Sunday, December 30, 2012

2012 !


2012! ఈ ఏడాదిలో నేను చాలా ఏడ్చాను, నవ్వాను, పడిపోయాను, లేచి నిలదొక్కుకున్నాను. కొన్ని బంధాలను కోల్పోయాను.. మరి కొన్ని కొత్త బంధాలను ముడి వేసుకున్నాను... మీలాటి మంచి స్నేహితులనూ కలుసుకున్నాను. వీటన్నిటి నుండీ ఎంతో కొంత నేర్చుకుని ఇప్పుడు మధురానుభూతులన్నీ కొంగునకట్టి దాచేసుకొని  2012 గడప చివర నిలబడి చిగురించబోతున్న నూతన సంవత్సరాన్ని చూస్తూ కొత్త ఉత్సాహంతో చిరునవ్వుల స్వాగతం పలుకుతున్నాను.  


Facebook image

ఈ రోజు ఇంకా 30 తారీఖే కదా ఇప్పుడే న్యూ ఇయర్ గురించి రాసేస్తోందేంటీ పిల్లా అనుకుంటున్నారా? కొత్తగా పిన్ని పోస్ట్లో చేరాను కదండి మరీ.. క్షణం తీరికుండట్లేదు :) అందుకే నా ఫ్రెండ్స్ కూడా నాకోసమని న్యూ ఇయర్ పార్టీని నిన్నే సెలబ్రేట్ చేసారు. ఆ గ్రూప్ పిక్ ఇదిగో.. 


నేను ఎవరో చెప్పుకోండి చూద్దాం!

 చిన్ని నాన్నలు వచ్చాక, లైఫ్ లో మొదటి సారి రోజుకి 48 గంటలుంటే గాని కొంతలో కొంత సరిపోదేమో అనిపిస్తోంది! అందుకే రేపు, ఎల్లుండ గురించి ఆలోచించకుండా ఈ వేళే రాసేస్తున్నాను. 

మీకు, మీ కుటుంబ సభ్యులకూ ముందస్తు నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు :)
2013 మీకు ఎంతో శుభకరంగా, సంతోషకరంగా ఉండాలని.. మీ ఆశలు, ఆశయాలు ఫలించాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటూ.. 


ప్రియా 

Wednesday, December 19, 2012

ఓ వర్షం కురిసిన ఉదయం

నిద్రపోతున్న నా మొహాన్ని తెల్లగా తెల్లారకుండానే వచ్చి ముద్దాడుతున్న నీటి ముత్యాలను దుప్పటితో తుడిచేసుకొని కళ్ళు తెరవకుండానే "అమ్మా.. లాస్ట్ 10 మినిట్స్ ప్లీజ్.." అనేసి అటు వైపు తిరిగి  మత్తుగా ముడుచుకుని పడుకునేలోపు తట్టింది నా బుర్రకి. ఈ రోజు శనివారం కదా అమ్మ లేపదుగా?!! గాజుల శబ్దమూ రాలేదు.. "ప్రియమ్మా..." అన్న పిలుపూ వినబడలేదు! అంటే అమ్మ లేపలేదు. ఇంకెవ్వరు నన్ను లేపే ఛాన్స్ లేదు. ఆలోచిస్తుండగానే చిటపట చినుకుల రాగం చెవులను తాకింది. ఏంటి నిజంగా వర్షమా?! ఇది వర్షాకాలం కాదే.. హూం.. నేనున్నది  చెన్నైలో కదూ..! చప్పున ఇటు తిరిగి కిటికీ లోనుండి చూస్తే హోరున వర్షం.. అప్పటి వరకు అటు తిరిగి పడుకున్నందువల్ల నా తలా.. దుప్పటీ కాస్త తడిచాయి. నా మొహం మండిపోను.. స్పర్శ కూడా తెలిసిచావలేదే నాకు.. అనుకుంటూ లేచి కిందకు వెళ్లాను. 

అమ్మ కూడా ఇంకా లేవలేదు కాబోలు ఇంట్లో అలికిడే లేదు. హల్లో సోఫామీద మడత పెట్టి ఉంచిన దుప్పటి తీసి భుజాల మీదుగా కప్పుకొని టీవీ మీద ఉన్న కెమెరా పట్టుకొని వరండాలో కాళ్ళలో మొహం దాచుకొని కూర్చున్నాను. ఈ సమయంలో శ్రావ్యమైన సంగీతమూ వినగలిగితే.. ఎంత బావుణ్నో.. కాని లేచి వెళ్లి తెచ్చుకోవడానికి బద్ధకం. చిన్నగా నిట్టూరుస్తూ కళ్ళు  మూసుకున్నాను. నేను ఆశించినదానికన్నా మెల్లని  సంగీతం చెవిన పడుతోంది. అల్లంత దూరం నుండి ఎప్పుడెపుడు భూదేవిని ముద్దాడదామా అని దూసుకొస్తున్న చినుకుల శబ్దం నాలో ఉత్తేజాన్ని పెంచింది. ఆ అపురూప దృశ్యాన్ని చూడాలని కళ్ళు తెరిచాను. లేలేత ఆకులను.. విరిసీ విరియని పువ్వులను సుతిమెత్తంగా ముద్దాడుతున్న చినుకులని చూసి ముచ్చట పడి నాకు కనువిందుచేసిన కొన్ని దృశ్యాలను నా కెమెరాలో బంధించానిలా.. మీరు కూడా ఓ లూక్కేయండి మరి :)











అప్పటికే వర్షం ఆగిపోయి కాస్త తుపర మాత్రం పడుతూవుంది అంతే. ఇక ఆగలేక.. మరిన్ని అందాలు చూడాలని సైకిల్ తీసుకొని బయటకు వెళ్లాను. ఎవ్వరు లేరు.. గాలికి ఊగి ఊగి అలసిపోయిన చెట్లు, నేల రాలిన పువ్వులనూ చూస్తూ కాస్త ముందుకెళితే.. బీచ్లోని అలలు ఉత్సాహంగా ఉరకలేస్తూ కనిపించాయి. వాటిని నేను నేను వర్ణించలేను. నా బుద్ధి చాలదు. కనురెప్ప వేయకుండా చూస్తూ కూర్చుండిపోయాను. అలా ఎంతసేపు ఉన్నానో మరి.. క్రికెట్ ఆడుకోవడానికి వచ్చిన పిల్లల అరుపులతో తేరుకొని ఇంటి దారి పట్టి వస్తుంటే ఇదిగో.. ఈ కాకి కనిపించింది. ఎంత ముద్దుగా ఉందోనని ఫోటో తీసుకుని మా ఇంటి సందులోకి నడిచాను.


 కాని మా వీధి నా మీద అలిగింది. అన్నిటిని చూసి మురుసుకుని ఫోటోలు తీసి దాచుకున్నావ్ గాని నన్ను పట్టించుకోలేదని! నిన్ను మరువగలనా అంటూ దాన్నీ క్లిక్మనిపించాను.. :) :)

 

Thursday, December 13, 2012

"చిన్ని నాన్నలు" అని పిలవబడుతున్న"నేను"

ఈ కొత్త ప్రపంచాన్ని.. మా వాళ్ళనూ, మరు ముఖ్యంగా ఎప్పుడూ కబుర్లు చెబుతూ అమ్మ బొజ్జ మీదుగానే నన్ను ముద్దులాడే మా పిచ్చి పిన్నినీ చూడాలనీ.. 12.12.12. న వస్తానని డాక్టర్ చెప్పిన మాటలను కాలరాస్తూ స్పెషల్ డేట్ కాకపోయినా పరవాలేదు త్వరగా మిమ్మల్నందరినీ కూడా పలకరించి ఆశిస్సులు తీసేసుకుందామని మొన్ననే అనగా డిసెంబర్ పదో తారీఖునే అమ్మను ఏడిపిస్తూ, ఆమెను ఏడిపించినందుకు నేనూ ఏడుస్తూ తెల్లవారుజామునే బొజ్జ నుండి బయటపడ్డాను. నేనూ అమ్మా ఇద్దరం క్షేమం. వారి మాట ప్రకారం కాకుండా నా ఇష్టానుసారంగా వచ్చేసినందుకో ఏమో గాని నా ఊపిరి తిత్తుల్లో గడ్డ ఉందని చెప్పి మా వాళ్ళందరిని బాగా ఏడిపించి నాకు నానా టెస్టులు చేసి బోలెడు డబ్బు గుంజి  "ఈ ఈ ఏమి లేదండీ. మా అనుమానం నిజం కాదు. మీ చిన్ని నాన్నలు బాగున్నారని చెప్పి" నన్ను వారికిచ్చేసి వాళ్ళను బ్రతికించారు. నన్ను ముద్దులాడే ఓపిక ప్రస్తుతానికి అమ్మకు లేదు.. ఆ ముచ్చటంతా మా పిన్నీ, అమ్మమ్మా, నానమ్మా తీరుస్తున్నారు. మీకు తెలుసా మా పిన్ని నాకు బోలెడు బట్టలు, బెడ్, కారియింగ్ బాగ్, చిన్ని చిన్ని చేడ్డీలు... ఇదిగో అలా నవ్వొద్దు నాకసలే సిగ్గు. నేను పుట్టాకా మొదట మా నాన్న చేతిలో పెట్టారు. నాకేమో అప్పటికే ఆకలి. మా నాన్న చొక్కా చప్పరిస్తే మా పిన్ని "అయ్యయో చిన్ని నాన్నలూ.. అలా చప్పరించకూడదు" అంటూ నన్ను లాగేసుకుంది. ఆ రోజంతా వాళ్ళను, వీళ్ళను.. నా చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశాలను చూస్తూ గడిపేశాను. అందరిని నవ్వుతూ వారి కళ్ళలోకి చూస్తూ పలకరిస్తున్నాను. ఈ మాత్రానికే నన్ను చూసుకొని వీళ్ళంతా తెగ మురిసిపోతున్నారు. నాకన్నీ మా పిన్ని పోలికలేనట చూసిన వాళ్ళందరు చెబుతుంటే మా నాన్న భలే ఉడుక్కుంటున్నాడు :P. నన్ను చూడ్డానికి రేపు మా బాబాయ్ వస్తున్నాడు. మా నాన్నేమో.. నల్ల బంగారమా మా అమ్మ చమనచాయా మా నానమ్మోళ్ళందరూ నల్ల బంగారాలేనా నేను కూడా అలాగే ఉంటానేమో అనుకున్నారంట అందరు. మరి నేనేమో మా అమ్మమ్మలా, పిన్నిలా మంచి రంగుతో పుట్టేసరికి మా నానమోళ్ళందరు తెగ మురిసిపోతున్నారు. మా నాన్న గురించి పిన్ని మా అమ్మ తో ఏమందో తెలుసా "అమ్మో కొడుకు పుట్టినప్పటి నుండి మీ ఆయన సల్మాన్ ఖాన్ పెద్దన్నయ్యలా నడుస్తున్నాడే" అని! అమ్మ కూడా నవ్వేసింది. నాన్నేమో వాళ్ళ స్నేహితులతో "అరేయ్! సింహం రా సింహం పుట్టింది" అని చెబుతూ మురిసిపోతున్నాడు. అసలు మా అమ్మోళ్ళింట్లో అందరూ ఆడపిల్లలే! అందుకే నేనూ ఆడపిల్లనవుతానని పిన్ని ఆశాశగా "చిట్టి చామంతి" అని పిలుచుకుంది. కాని నన్ను చేతుల్లోకి తీసుకోగానే కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో నన్ను ముద్దు పెట్టుకుంటూ "చిన్ని నాన్నలు" అంది. ఇప్పుడు అందరు అలాగే పిలుస్తున్నారు నన్ను!  మరేమో మరీ.. నన్ను చూసి అందరు ఎన్నో నెలా ఎన్నో నెలా అనడుగుతుంటే అమ్మా, పిన్నీ భలే కంగారు పడిపోతున్నారు నాకెక్కడ దిష్టి తగిలేస్తుందోనని :).  ముందు మా పిన్ని నేను పుట్టానని, అమ్మా నేనూ క్షేమం గా ఉన్నామని చెబుతూ 4 లైన్స్ లో ముగించేద్దామనుకుంది. కాని మా పిన్నిని ఒప్పించి మీ అందరి ఆశీర్వాదాలు తీసుకోవాలని చెప్పి ఇలా వచ్చాను. ఏంటీ.. మీకూ నన్ను చూడాలని ఉందా..? ఉష్.. ఇదిగో.. చూడండి. మా పిన్నికి చెప్పకండే నాకెక్కడ దిష్టి తగిలేస్తుందోనని కంగారు పడుతుందిగా మరి.
ముద్దొస్తున్నా కదూ.. హ హ.. :D
నేను ఇంత కష్టపడి మిమ్మల్ని పలరించి ఆశిర్వచనాలు పొందుకుందామని వచ్చి బోలెడు కబుర్లు చెప్పాక అన్ని వినేసి  మీరు మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోతే నాకు బాధేస్తుంది మరి :( 

Friday, December 7, 2012

ప్రేమతో..

ఈ రోజు నాకెంతో ప్రత్యేకం, సంతోషకరం. నా మనసుతో పాటు జీవితాన్నీ చిరునవ్వులమయం చేసిన నా ముద్దుల మూట పుట్టిన రోజు ఈ రోజు. ముందుగా తనకు నా ప్రేమపూర్వకమైన పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు :) 


Google image

ఈ శుభ సందర్భాన మీరు కూడా  మీ మంచి మనసుతో.. నా అనూ (తననే కాదూ.. ఈ రోజు పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటున్న వారిని కూడా పనిలోపనిగా జ్ఞాపకం చేసుకోండీ.. నిండు నూరేళ్ళూ ఆయురారోగ్యానందాలతో భగవంతుని దయందు వర్ధిల్లాలని ఆశీర్వదించాల్సిందిగా  కోరుతున్నాను :)

మేమిద్దరం కలిసి సెలెబ్రేట్ చేసుకునే నాలుగో పుట్టిన రోజు ఇది. మొదటి ఏడాది ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ మాత్రం ఇచ్చి ఊరుకున్నాను (ఎందుకంటే అప్పటికి నాకు అంత స్పెషల్ ఏమీ కాదు). రెండో ఏడాది బహుమతిగా తనకోసం నాన్-వెజ్, అందునా చేపలు వండడం నేర్చుకొని నానా తిప్పలూ పడి బెరుకు బెరుకుగా ముట్టుకుంటూ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ, ఆ వాసన పడక వాంతొచ్చినట్లు అనిపించినా తల తిప్పుకొని ఇదిగో.. ఇలా కడిగేసి..



చక్కగా ఇగురు పెట్టాను. వేడి వేడి అన్నం, చేపల ఇగురు తన కోసం, మొక్క జొన్న గింజలు నాకోసం బాక్సుల్లో పెట్టుకొని బీచ్కెళ్ళి ఆ చల్లటి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాక తీసుకెళ్ళినవి బయటకు తీసాను. ముందు ఆశ్చర్యపోయి "ఛీ ఛీ ఇంకెప్పుడు నాకోసమని గాని మరే కారణం చేత గాని నిన్ను నువ్వు ఇబ్బంది పెట్టుకోవడం లాటి పిచ్చి పనులు చేయకు" అని సీరియస్ గా వార్నింగ్ ఇచ్చి అయిష్టంగానే తిన్నాడు. నా మొహమయితే పూర్తిగా మాడిపోయింది. "వావ్.. చేపల కూర నా కోసం చేసావా?! హౌ స్వీట్" అంటూ ఆవురావురుమని తింటాడు.. ఆ తర్వాత నా సన్మాన కార్యక్రమం ఘనంగా చేస్తాడనుకుంటే, ఇలా క్లాస్ పీకి మొహం ముప్పై మూడొంకరలు తిప్పుతున్నాడేవిటో నని తెగ ఇదై పోయాను. పోనీ తిన్నాక పొగుడుతాడులేనని నన్ను నేను ఒదార్చుకున్నాను కాని అలా జరగలేదు సరికదా నాకంటే దారుణంగా మొహం మాడ్చుకొని శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ఎందుకో అర్ధమై చావక, "కూర బాగోలేదో ఏమో ఖర్మం" అనుకుని కదిపితే కొట్టేస్తాడేమోనని మౌనంగా కూర్చున్నాను. కాసేపటికి పాపమనిపించిందోమో "కూర చాలా బాగుంది. కాని ఇంకెప్పుడు నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టుకోకు. నాకు నచ్చదు సరేనా" అంటూ వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేసాడు. ఆ క్షణాన నాకు అర్ధమవలేదు కాని అర్ధమయ్యాక తను మరింత నచ్చేసాడు. ఏదో తెలియని భావాలతో పెద్దగా మాట్లాడుకోలేకపోయినా మరచిపోలేని అనుభూతిని సొంతం చేసుకున్నాం ఆ వేళ.

మూడో ఏడాది, అర్ధ రాత్రి బీచ్ లో కేక్ కట్ చేయించాలని భారీగా ప్లాన్ చేసాను గాని చెప్తే ఇంట్లో తంతారు. ఇంట్లో వాళ్ళ సంగతేమో గాని ముందు అనూనే ఉతికి ఆరేస్తాడు. అందుకే ఆ ఆలోచనను విరమించుకొని బుద్ధిగా "రేపు ఉదయం ఐదు గంటలకు రా జాగింగ్కి వెళదాం" అని అసలు విషయాన్ని చెప్పకుండా "ఊ" అనే వరకు ఊరుకోకుండా విసిగించాను. "ఆ అది లేచినప్పుడులే" అనుకుని సరే అన్నాడట! నేనేమో నాలుగింటికే  ఫోన్లు చేసి ప్రాణాలు తోడేసాను. చివరకి, కాంపస్లో ఆ టైంకి బైక్ తీస్తే బయటకు రానివ్వరని పాపం ఆ చలిలో వణుక్కుంటూ సైకిల్ మీద గంటన్నర ప్రయాణం చేసి 5.30 కి చేరుకున్నాడు. ఇటు నేనేమో తనకు ఆకలేస్తుంది కదా బ్రేక్ ఫాస్ట్ కూడా తీసుకెళదామని ఆ పని కూడా ముగించుకునే సరికి 5.30 అయిపోయింది. కేకు, కాండల్, బ్రేక్ ఫాస్ట్, వాటర్ అన్నీ బాగ్ లో పెట్టుకొని గేటు దగ్గరకు వచ్చాక గుర్తొచ్చింది. అగ్గి పెట్టె మర్చిపోయానని! మళ్ళీ లోపలికి వెళ్లాను. అనూ ఏమో ఫోనులో తిట్లు "త్వరగా రా త్వరగా రా అని అర్ధరాత్రి నుండి గోల చేసి లేపేసి తీరా కష్టపడి ఇంత దూరం సైకిల్ తొక్కుకుంటూ వస్తే గంటయినా దేవీ గారు బయటకు రారు .. ... ... .." అని. అసలే ఎక్కడ తెల్లారిపోతుందోనని కంగారు పడుతూ పరుగులు పెడుతున్నానా.. అసలు ఎప్పుడైనా ఇంత పొద్దున్న లేచి ఉంటానా? ఎగ్జామ్స్ అప్పుడు అమ్మ, చెంబుడు నీళ్ళు మొహాన కొట్టి లేవవే లే అని అరిచి గీ పెట్టినా లేచానా??!! మొహం తుడుచుకొని అటు తిరిగి పడుకొనిపోలేదు.. హుం.. ఇప్పుడు ప్రేమ కొద్దీ సర్ప్రైస్ ఇద్దామని నాకు నేను గా లేచి ఇంత చేస్తే అర్ధం చేసుకోవట్లేదు చూడు అని బాగా బాధ పడ్డాను (ఈ విషయాలేవీ తనకు తెలియవుగా నన్న స్పృహ కూడా లేకుండా పోయింది నాకు :P ). ఎలాగో అవన్నీ మోసుకుంటూ ఆపసోపనాలు పడి ఐదూ నలభై ఐదుకి తనని చేరుకున్నాను. ముందు ఒక వింతగా ఎక్స్ప్రెషన్ ఇచ్చి తరువాత కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తుండిపోయాడు. "అమ్మో తెల్లారిపోతోంది త్వరగా కట్ చెయ్" అని తొందరపెడితే తేరుకుని కేక్ కట్ చేసి నాకు తినిపించి తనూ తిన్నాడు :). మరి ఈ ఏడాదేమో తను వాళ్ళింట్లో... నేను ఇక్కడ :(  

ఇన్నేళ్ళలో ఎన్నో ముచ్చట్లు, సరదా తగాదాలు, చిన్న చిన్న అపార్ధాలు, అంతులేని ఆనందాలు, ఏవేవో ఊసులు, అందమైన అనుభవాలు... అధ్బుతం గడిచాయి రోజులన్నీ. నేనెన్నడు అనుకోలేదు నా జీవితం ఇంత రంగులమయంగా మారుతుందని! దేవుడు నాకెన్నో బహుమానాలిచ్చాడు.. కాని అనూ తో నా బంధమనే బహుమానం మాత్రం చాలా అమూల్యం, అపురూపం, ప్రత్యేకం. నేను శాశ్వతంగా నిద్రించే వరకు ఈ "అను"బంధాన్ని ఇంతే అందంగా ఉంచమని భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధిస్తున్నాను. 

నేను అల్లరి చేస్తున్నపుడు చంటిపిల్లాడై నాతో ఆడతాడు.. అది శృతి మించినపుడు నాన్నలా మందలిస్తాడు. కలతచెంది కన్నీరు పెట్టినపుడు అమ్మలా ఆప్యాయంగా ఆదరించి,  తోబుట్టువులా ఓదారుస్తాడు. స్నేహితుడిలా మదిలోని సంగతులన్నీ పంచుకుంటాడు..తన చిలిపి చేష్టలతో మనసుకి చక్కిలిగింతలు పెడతాడు. ఇంతకంటే ఏం కావాలి? నేను కోరుకున్నంతకంటే గొప్ప మనస్తత్వమున్న, ప్రేమించగలిగిన తోడు దొరికింది నాకు!! ఈ విషయంలో మరోసారి దేవునికీ, మా అత్తమామ గార్లకు హృదయపూర్వకంగా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాను (అంత చక్కగా అతన్ని తీర్చిదిద్దినందుకు). 

Sunday, December 30, 2012

2012 !


2012! ఈ ఏడాదిలో నేను చాలా ఏడ్చాను, నవ్వాను, పడిపోయాను, లేచి నిలదొక్కుకున్నాను. కొన్ని బంధాలను కోల్పోయాను.. మరి కొన్ని కొత్త బంధాలను ముడి వేసుకున్నాను... మీలాటి మంచి స్నేహితులనూ కలుసుకున్నాను. వీటన్నిటి నుండీ ఎంతో కొంత నేర్చుకుని ఇప్పుడు మధురానుభూతులన్నీ కొంగునకట్టి దాచేసుకొని  2012 గడప చివర నిలబడి చిగురించబోతున్న నూతన సంవత్సరాన్ని చూస్తూ కొత్త ఉత్సాహంతో చిరునవ్వుల స్వాగతం పలుకుతున్నాను.  


Facebook image

ఈ రోజు ఇంకా 30 తారీఖే కదా ఇప్పుడే న్యూ ఇయర్ గురించి రాసేస్తోందేంటీ పిల్లా అనుకుంటున్నారా? కొత్తగా పిన్ని పోస్ట్లో చేరాను కదండి మరీ.. క్షణం తీరికుండట్లేదు :) అందుకే నా ఫ్రెండ్స్ కూడా నాకోసమని న్యూ ఇయర్ పార్టీని నిన్నే సెలబ్రేట్ చేసారు. ఆ గ్రూప్ పిక్ ఇదిగో.. 


నేను ఎవరో చెప్పుకోండి చూద్దాం!

 చిన్ని నాన్నలు వచ్చాక, లైఫ్ లో మొదటి సారి రోజుకి 48 గంటలుంటే గాని కొంతలో కొంత సరిపోదేమో అనిపిస్తోంది! అందుకే రేపు, ఎల్లుండ గురించి ఆలోచించకుండా ఈ వేళే రాసేస్తున్నాను. 

మీకు, మీ కుటుంబ సభ్యులకూ ముందస్తు నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు :)
2013 మీకు ఎంతో శుభకరంగా, సంతోషకరంగా ఉండాలని.. మీ ఆశలు, ఆశయాలు ఫలించాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటూ.. 


ప్రియా 

Wednesday, December 19, 2012

ఓ వర్షం కురిసిన ఉదయం

నిద్రపోతున్న నా మొహాన్ని తెల్లగా తెల్లారకుండానే వచ్చి ముద్దాడుతున్న నీటి ముత్యాలను దుప్పటితో తుడిచేసుకొని కళ్ళు తెరవకుండానే "అమ్మా.. లాస్ట్ 10 మినిట్స్ ప్లీజ్.." అనేసి అటు వైపు తిరిగి  మత్తుగా ముడుచుకుని పడుకునేలోపు తట్టింది నా బుర్రకి. ఈ రోజు శనివారం కదా అమ్మ లేపదుగా?!! గాజుల శబ్దమూ రాలేదు.. "ప్రియమ్మా..." అన్న పిలుపూ వినబడలేదు! అంటే అమ్మ లేపలేదు. ఇంకెవ్వరు నన్ను లేపే ఛాన్స్ లేదు. ఆలోచిస్తుండగానే చిటపట చినుకుల రాగం చెవులను తాకింది. ఏంటి నిజంగా వర్షమా?! ఇది వర్షాకాలం కాదే.. హూం.. నేనున్నది  చెన్నైలో కదూ..! చప్పున ఇటు తిరిగి కిటికీ లోనుండి చూస్తే హోరున వర్షం.. అప్పటి వరకు అటు తిరిగి పడుకున్నందువల్ల నా తలా.. దుప్పటీ కాస్త తడిచాయి. నా మొహం మండిపోను.. స్పర్శ కూడా తెలిసిచావలేదే నాకు.. అనుకుంటూ లేచి కిందకు వెళ్లాను. 

అమ్మ కూడా ఇంకా లేవలేదు కాబోలు ఇంట్లో అలికిడే లేదు. హల్లో సోఫామీద మడత పెట్టి ఉంచిన దుప్పటి తీసి భుజాల మీదుగా కప్పుకొని టీవీ మీద ఉన్న కెమెరా పట్టుకొని వరండాలో కాళ్ళలో మొహం దాచుకొని కూర్చున్నాను. ఈ సమయంలో శ్రావ్యమైన సంగీతమూ వినగలిగితే.. ఎంత బావుణ్నో.. కాని లేచి వెళ్లి తెచ్చుకోవడానికి బద్ధకం. చిన్నగా నిట్టూరుస్తూ కళ్ళు  మూసుకున్నాను. నేను ఆశించినదానికన్నా మెల్లని  సంగీతం చెవిన పడుతోంది. అల్లంత దూరం నుండి ఎప్పుడెపుడు భూదేవిని ముద్దాడదామా అని దూసుకొస్తున్న చినుకుల శబ్దం నాలో ఉత్తేజాన్ని పెంచింది. ఆ అపురూప దృశ్యాన్ని చూడాలని కళ్ళు తెరిచాను. లేలేత ఆకులను.. విరిసీ విరియని పువ్వులను సుతిమెత్తంగా ముద్దాడుతున్న చినుకులని చూసి ముచ్చట పడి నాకు కనువిందుచేసిన కొన్ని దృశ్యాలను నా కెమెరాలో బంధించానిలా.. మీరు కూడా ఓ లూక్కేయండి మరి :)











అప్పటికే వర్షం ఆగిపోయి కాస్త తుపర మాత్రం పడుతూవుంది అంతే. ఇక ఆగలేక.. మరిన్ని అందాలు చూడాలని సైకిల్ తీసుకొని బయటకు వెళ్లాను. ఎవ్వరు లేరు.. గాలికి ఊగి ఊగి అలసిపోయిన చెట్లు, నేల రాలిన పువ్వులనూ చూస్తూ కాస్త ముందుకెళితే.. బీచ్లోని అలలు ఉత్సాహంగా ఉరకలేస్తూ కనిపించాయి. వాటిని నేను నేను వర్ణించలేను. నా బుద్ధి చాలదు. కనురెప్ప వేయకుండా చూస్తూ కూర్చుండిపోయాను. అలా ఎంతసేపు ఉన్నానో మరి.. క్రికెట్ ఆడుకోవడానికి వచ్చిన పిల్లల అరుపులతో తేరుకొని ఇంటి దారి పట్టి వస్తుంటే ఇదిగో.. ఈ కాకి కనిపించింది. ఎంత ముద్దుగా ఉందోనని ఫోటో తీసుకుని మా ఇంటి సందులోకి నడిచాను.


 కాని మా వీధి నా మీద అలిగింది. అన్నిటిని చూసి మురుసుకుని ఫోటోలు తీసి దాచుకున్నావ్ గాని నన్ను పట్టించుకోలేదని! నిన్ను మరువగలనా అంటూ దాన్నీ క్లిక్మనిపించాను.. :) :)

 

Thursday, December 13, 2012

"చిన్ని నాన్నలు" అని పిలవబడుతున్న"నేను"

ఈ కొత్త ప్రపంచాన్ని.. మా వాళ్ళనూ, మరు ముఖ్యంగా ఎప్పుడూ కబుర్లు చెబుతూ అమ్మ బొజ్జ మీదుగానే నన్ను ముద్దులాడే మా పిచ్చి పిన్నినీ చూడాలనీ.. 12.12.12. న వస్తానని డాక్టర్ చెప్పిన మాటలను కాలరాస్తూ స్పెషల్ డేట్ కాకపోయినా పరవాలేదు త్వరగా మిమ్మల్నందరినీ కూడా పలకరించి ఆశిస్సులు తీసేసుకుందామని మొన్ననే అనగా డిసెంబర్ పదో తారీఖునే అమ్మను ఏడిపిస్తూ, ఆమెను ఏడిపించినందుకు నేనూ ఏడుస్తూ తెల్లవారుజామునే బొజ్జ నుండి బయటపడ్డాను. నేనూ అమ్మా ఇద్దరం క్షేమం. వారి మాట ప్రకారం కాకుండా నా ఇష్టానుసారంగా వచ్చేసినందుకో ఏమో గాని నా ఊపిరి తిత్తుల్లో గడ్డ ఉందని చెప్పి మా వాళ్ళందరిని బాగా ఏడిపించి నాకు నానా టెస్టులు చేసి బోలెడు డబ్బు గుంజి  "ఈ ఈ ఏమి లేదండీ. మా అనుమానం నిజం కాదు. మీ చిన్ని నాన్నలు బాగున్నారని చెప్పి" నన్ను వారికిచ్చేసి వాళ్ళను బ్రతికించారు. నన్ను ముద్దులాడే ఓపిక ప్రస్తుతానికి అమ్మకు లేదు.. ఆ ముచ్చటంతా మా పిన్నీ, అమ్మమ్మా, నానమ్మా తీరుస్తున్నారు. మీకు తెలుసా మా పిన్ని నాకు బోలెడు బట్టలు, బెడ్, కారియింగ్ బాగ్, చిన్ని చిన్ని చేడ్డీలు... ఇదిగో అలా నవ్వొద్దు నాకసలే సిగ్గు. నేను పుట్టాకా మొదట మా నాన్న చేతిలో పెట్టారు. నాకేమో అప్పటికే ఆకలి. మా నాన్న చొక్కా చప్పరిస్తే మా పిన్ని "అయ్యయో చిన్ని నాన్నలూ.. అలా చప్పరించకూడదు" అంటూ నన్ను లాగేసుకుంది. ఆ రోజంతా వాళ్ళను, వీళ్ళను.. నా చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశాలను చూస్తూ గడిపేశాను. అందరిని నవ్వుతూ వారి కళ్ళలోకి చూస్తూ పలకరిస్తున్నాను. ఈ మాత్రానికే నన్ను చూసుకొని వీళ్ళంతా తెగ మురిసిపోతున్నారు. నాకన్నీ మా పిన్ని పోలికలేనట చూసిన వాళ్ళందరు చెబుతుంటే మా నాన్న భలే ఉడుక్కుంటున్నాడు :P. నన్ను చూడ్డానికి రేపు మా బాబాయ్ వస్తున్నాడు. మా నాన్నేమో.. నల్ల బంగారమా మా అమ్మ చమనచాయా మా నానమ్మోళ్ళందరూ నల్ల బంగారాలేనా నేను కూడా అలాగే ఉంటానేమో అనుకున్నారంట అందరు. మరి నేనేమో మా అమ్మమ్మలా, పిన్నిలా మంచి రంగుతో పుట్టేసరికి మా నానమోళ్ళందరు తెగ మురిసిపోతున్నారు. మా నాన్న గురించి పిన్ని మా అమ్మ తో ఏమందో తెలుసా "అమ్మో కొడుకు పుట్టినప్పటి నుండి మీ ఆయన సల్మాన్ ఖాన్ పెద్దన్నయ్యలా నడుస్తున్నాడే" అని! అమ్మ కూడా నవ్వేసింది. నాన్నేమో వాళ్ళ స్నేహితులతో "అరేయ్! సింహం రా సింహం పుట్టింది" అని చెబుతూ మురిసిపోతున్నాడు. అసలు మా అమ్మోళ్ళింట్లో అందరూ ఆడపిల్లలే! అందుకే నేనూ ఆడపిల్లనవుతానని పిన్ని ఆశాశగా "చిట్టి చామంతి" అని పిలుచుకుంది. కాని నన్ను చేతుల్లోకి తీసుకోగానే కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో నన్ను ముద్దు పెట్టుకుంటూ "చిన్ని నాన్నలు" అంది. ఇప్పుడు అందరు అలాగే పిలుస్తున్నారు నన్ను!  మరేమో మరీ.. నన్ను చూసి అందరు ఎన్నో నెలా ఎన్నో నెలా అనడుగుతుంటే అమ్మా, పిన్నీ భలే కంగారు పడిపోతున్నారు నాకెక్కడ దిష్టి తగిలేస్తుందోనని :).  ముందు మా పిన్ని నేను పుట్టానని, అమ్మా నేనూ క్షేమం గా ఉన్నామని చెబుతూ 4 లైన్స్ లో ముగించేద్దామనుకుంది. కాని మా పిన్నిని ఒప్పించి మీ అందరి ఆశీర్వాదాలు తీసుకోవాలని చెప్పి ఇలా వచ్చాను. ఏంటీ.. మీకూ నన్ను చూడాలని ఉందా..? ఉష్.. ఇదిగో.. చూడండి. మా పిన్నికి చెప్పకండే నాకెక్కడ దిష్టి తగిలేస్తుందోనని కంగారు పడుతుందిగా మరి.
ముద్దొస్తున్నా కదూ.. హ హ.. :D
నేను ఇంత కష్టపడి మిమ్మల్ని పలరించి ఆశిర్వచనాలు పొందుకుందామని వచ్చి బోలెడు కబుర్లు చెప్పాక అన్ని వినేసి  మీరు మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోతే నాకు బాధేస్తుంది మరి :( 

Friday, December 7, 2012

ప్రేమతో..

ఈ రోజు నాకెంతో ప్రత్యేకం, సంతోషకరం. నా మనసుతో పాటు జీవితాన్నీ చిరునవ్వులమయం చేసిన నా ముద్దుల మూట పుట్టిన రోజు ఈ రోజు. ముందుగా తనకు నా ప్రేమపూర్వకమైన పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు :) 


Google image

ఈ శుభ సందర్భాన మీరు కూడా  మీ మంచి మనసుతో.. నా అనూ (తననే కాదూ.. ఈ రోజు పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటున్న వారిని కూడా పనిలోపనిగా జ్ఞాపకం చేసుకోండీ.. నిండు నూరేళ్ళూ ఆయురారోగ్యానందాలతో భగవంతుని దయందు వర్ధిల్లాలని ఆశీర్వదించాల్సిందిగా  కోరుతున్నాను :)

మేమిద్దరం కలిసి సెలెబ్రేట్ చేసుకునే నాలుగో పుట్టిన రోజు ఇది. మొదటి ఏడాది ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ మాత్రం ఇచ్చి ఊరుకున్నాను (ఎందుకంటే అప్పటికి నాకు అంత స్పెషల్ ఏమీ కాదు). రెండో ఏడాది బహుమతిగా తనకోసం నాన్-వెజ్, అందునా చేపలు వండడం నేర్చుకొని నానా తిప్పలూ పడి బెరుకు బెరుకుగా ముట్టుకుంటూ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ, ఆ వాసన పడక వాంతొచ్చినట్లు అనిపించినా తల తిప్పుకొని ఇదిగో.. ఇలా కడిగేసి..



చక్కగా ఇగురు పెట్టాను. వేడి వేడి అన్నం, చేపల ఇగురు తన కోసం, మొక్క జొన్న గింజలు నాకోసం బాక్సుల్లో పెట్టుకొని బీచ్కెళ్ళి ఆ చల్లటి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాక తీసుకెళ్ళినవి బయటకు తీసాను. ముందు ఆశ్చర్యపోయి "ఛీ ఛీ ఇంకెప్పుడు నాకోసమని గాని మరే కారణం చేత గాని నిన్ను నువ్వు ఇబ్బంది పెట్టుకోవడం లాటి పిచ్చి పనులు చేయకు" అని సీరియస్ గా వార్నింగ్ ఇచ్చి అయిష్టంగానే తిన్నాడు. నా మొహమయితే పూర్తిగా మాడిపోయింది. "వావ్.. చేపల కూర నా కోసం చేసావా?! హౌ స్వీట్" అంటూ ఆవురావురుమని తింటాడు.. ఆ తర్వాత నా సన్మాన కార్యక్రమం ఘనంగా చేస్తాడనుకుంటే, ఇలా క్లాస్ పీకి మొహం ముప్పై మూడొంకరలు తిప్పుతున్నాడేవిటో నని తెగ ఇదై పోయాను. పోనీ తిన్నాక పొగుడుతాడులేనని నన్ను నేను ఒదార్చుకున్నాను కాని అలా జరగలేదు సరికదా నాకంటే దారుణంగా మొహం మాడ్చుకొని శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ఎందుకో అర్ధమై చావక, "కూర బాగోలేదో ఏమో ఖర్మం" అనుకుని కదిపితే కొట్టేస్తాడేమోనని మౌనంగా కూర్చున్నాను. కాసేపటికి పాపమనిపించిందోమో "కూర చాలా బాగుంది. కాని ఇంకెప్పుడు నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టుకోకు. నాకు నచ్చదు సరేనా" అంటూ వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేసాడు. ఆ క్షణాన నాకు అర్ధమవలేదు కాని అర్ధమయ్యాక తను మరింత నచ్చేసాడు. ఏదో తెలియని భావాలతో పెద్దగా మాట్లాడుకోలేకపోయినా మరచిపోలేని అనుభూతిని సొంతం చేసుకున్నాం ఆ వేళ.

మూడో ఏడాది, అర్ధ రాత్రి బీచ్ లో కేక్ కట్ చేయించాలని భారీగా ప్లాన్ చేసాను గాని చెప్తే ఇంట్లో తంతారు. ఇంట్లో వాళ్ళ సంగతేమో గాని ముందు అనూనే ఉతికి ఆరేస్తాడు. అందుకే ఆ ఆలోచనను విరమించుకొని బుద్ధిగా "రేపు ఉదయం ఐదు గంటలకు రా జాగింగ్కి వెళదాం" అని అసలు విషయాన్ని చెప్పకుండా "ఊ" అనే వరకు ఊరుకోకుండా విసిగించాను. "ఆ అది లేచినప్పుడులే" అనుకుని సరే అన్నాడట! నేనేమో నాలుగింటికే  ఫోన్లు చేసి ప్రాణాలు తోడేసాను. చివరకి, కాంపస్లో ఆ టైంకి బైక్ తీస్తే బయటకు రానివ్వరని పాపం ఆ చలిలో వణుక్కుంటూ సైకిల్ మీద గంటన్నర ప్రయాణం చేసి 5.30 కి చేరుకున్నాడు. ఇటు నేనేమో తనకు ఆకలేస్తుంది కదా బ్రేక్ ఫాస్ట్ కూడా తీసుకెళదామని ఆ పని కూడా ముగించుకునే సరికి 5.30 అయిపోయింది. కేకు, కాండల్, బ్రేక్ ఫాస్ట్, వాటర్ అన్నీ బాగ్ లో పెట్టుకొని గేటు దగ్గరకు వచ్చాక గుర్తొచ్చింది. అగ్గి పెట్టె మర్చిపోయానని! మళ్ళీ లోపలికి వెళ్లాను. అనూ ఏమో ఫోనులో తిట్లు "త్వరగా రా త్వరగా రా అని అర్ధరాత్రి నుండి గోల చేసి లేపేసి తీరా కష్టపడి ఇంత దూరం సైకిల్ తొక్కుకుంటూ వస్తే గంటయినా దేవీ గారు బయటకు రారు .. ... ... .." అని. అసలే ఎక్కడ తెల్లారిపోతుందోనని కంగారు పడుతూ పరుగులు పెడుతున్నానా.. అసలు ఎప్పుడైనా ఇంత పొద్దున్న లేచి ఉంటానా? ఎగ్జామ్స్ అప్పుడు అమ్మ, చెంబుడు నీళ్ళు మొహాన కొట్టి లేవవే లే అని అరిచి గీ పెట్టినా లేచానా??!! మొహం తుడుచుకొని అటు తిరిగి పడుకొనిపోలేదు.. హుం.. ఇప్పుడు ప్రేమ కొద్దీ సర్ప్రైస్ ఇద్దామని నాకు నేను గా లేచి ఇంత చేస్తే అర్ధం చేసుకోవట్లేదు చూడు అని బాగా బాధ పడ్డాను (ఈ విషయాలేవీ తనకు తెలియవుగా నన్న స్పృహ కూడా లేకుండా పోయింది నాకు :P ). ఎలాగో అవన్నీ మోసుకుంటూ ఆపసోపనాలు పడి ఐదూ నలభై ఐదుకి తనని చేరుకున్నాను. ముందు ఒక వింతగా ఎక్స్ప్రెషన్ ఇచ్చి తరువాత కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తుండిపోయాడు. "అమ్మో తెల్లారిపోతోంది త్వరగా కట్ చెయ్" అని తొందరపెడితే తేరుకుని కేక్ కట్ చేసి నాకు తినిపించి తనూ తిన్నాడు :). మరి ఈ ఏడాదేమో తను వాళ్ళింట్లో... నేను ఇక్కడ :(  

ఇన్నేళ్ళలో ఎన్నో ముచ్చట్లు, సరదా తగాదాలు, చిన్న చిన్న అపార్ధాలు, అంతులేని ఆనందాలు, ఏవేవో ఊసులు, అందమైన అనుభవాలు... అధ్బుతం గడిచాయి రోజులన్నీ. నేనెన్నడు అనుకోలేదు నా జీవితం ఇంత రంగులమయంగా మారుతుందని! దేవుడు నాకెన్నో బహుమానాలిచ్చాడు.. కాని అనూ తో నా బంధమనే బహుమానం మాత్రం చాలా అమూల్యం, అపురూపం, ప్రత్యేకం. నేను శాశ్వతంగా నిద్రించే వరకు ఈ "అను"బంధాన్ని ఇంతే అందంగా ఉంచమని భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధిస్తున్నాను. 

నేను అల్లరి చేస్తున్నపుడు చంటిపిల్లాడై నాతో ఆడతాడు.. అది శృతి మించినపుడు నాన్నలా మందలిస్తాడు. కలతచెంది కన్నీరు పెట్టినపుడు అమ్మలా ఆప్యాయంగా ఆదరించి,  తోబుట్టువులా ఓదారుస్తాడు. స్నేహితుడిలా మదిలోని సంగతులన్నీ పంచుకుంటాడు..తన చిలిపి చేష్టలతో మనసుకి చక్కిలిగింతలు పెడతాడు. ఇంతకంటే ఏం కావాలి? నేను కోరుకున్నంతకంటే గొప్ప మనస్తత్వమున్న, ప్రేమించగలిగిన తోడు దొరికింది నాకు!! ఈ విషయంలో మరోసారి దేవునికీ, మా అత్తమామ గార్లకు హృదయపూర్వకంగా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాను (అంత చక్కగా అతన్ని తీర్చిదిద్దినందుకు).