక్స్ చెప్పి, తాండవం మూవీ చూడాలనుకుంటున్నాను.. అదెలా ఉందొ కనుక్కోవాలి అన్నాను. వారం రోజుల్లోపే తన నుండి నాకో మెయిల్ వచ్చింది. ఆ సినిమా చూసాను, బాగుంది అంటూ. నేను మాములుగా అన్న మాటను గుర్తుంచుకొని పర్సనల్ గా మెయిల్ పంపేసరికి  ఆనందపడిపోయాను. బదులుగా థాంక్స్ చెబుతూ వేడి వేడి కాఫీ పిక్ పంపి, ఇంకా అండీ లు.. గార్లు ఎందుకండీ సింపుల్గా ఏకవచనం అయితే బావుంటుందేమో అన్నాను. అలా మెయిల్స్ నుండి చాట్స్ కి షిఫ్ట్ అయ్యాం. రెండో రోజు నేను అడక్కుండానే తన ఫోన్ నెంబర్ ఇచ్చేసింది!! "నేనే అంటే నన్ను మించిన తింగరి దొరికిందే (పట్టించుకోకు చిన్నీ :P )" అనుకుంటూ చాట్ చేస్తూనే ఫోన్ చేసాను. ఎత్తలేదు! దెబ్బకి నాకు చెమటలు పట్టేసాయి
"వామ్మో ఈ అమ్మాయి తింగరి అనుకొని నేను నా తింగరితనాన్ని ప్రూవ్ చేసుకోలేదు కదా.. అయినా ఏ అమ్మాయైనా అలా నెంబర్ ఇచ్చేస్తుందా తెలియని వారికి? అసలు అమ్మాయో కాదో" అని వర్రీ అయిపోతుంటే తన నుండి ఫోన్. ఎత్తి "హలో, హలో" అంటే మాట్లాడదాయే?! కొన్ని సెకండ్స్ తరువాత "ఆ ప్రియా" అంది. అప్పుడు తనకు జలుబట. చాట్లో చెప్పింది కాని మర్చిపోయా. వాయిస్ కాస్త బండగా ఉండేసరికి నా గుండె కాస్త స్లిప్ అయింది. ఈ లోపు "ఎలా ఉన్నావ్? నీ నుండి కాల్ రావడం సంతోషంగా ఉంది" అంటూ మాటలు కలిపేసరికి ధైర్యం వచ్చేసింది. హమ్మయ అమ్మాయే.. చ ఛ నేనూ నా వెధవ అనుమానాలును అని తిట్టుకుంటూ చాట్లో ఎలా
అయితే మాట్లాడుకుంటామో అలానే హ్యాపీ హ్యాపీ గా మాట్లాడేసా. తెలియకుండానే 20 మినిట్స్ అయిపోయాయి! ఇలా ప్రతి రోజు మాట్లాడుకుంటూ ఎన్నో విషయాలు షేర్ చేసుకున్నాం.  తన మనసు ఎంతో సున్నితమైనదని.. తన స్నేహంలో నిజాయితీ ఉందని అర్ధం చేసుకోవడానికి, అర్ధమయ్యాక  స్నేహం బలపడడానికీ
పెద్ద సమయం పట్టలేదు. పోయిన వారం భరత్ తో మాట్లాడుతున్నపుడు తనకు హైదరాబాద్ లో పని ఉందని, వచ్చే వారం వెళుతున్నానని చెప్పాడు. నాకు వెంటనే చిన్నీ గుర్తొచ్చింది. నేనూ వస్తాను హైదరాబాద్కి.. నా ఫ్రెండ్ని కలవాలి అని చెప్పాను. "ఎలా వస్తావు ఒక్కతివే? 14, 15 అవర్స్ జర్నీ చేయాలి, టికెట్స్ దొరుకుతాయో లేదో తెలియదు.. అయినా ఎవరా ఫ్రెండ్?" అన్నాడు. తనకు ముందే చెప్పాను చిన్నీతో నా స్నేహం గురించి. ఆమెను కలవడానికే అని చెబితే "నువ్వు నిర్ణయించుకోవడం కాదు. ముందు ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడు అసలు తనకు ఇష్టమో కాదో? ఆ వీకెండ్ ఫ్రీ గా ఉంటుందో లేదో" నన్నాడు. సరే అని పొద్దుపోద్ధున్నే (7.15 కి) కాల్ చేసి నిద్ర లేపెసా. "చిన్నీ.. నేను నెక్స్ట్ వీకెండ్ హైదరాబాద్ వద్దామనుకుంటున్నాను నిన్ను కలవడానికి. ఇజ్ ఇట్ ఒకే? నువ్వు ఫ్రీగానే ఉంటావా?" అని అడిగితే "వావ్.. కాని అయ్యో నేను దీపావళి అని ఇంటికెల్దామనుకున్నాను ప్రియా. కాసేపాగు నేను అమ్మతో మాట్లాడి నీకు ఫోన్ చేస్తా" నంది. 9, 9.30 కి కాల్ చేసి నేను సోమ, బుధ సెలవు పెట్టి ఇంటికెళతాను. అమ్మతో చెప్పేసా. నువ్వు వచ్చేయ్.. లీవ్ కూడా అప్లై చేసేసా" అంది. ఆ మాటే నేను భరత్ తో చెబుదామని ఫోన్ చేస్తే నేను నెక్స్ట్ వీకెండ్ కాదు ఈ వీకెండే వెళుతున్నా. అన్నాడు. నేను మళ్ళీ చిన్నీ కి కాల్ చేసి "నేను ఈ వీకెండే వస్తే నీకేమైనా అభ్యంతరమా?" అని అడిగాను. దానికి బదులుగా ఆమె "కేక. నేను టికెట్ బుక్ చేసేయనా" అంది. "వొద్దొద్దు నేను బుక్ చేసుకుంటాలే.. ముందు భరత్ కి కన్ఫార్మ్ చేయాలి" అని చెప్పి నేను అతనికి ఫోన్ చేసేలోపు నా మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్.
ఇంటికెళ్ళి ఛార్జ్ చేసే వరకు మాట్లాడలేను (ఎందుకంటే ఆ కొత్త నెంబర్ నాకు నోటెడ్ కాదుగా).
తీరా సాయంత్రం చేసేసరికి తను టికెట్ బుక్ చేయడం అయిపొయింది. ఇక నేను మొహం వేలాడేసుకొని
చిన్నీ కి ఫోన్ చేసి "నేను రాలేను చిన్నీ.. నెక్స్ట్ వీకెండ్ రావొచ్చు కాని అప్పుడు భరత్ ఉండడు అక్కడ. మ్మ్.. మరో సారి వస్తానులే" అన్నాను. తను చాలా డిస్సప్పాయింట్ అయి "బస్సులు కూడా ఉంటాయి.
అదైతే నీకు కంఫర్టబుల్ అయిన టైం కి దొరుకుతుంది" అని సలహా ఇచ్చింది కాని నాకేమో ఒంటరి ప్రయాణమే భయం.. అందులోను తెలియని ప్లేస్ కి అనేసరికి ఇంకా భయపడ్డాను. అయినా తను అప్సెట్ అవడం ఇష్టం లేక సరే అనేసి ప్రయాణానికి సిద్దమయ్యాను శుక్రవారం నాడు. బస్ టైం దగ్గరయ్యే కొద్దీ నాకు భయం ఎక్కువయింది. "తెలిసీ తెలియకుండా తొందరపడి నేను కొత్త, చెత్త ప్రోబ్లమ్స్లో ఇరుక్కోవట్లేదుగా గా" అని! "అసలే మొన్నెవడో సైకో వెధవ కత్తితో తన పక్కనున్నవారిని అటాక్ చేసాడట బస్లో. కత్తితో పొడిస్తే నొప్పొస్తుంది గా మరి.. అమ్మో.." ఇలాటి ఆలోచనలతో 5 అయిపొయింది. ఆఫీస్ నుండి బయలుదేరి హైదరాబాద్ వెళ్ళే బస్ వచ్చే చోటకు చేరుకొని ఎదురు చూసాను. 5.30 రావలసిన బస్సు 6.40 కి వచ్చింది. మధ్యాహ్నం తినక కడుపులో కాకులు, గ్రద్దలు ఏం ఖర్మా.. అన్ని రకాల పక్షులూ అరిచాయి. ఇది చాలాదన్నట్టు నా వెనుక సీట్ ఆయన ఏం తెచ్చుకున్నారో కాని ఘుమఘుమలాడే వాసనతో నా ఆకలి రెట్టింపయింది :( . నైట్ 9, 9.30 కి వాటర్ బాటిల్, రగ్గు ఇచ్చారు. చిప్స్ లాటివేవైనా దొరుకుతాయా అంటే లేవనేసాడు. మధ్య మధ్యలో చిన్నీ, భరత్ ల ఫోన్లు. మరో వైపు ఆకలి ఏడుపు.. అలా సా.....గి పోయింది ఆ రాత్రి. ఉదయం 7.30 కి హైదరాబాద్ చేరుకోవాల్సిన బస్ కాస్త 8.30 చేరుకుంది.

 నేనదె మొదటి సారి హైదరాబాద్ వెళ్ళడం. సో.. చిన్ని 7, 715 కి బస్ స్టాప్కి వస్తే సరిపోతుంది అని ముందే మేము ఫోన్లో అనుకున్నాం. అయినా తనెమో 6.30 కల్లా బస్స్టాండ్కి వచ్చేసి  నాకోసం ఎదురు చూసిందట! ఆ విషయం నేనక్కడికి చేరుకున్నాక గాని తెలియదు. నాకైతే ఏమనాలో అర్ధంకాలేదు.  నా డ్రెస్ కలర్ చెప్పగా తనే నన్ను గుర్తు పట్టేసి కావాలనే "ఎక్కడున్నావ్ ప్రియా.. ఆ ఎక్కడా" అంటూ ఏడిపించింది. నాకు తెలివెక్కువ కదా..  సిన్సియర్గా వెతికేసుకున్నాను గాని నువ్వే డ్రెస్ చేసుకున్నావ్ అని అడగలేదు. 2, 3 మినిట్స్ తరువాత ఆటలు చాలించి చక్కటి చిరు నవ్వుతో ఎదురొచ్చింది తను. కొన్ని క్షణాలు కొత్త అనిపించింది కాని నా సంగతి తెలియనిదేముంది... కాసేపటికే బేషుగ్గా మొదలుపెట్టేసా కబుర్లు. తనేమో సైలెంట్ గా ఉంది. నేను మాట్లాడుతుంటే అబ్బురంగా చూడడం, నవ్వడం, ఊ కొట్టడం తప్ప చాలా సేపటి వరకు ఏమి మాట్లాడలేదు. నేనదేమీ పట్టించుకోక అది ఇది అని లేకుండా అన్నీ వాగేస్తూ, నవ్వుతూ,  ఇదేంటి అదేంటి అని ప్రశ్నలు వేస్తూ బుర్ర తినేసాను. దెబ్బకి దార్లో కొచ్చేసింది చిన్నీ. ఇలా కబుర్లతోనే తన రూమ్ చేరుకున్నాం.

శని, ఆదివారాలు తనతోనే ఉన్నాను. ఆదివారం భరత్ కూడా జాయిన్ అయ్యాడు కాసేపు. రెండ్రోజులూ షాపింగ్, షాపింగ్, షాపింగ్! ఏం కోనేసామో ఎన్ని డబ్బులు వేస్ట్ చేసేసామో అనుకోకండీ. విండో షాపింగే :D !

తనతో ఉన్నపుడసలు టైమే తెలియలేదు. నవ్వులతో నిండిపోయాయి రెండ్రోజులూ! నేననుకోలేదసలు ఇంత క్లోజ్ అవుతామని. శని వారం సాయంత్రం రోడ్ సైడ్ బండి దగ్గర ఆగి పచ్చి మిరప బజ్జీలు, పునుకులూ తిన్నాం.. విండో షాపింగ్కని మేమెళితే.. అక్కడి సేల్స్ పర్సన్స్ సీరియస్ అట్టేంక్షణ్ ఇబ్బంది పెట్టింది. మొహమాటపడుతూ ఈ.. ఈ.. యని నవ్వుతూ ఎస్కేప్ అయ్యి మరో షాప్లో దూరుతూ.. భలే సరదాగా అనిపించింది. ఈ రెండ్రోజుల్లో చాలా ఎమోషన్స్ చూసాను. కోపం, అలక, సంతోషం, బాధ, సరదా.. మొత్తానికి  ఉగాది పచ్చడిలా అనిపించింది ఈ ట్రిప్. అంతే కాదు.. ఆఖరుగా ఆదివారం సాయంత్రం నేను బయలుదేరేముందు చూసిన తన కళ్ళలో నీళ్ళు ఇప్పటికీ జ్ఞాపకమే.. :)

ఆమె స్నేహాన్ని నాకు పరిచయం చేసిన దేవునికి, పరిచయ వేదికైన బ్లాగ్లోకానికీ, కల్మషం లేని ప్రేమతో ఎంతో ఆప్యాయతను పంచిన చిన్నీకు నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాను.

Sunday, November 4, 2012

అక్క

"ఎలా ఉన్నావే? ఆఫీసుకి బయలుదేరుతున్నావా?" అంటున్న అక్క గొంతు వింటూ ఈ రోజు మొదలయింది. "హా బావున్నానక్కా. నువ్వెలా ఉన్నావ్? బొజ్జలో బుజ్జి పాప ఏమంటోంది? నేను ఇప్పుడే లేచా. నువ్వు తిన్నావా?" అన్నాను లేస్తూ. "ఆ బాగున్నానే. పాప కూడా బాగుంది. ఇప్పుడే లేచాం ఇద్దరం. స్నానం చేసి ఏమైనా తింటుండగా మొదలుపెడుతుంది తిరగడం" అంది నవ్వుతూ. నేనింకేదో మాట్లాడేలోపే "సరేలేవే నువ్వు జాగ్రత్త. ఏమైనా తిను. అత్తయ్య పిలుస్తున్నారు.. తరువాత చేస్తాలే" అని నేను సరే అనేలోపే కాల్ కట్ చేసేసింది. ఒకలాటి నిస్సత్తువ ఆవరించింది నన్ను. హూo.. ఎన్ని రోజులైంది తనను చూసి? పెళ్లి కాక ముందు తనను విడిచి ఒకటి రెండ్రోజులు మినహా ఎప్పుడూ ఉండలేదు. పెళ్ళైతే ఇన్ని మార్పులోస్తాయా? తనను ఇంటికి తీసుకురావాలంటే ముందు మా బావగారి అనుమతి, తరువాత అత్త గారు.. ఆ పైన మామగారు. ఎంతో బ్రతిమాలి ఒప్పించి తీసుకురావాలి!!!

హుమ్మ్.. ఏడాది అవుతోంది తను లేకుండా జీవించడం మొదలుపెట్టి. తను నాతో లేని ఈ రోజులు తీరని వెలితితో భారంగా వెళుతున్నాయి.. ఐ రియల్లీ మిస్ హర్. ఎంతో తక్కువగా నిదానంగా మాట్లాడుతుంది. ఎంత పెద్ద జోక్ అయినా తను నవ్వేపుడు చీమ చిటుక్కుమన్నంత శబ్దమూ రాదు! ఒద్దికగా ఒక చోట కూర్చొని పుస్తకాలు చదువుతునో, డ్రాయింగో, పెయింటింగో చేసుకుంటూ ఉంటుంది. కోపమొస్తే చూపుతో సరిపెట్టి అక్కడి నుండి నిష్క్రమిస్తుంది తప్ప వాదించదు! అదే నేనైతే.. మాట్లాడినా, నవ్వినా మినిమం ముప్పై మీటర్లు వినిపించాల్సిందే. క్షణం పాటు కుదురుగా ఒక చోట కూర్చోవడం అంటూ జరగదు. ఎప్పుడూ పరుగులే. అందుకే.. ముద్దుగా గడుసు గంగమ్మ, రాక్షసి లాటి బిరుదులు ప్రదానం చేసారు నాకు! కాని అంత సైలెంట్ గర్ల్ నన్ను చాలా వైలెంట్ సంఘటనలకు బలి చేసింది. వాటిలో రెండిటిని మీతో పంచుకుంటున్నా.. 

ఒక సారి అమ్మ మార్కెట్ కి వెళ్ళినపుడు అక్క సైలెంట్ గా టీవీ ఆన్ చేసింది. ఆ రోజు నాకేం బుద్ధి పుట్టిందో కాని పుస్తకాలు ముందేసుకొని కూర్చున్నా."చెల్లీ రా.. అమ్మ రావడానికి అరగంటైనా పడుతుంది. చక్కా సినిమా చూద్దాం" అంది.  "నీకు కుళ్ళి. నేను బుద్దిగా చదువుకుంటున్నానని. నేను రాను పో" అనేసి పుస్తకంలో దూరిపోయా. తను చూస్తున్నది నిజమో కాదోనన్న అనుమానంతో కాసేపు నన్నలా చూసింది. తను చూస్తున్న విషయం గమనించిన నేను మరీ సీరియస్గ నొసలు ముడి వేసి మరీ చదువుతున్నట్టు పెదాలు కదిపేసా. తను మళ్ళీ సినిమాలో మునిగిపోయి, ఉన్నట్టుండి  కెవ్వ్మంది. ఏం చదువుతున్నానో ఎందుకు చదువుతున్నానో అర్ధం కాక బుర్ర గోక్కుంటూ ఉన్న నేను ఆ అరుపుకి అదిరిపడ్డాను. "టామ్ అండ్ జెర్రీ మేజిక్ రింగ్ సినిమా వేసాడే. రా రా" అంది. అయినా రానని బెట్టు చేసి, తను  నీళ్ళు తాగడానికని వెళ్ళిన గాప్లో పుస్తకాన్ని అక్కడే వదిలేసి పాక్కుంటూ వెళ్లి  టీవీ ముందు కూర్చున్నాను.  అలా కూర్చున్నానో లేదో.. మా అమ్మ తలుపు తెరుచుకొని లోపలికి వచ్చి టీవీ చూస్తున్న నన్ను చూసి కోపోద్రేకురాలై  బేండ్ భాజా మోగించేసింది. ఆ అపురూప దృశ్యాన్ని మా అక్క చూసేసి ఇందాక నేను వదిలేసి వచ్చిన పుస్తకాన్ని చేత్తో పట్టుకొనొచ్చి "మా.. కొట్టకు మా.. అమ్మా" అంటూ ఆపింది. అప్పటికి చేతలాపి మాటలందుకుంది మా అమ్మ. "నీ కంటే పెద్దేదేనా అది? అదేమో బుద్దిగా చదువుకుంటుంటే నీకు సినిమాలు కావాల్సి వచ్చాయా? టీవీ మీద ఉన్నంత శ్రద్ధ పుస్తకం మీదుంటేగా? అయినా, తాను చెడిన కోతి ఊరంతా చెరిచిందని నువ్వు సినిమా చూస్తూ చదువుకునే దాన్ని కూడా చెడగొడదామని బయలుదేరావా?" అంటూ మళ్ళీ ఇంకో వాయ వేసింది. వీపు మండుతుండగా "అమ్మోయ్ బాబోయ్.. మ్మ్.. మ్మ్.. ఉహు ఉహు " అని ఏడుస్తూ కేకలు పెడుతూ పైకి పారిపోయి ఎస్కేప్ అయ్యాను. తరువాత నీతో మాట్లాడను పొమ్మని అక్క మీద అలిగినా తనసలే బ్రతిమాలే టైప్ కాదు కాబట్టి పెద్దగా బెట్టు చేసేదాన్ని కాదు. ఒక్కసారి సారీ చెబితే చాలు కళ్ళు తుడుచుకొని తనిచ్చిన పప్పలు తింటూ మళ్ళీ కబుర్లు చెప్పేదాన్ని.

ఓ రోజు సాయంత్రం అద్దం ముందు నిలబడి నా జుట్టుని చూసుకుంటూ చివర్లు పొడిబారినట్లుంటే తడిమి చూసుకుని "అక్కా చూడు నా జుట్టేలా అయిపోతోందో..." అన్నాను బాధపడుతూ. ఏదో ఒక సలహా ఇచ్చి ఊరుకోవచ్చుగా.. అహ ఊరుకోలేదు. "అది కట్ చేసేయాలి లేకపోతే ఇకపై పెరిగేది కూడా అలాగే రఫ్గా ఉంటుంది. చిట్లిపోతుంది కూడాను" అని కంగారు పెట్టేసింది. "అక్కా మరిప్పుడెలాగే? అమ్మ జుట్టు కత్తిరిస్తే తంతుందిగా? పైగా ఇప్పుడు నూనె కూడా పెట్టుకొనున్నాను" అన్నాను. "పరవాలేదు. అస్సలు తెలియకుండా నేను కత్తిరిస్తానుగా.." అంది. "అక్కంటే హీరో. అన్ని తెలుసు తనకు.." అన్న ఫీలింగ్లో ఉన్న నాకు పెద్ద భయాలూ, అనుమానాలు కలుగలేదు. సరే అని చెప్పి అమ్మ చూడకుండా కత్తెర తీసుకొచ్చి తన చేతికిచ్చాను. బెత్తుడు కట్ చేయబోతే "అమ్మో నా జుట్టు! వొద్దొద్దు. ఇదిగో ఇంత కత్తిరించు చాలు" అని హాఫ్ ఇంచ్ చూయించాను. "నీ మొహం. నీ మాత్రం దానికి కత్తిరించకపోతేనే?" అంటూ నేను చెప్పిన చోటే కత్తిర పెట్టి కాస్త ఇలా అందో లేదో మా అమ్మ "ప్రియమ్మా.. ఎక్కడున్నారు?" అని పెద్ద కేక పెట్టింది. తుళ్ళిపడి అమ్మొస్తుందేమోనని తలుపు వైపు చూసి నేనిటు తిరిగేలోపల టక్ టక్ మని కత్తిరించేసి ఒక్క ఉదుటున బయటకు పరిగెత్తింది మా అక్క. అమ్మ పిలిచినందుకు కాబోలు అనుకుంటూ అద్దంలో చూసుకుని భోరుమన్నాను. ఏముంది.. ఒక వైపు మెడ వరకు, మరో వైపు బుజం వరకు కత్తిరించి ఉంది నా జుట్టు! నా రాగానికి అమ్మ లోపలి వచ్చింది ఏమైపోయిందో అనుకుంటూ. తీరా అక్కడ నేనున్న అవతారం  చూసి షాకయి "నీకిదేం మాయ రోగమే.. బంగారంలాటి జుట్టు కత్తిరించుకున్నావ్? నీ వెధవ్వేషాలకి ఒక అంతు పొంతూ లేకుండా పోతోంది" అని వొంగో బెట్టి వీపు మీద దబా దబా చరుస్తునే.. "కోతి, పిల్ల దెయ్యం, నా ప్రాణాలు తోడేస్తోంది" లాటి మాటలతో ఘనసత్కారం చేస్తుండగా అక్కొచ్చి ఆపింది ఆపత్భాంధురాల్లాగ! నా పరిస్థితిని ఏమని వివరించను? అసలే జుట్టంత కత్తిరించి పారేసింది రేపు స్కూల్కి ఎలా వెళ్ళాలిరా దేవుడా అని ఏడుస్తుంటే అమ్మొచ్చి ఉతికిపారేసింది పైగా  అసలు ఇదంతటికి కారణమైన దానిని రోల్ మోడల్గా తీసుకొమ్మని క్లాసు! ఈ కార్యక్రమం ముగిసాక మా అక్క మీద యుద్ధం ప్రకటిస్తే, పాపంగా పేస్ పెట్టి "కావాలని చేస్తానా చెప్పు కంగారులో చూసుకుండా..." అంది. హుం.. మరుసటి రోజు తిడుతూనే రెండు వైపులా సమంగా కత్తిరించి రెండు జడలు వేసి స్కూల్కి పంపింది అమ్మ. వెళ్ళాక చూడాలి నా తంటాలు.. అందరు నవ్వడమే. 8th క్లాస్ లో ఫలానా పిల్ల ఇలా వచ్చిందట అని నన్ను చూడ్డానికి ఎగబడి మరీ వచ్చారు :( . ఆ రోజు నుండి "Ms. ఇంటర్నెషనల్ పిలకలు" అన్న బిరుదు కూడా ప్రకటించేశారు స్కూల్లో.

అక్కతో ఎప్పుడూ సరదా గొడవలు, సంతోషాలే కాదండీ! తనే నా మొదటి గురువు. చదువే కాదు.. పెయింటింగ్ కూడా నేర్పింది! ఎలా ఉంటాయోనని ఊహల్లో పడనవసరం లేదండీ.. క్రింద ఫోటో  పెట్టానుగా :)


ఇది నా క్రియేటివిటి అంతా ఉపయోగించి  చేసుకున్న మొదటి పెయింటింగ్.

ఇప్పుడు  నా ఆలోచనంతా డిసెంబర్ నెలలో మా ఇంట పూయబోయే చిట్టిచామంతితో మా అక్క ఇంకెన్ని అద్బుతాలు చేయించేస్తుందో అని :) My god..  I just can't wait to hold her little hands.. :)