Monday, October 14, 2013

పుట్టినరోజు కానుక

నా కానుక నాకిచ్చిన కానుక గురించి చెబుతానంటూ ఎప్పటి నుండి ఊరిస్తున్నానో కదూ.. ఇంకా రాలేదని మీలో ఎందరు విసుక్కున్నారో నాకు తెలియదు కాని, ఒక అమ్మాయి మాత్రం "ప్రియ గారూ.. ఈ వారమైనా భరత్ గారు ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చారో రాయకూడదూ? కొద్ది వారాల నుండి మీరు మాట మీద నిలబడటమే మానేశారు. ఇదిగో రాస్తాను, అదిగో రాస్తానని చెప్తారు.. తీరా ఆ రోజు వచ్చి చూస్తే ఏమీ ఉండదు. విసుగొచ్చేస్తుందండి. అసలు మీకు బ్లాగ్ కంటిన్యూ చేయాలన్న ఆశక్తి ఉందా లేదా?" అంటూ ఆగ్లంలో మెయిల్ పెట్టింది. అది చదివాక "అమ్మో.. ఇంకెంతమందికి ఈ డౌట్ వచ్చిందో? వాళ్ళు కన్ఫార్మ్ చేసుకునేలోపు పోస్ట్ రాయడం బెటర్ అని రాయడం మొదలుపెట్టాను. 

"తిట్టింది కాబట్టి రాస్తున్నావన్నమాట.. అయితే ఈ సారి మేమూ తిడతాము" అనుకుంటున్నారా? అదేం లేదండీ. పోస్ట్ రాయడానికే సైన్ ఇన్ చేశాను. చేశాక, ఈ మెయిల్ కనబడింది. అయినా నేను కావాలని అశ్రద్ధ చేయడం కాదండి బాబు.. నా ఖర్మ అలా కాలిపోతోందంతే. మొన్న ఏదో కామెంట్ కి రిప్లై ఇస్తూ వాపోయినట్లు, ఏ ముహూర్తాన "నా పనీ పాట" పోస్ట్ రాసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళానో గాని వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటూ చెప్పలేనంత భారంతో చచ్చిపోతున్నాను. ఇక గత రెండు వారాలయితే, రోజూ రాత్రి నిద్రపోయే సరికి కచ్చితంగా 12 దాటింది! మళ్ళీ ఉదయాన్నే 7.30 ఆఫీస్. అందరూ హ్యాపీగా దసరా పండుగ చేసుకుంటుంటే నేను పని పండుగ చేసుకుంటున్నాను :(. ఈ రోజైతే ఉదయం 8 గంటలకు కూర్చున్నాను కంప్లీట్ చేయడానికి సాయంత్రం 6.30 అయింది ;(. ఇవీ నా కష్టాలూ, కన్నీళ్ళూ.. 

సరే ఈ కష్టాల గొడవ పక్కన పెట్టేస్తే, నా పుట్టినరోజున భరత్ ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చాడంటే.. 19న ఆఫీస్ అయిపోయాక సాయంత్రం కలుసుకున్నాం. As usual మా ఇంటి దగ్గర బీచ్ లోనే. వెళ్ళాక ఎప్పటిలానే తను దారిన పోయే వాళ్ళనూ, నేను అలలనూ చూస్తూ కూర్చున్నాం. గాప్ లో నేనొక మాంచి ఇల్లు కూడా కట్టాను. చూస్తారా? 


కాసేపటికి, "నీళ్ళలో కాళ్ళు పెడదాం రా" అన్నాడు. లేచి ముందుకెళ్ళిన తరువాత ఎక్కడి నుండి తెచ్చాడో కాని సడన్గా ఒక పువ్వు చేత పట్టుకుని "ఐ లవ్ యూ" అన్నాడు! నేనేమంటాను? షాక్!! మొదటిసారి తను నాకు ప్రపోజ్ చేసినపుడు కలిగినటువంటిదన్నమాట. అనూ ఏంటీ.. పువ్వు ఇవ్వడమేంటీ?! ఆనందాశ్చర్యాలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతూ పువ్వు తీసుకుని నవ్వాను (అంతకు మించి మాటలు రాలేదు మరి). 


తనకి ఇలాటి ఆలోచనలు ఉండవు. "హుం! గొప్ప! లవర్స్ అన్న పేరే గాని ఇప్పటివరకూ రోజ్ అయినా ఇచ్చావా? అసలు నువ్వు "ప్రియా లేకపోతే దివ్య, దివ్యా కాకపోతే భవ్య. నువ్వేం అందంగా ఉండవు.. ఏదో మంచిదానివని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను" అన్నప్పుడే గ్రహించి ఉండాల్సింది నా ఫ్యూచర్ ఏంటో.. " అని ఏ రోజైనా కసిగా ఉన్నపుడు దెప్పిపొడిస్తే, "నీకు లేని పువ్వులా? రా డార్లింగ్.. ఎన్ని కావాలంటే అన్ని ఇస్తాను. బిల్ మాత్రం నువ్వు కట్టేద్దూ గాని" అంటూ నిజంగానే పువ్వు కొని నా చేతే డబ్బులిప్పిస్తాడు. అలా తన నుండి పువ్వులందుకోవడమే కాని.. ఇలా తనకు తానుగా ఇవ్వడం, అది కూడా "ఐ లవ్ యు" అని చెబుతూ అసలెప్పుడూ లేదు. అందుకే షాక్ లో మాటలు రాలేదు. "ఈ బోడి గిఫ్ట్ కి ఇంత బిల్డప్పా.." అన్నట్లు ఆ చూపులేంటండీ బాబూ.. ఇంకా ఉంది. కావాలంటే కింది చూడండి. 

టైం ఏడున్నర అవ్వొస్తున్నపుడు "నాకు ఆకలేస్తోంది" అన్నాడు అనూ. "పద ఇంటికి వెళ్ళి తిందాం.. అమ్మ ఏమైనా చేసుంటుంది" అన్నాను. అహ కాదు మా కాంపస్ (IIT) కి వెళ్లి తిందాం అన్నాడు. సాధారణంగా తను బయట తినడానికి ఇష్టపడడు. అలాటిది బయటే తిందామని పట్టుబట్టేసరికి, ఔననక తప్పింది కాదు. 

కాంపస్ కి వెళ్లాక బండి లైబ్రరీ దగ్గర పార్క్ చేసి, "కాసేపు నడుద్దాం పద. తర్వాత తినొచ్చులే" అన్నాడు.  అప్పుడొచ్చింది నాకు అనుమానం "కొంపదీసి నాకేమైనా సర్ప్రైజ్ ప్లాన్ చేస్తున్నాడా? ఛాన్స్ లేదే.. ఏమో అదృష్టం కలిసొస్తే ఏమైనా జరగొచ్చు"  అనుకుంటూ ఉత్సాహం అడుగులు జతకలిపాను. ఆ మాటా ఈ మాటా చెప్పుకుంటూ గంట దాటింది. "ఇంటికి వెళ్ళే టైం అయిపోయింది.. ఇంకా ఏమీ ఇవ్వడేంటీ??" అని బెంగపడ్డాను. ఆహ్.. అదే అదే.. ఏమీ మాట్లాడడేంటీ అని :P. 

త్వరగా ఇచ్చేయ్ ఇంటికెళ్ళిపోవాలి" అని గొంతు వరకూ వచ్చింది కానీ.. నేను కనిపెట్టేసానని అప్సెట్ అవుతాడేమో.. ఇంకాసేపు ఆగి చూద్దాంలే అనుకున్నాను. టైం అయితే చక చకా కదిలిపోతోంది కాని పుట్టినరోజు గురించి మాట్లాడ్డం కాని, టాటా చెప్పే సంకేతాలు కాని కనబడలేదు. దాంతో, నేనే "సరే మరి లేట్ అవుతోంది. ఇక బయలుదేరతాను" అన్నాను. "ఏంటి తొందరా? మీ మమ్మీతో నేను చెప్పానులే లేట్ అవుతుందని" అన్నాడు. నా కళ్ళు మిలమిలా మెరిసాయి ("అ ఐ అ ఐ.. నాకేదో గిఫ్ట్ రానుందోచ్" ఇదే ఆ మెరుపుకి అర్ధం). 

పదయింది. నాకు కడుపులో ఎలకలే కాదు గుర్రాలే పరిగెట్టాయి. కాని అప్పటికి మెయిన్ గేట్ వరకూ నడుచుకుంటూ వచ్చాం కనుక తినాలంటే మళ్ళీ ఐదు కిలోమీటర్లు నడిచి లోపలికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆల్రెడీ ఉత్సాహంతో అలుపు తెలియక 2 రౌండ్లు వేసి ఉండడంతో ఇక నా వల్ల కాలేదు. తొక్కలో గిఫ్ట్ కోసం మరీ ఇంత సాక్రిఫైజ్ అవసరం లేదని నేను గట్టిగా భావించాను. అసలు లేనిపోనివి ఊహించుకుని నా కొంప నేనే ముంచుకున్నానేమో అని బాధపడ్డాను కూడాను. సరిగ్గా ఆ సమయంలో అనూ నాకొక కవర్ ఇచ్చాడు. 
అందులో లాస్ట్ ఇయర్ మేము హార్స్లీహిల్స్ కి వెళ్ళినపుడు తీసుకున్న ఈ కింది ఫోటో ఉంది. 


ఆ ట్రిప్ తరువాత ఈ ఫోటో ని చూడలేదు నేను. సో మురిసిపోతూ సంభ్రమంగా భరత్ వైపు చూస్తే తనేమో ఫోటో వెనుక చూస్తున్నాడు. ఎంటా అని నేనూ చూశాను.

 "నీ ప్రేమ ఇంద్రదనస్సంత అందంగా, కలర్ఫుల్ గా మార్చింది నా జీవితాన్ని. నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు.. నన్ను ఎవరైనా ఇంత ప్రేమిస్తారని, నేను ఎవరినైనా ఇలా ప్రేమించగలనని. Thank you so much for everything. You really mean a lot to me and I love you with all my heart!"

అని రాసి ఉంది! I was really impressed. కళ్ళే కాదు.. గుండె కూడా తడయింది. మౌనంగా ముందుకి నడుస్తూ "ఈ వేళ కాఫీ డే (కాంపస్ లోనే) కి వెళ్దాం" అన్నాను. తనకు నచ్చకపోయినా.. "సరే" అన్నాడు. అప్పటికే టైం పదకొండు. షాప్ క్లోజ్ చేసి ఉంటారని నేను కంగారుపడితే, అక్కడేమో అంతా జనాలతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. భరత్ అంతకు ముందు చెప్పాడు "iitలో జనాలు పగలు కంటే రాత్రిళ్ళే ఎక్కువ తిరుగుతుంటారు" అని. నేను అస్సలు నమ్మలేదు. మొన్న స్వయంగా చూశాక నమ్మాల్సి వచ్చింది. ఎంచక్కా చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటూ, జాగింగ్ కి వెళుతూ, కాఫీ డే లో కాఫీలు తాగుతూ, బాతాకాని కొట్టుకుంటూ.. ఆల్మోస్ట్ అందరూ రోడ్ల మీదే ఉన్నారు!

నాకు టీ, కాఫీలు అలవాటు లేవు. ప్రత్నించాను కాని నచ్చలేదు. ఒక ఇంట్రెస్టింగ్ విషయం చెప్పనా.. నాకు చాక్ట్లేట్స్ అస్సలు నచ్చవు. అసలు ఆ స్మెల్ కూడా నచ్చదు. భరత్ కేమో పిచ్చి చాక్ట్లేట్స్ అంటే! కాఫీ డే లో చాక్ట్లేట్ ఫ్లేవర్ లో ఏదైనా బావుంటుంది అని విన్నాను. అందుకే అక్కడికి తీసుకెళ్ళాను. నాకు నచ్చేట్లు ఏమీ లేకపోయేసరికి, "నాకేం వద్దు. నువ్వు తీసుకో" అన్నాను. ఉరిమినట్లు చూసాడు. "ప్లీజ్.. నీ దగ్గర కాస్త టేస్ట్ చేస్తానులే" అన్నాను. ఇంకేం మాట్లాడట్లేదు. 

కాఫీ వచ్చేలోపు, నేను ఇంటికి వెళ్ళడం.. అమ్మ ఏమంటుందో.. ఈ మాటలు దొర్లాయి. "ఏం కాదులే" అన్న వాడల్లా సడన్గా ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు ఆగి, "మనం ఇప్పుడు బయటకు వెళ్ళడం కుదర్దు. 11. 30 అయింది చూడు టైం. పైగా పాస్ కూడా పోయింది' అన్నాడు. "ఏ విధంగాను కుదరదా? రిక్వెస్ట్ చేసినా ఒప్పుకోరా?" అన్నాను తడారిపోయిన గొంతుతో. "కుదిరితే నేను చెప్పనా?" అన్నాడు. ఇంకేముందీ.. గుండెల్లో దడ మొదలయింది నాకు. రేపు పుట్టినరోజు కాదు, పెళ్లి రోజని మెంటల్లీ ఫిక్స్ అయిపోయాను. 

ఈ లోపు కాఫీ రానే వచ్చింది. టేస్ట్ చూడమని నాకే ఇచ్చాడు ముందు. నా మనసు మనసులో లేదు. రేపు ఏం జరుగుతుందన్న దాని గురించి ఆలోచిస్తూ కాఫీ తీసుకున్నాను. తీసుకోవడమే కాదు.. గడ గడా మంచి నీళ్ళు తాగినట్లు తాగేశాను కూడా. "ఛీ యాక్!" అనే దాన్నల్లా ఏ ఎక్స్ప్రెషన్ లేకుండా తాగుతుండే సరికి, "మీ చెల్లి కాఫీ అంటే నచ్చదు నచ్చదంటూ నా కాఫీ మొత్తం తాగేసిందని" ఆధారంతో మా అక్క కు చూపడానికి ఫోటో తీసాడు. తీసేడపుడు పిలిచాడట గాని నాకు వినిపించలేదు!


తరువాత "ఈ" అని నవ్వుతూ ఫోటోలు తీసుకున్నాంలెండి. ఈ లోపు మా అక్క ఫోన్ చేసింది విషెస్ చెబుతూ. అప్పుడే భయపడుతూ భయపడుతూ అమ్మతో చెప్పాను. ఇలా iit స్టక్ అయ్యాను.. భరత్ జూనియర్ ఒక అమ్మాయి ఉంది.. తన రూంలో నిద్రపోయి తెల్లవారుజామున వచ్చేస్తానని. అమ్మ కి కోపం వచ్చింది కాని.. "ముందుగా చూసుకోవద్దా..? సర్లే. జాగ్రత్త. ఫోన్ చెయ్యి" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది. అమ్మతో మాట్లాడిన తరువాత కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించింది. అంతలోనే భరత్ ఇంకో బండ రాయి వేసాడు నా నెత్తిన. తనకు ఇప్పుడు ఎవ్వరూ తెలియదట కాంపస్ లో. ఒకరు ఇద్దరు ఉన్నా కూడా అస్సలు బావుండదు.. అన్నాడు. 

ఇంకేం చేయగలను? "గిఫ్ట్ కోసమై వలలో పడినే పాపం పసి పిల్లా.. అయ్యో.. పాపం ప్రియమ్మా" అని పాటందుకుని మళ్ళీ వాకింగ్ మొదలుపెట్టాము. సాధారణంగా 9. 30, 10 కల్లా నిద్రపోతాను. ఏ రోజైనా టీవీ లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమా నచ్చేస్తోనో, వర్క్ తో కుస్తీ పట్టాల్సి వస్తేనో తప్పా.. లేకపోతే టంచనుగా 10 లోపు నిద్రలో ఉంటాను. అలాటిది ఆ రాత్రి అసలు నిద్రేపోలేనంటే జీర్ణించుకోలేకపోయాను. ఇంత కంటే పెద్ద బాధేంటంటే.. నేను దేని కోసమైతే కక్కుర్తిపడ్డానో అదే జరిగి చావలేదు. పువ్వు, ఫోటో ఇచ్చాడు కాని విషెస్ చెప్పలేదు. ఫోన్ లో అక్క కి థాంక్స్ చెప్పినా, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేయడం బెటర్ లేకపోతే ఇక కాల్స్ వస్తూనే ఉంటాయని గొంతు చించుకున్నా.. అర్ధం చేసుకోలేదు. ఏంటీ అని కూడా అడగలేదు! వట్టప్పుడైతే అడుగుతాడు ఏదైనా కాల్ పెట్టగానే "ఏంటటా?" అని. 

ఇలా గింజుకుంటూ.. అర్ధరాత్రిలో మద్దెల దరువులా ఆ టైం లో జాగింగ్ చేసే వాళ్ళను చూస్తూ..  రోడ్ మీద వెలుగున్నా.. చుట్టూ చెట్లు, చీకటీ చూసి జడుసుకుంటూ.. నీరసంగా నేను అడుగులేస్తుంటే, భరత్ చాలా ఉత్సాహంగా "హేయ్.. ఫుట్ బాల్ ఆడదామా?" అని అడిగాడు. పిచ్చి గాని పట్టిందేమోనని కాస్త అనుమానంగా చూశాను తనవైపు. "ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్? ఒహ్హ్ బాల్ ఎలా అనా? ఈ పక్క రోడ్లో అన్నీ వెలగ చెట్లే. బోల్డన్ని కాయలు కింద పది ఉంటాయి. వాటితో ఆడదాం" అన్నాడు. నాకూ ఆ ఐడియా నచ్చింది. సో ఎంచక్కా వెలక్కాయలతో ఫుట్ బాల్, రోడ్ డివైడర్ మీద కుంటాట ఆడుకున్నాం 2 గంటలు. తరువాత అలసిపోయి అక్కడే ఒక బెంచీ మీద కూలబడి కునికిపాట్లు పడ్డాం. దొరికింది కదా సందని.. దోమలు ఓ రేంజ్ లో పండగ చేసుకున్నాయి మా బ్లడ్ తో. అదిగో.. అప్పుడు! అప్పుడు చెప్పాడు. "హ్యాపీ బర్త్ డే" అని. సడన్ గా చెప్పేసరికి "కలలోకి వచ్చి ఏమైనా గుర్తు చేశానా?" అనడిగాను అనుమానంతో. అప్పుడు భరత్ చెప్పిన సమాధానం విని, నాకైతే అప్పటి వరకూ ఫుట్ బాల్ గా వెలక్కాయల బదులు తనను వాడుంటే బావుండనిపించింది! 

నేను అడిగిన వెంటనే చాలా గొప్పగా.. "ఏం కాదు. నువ్వు 3.30 ఆ టైం లో పుట్టావని మీ మమ్మీ మొన్న మాటల మధ్య చెప్పారు. నువ్వు పుట్టిన టైం కే విషెస్ చెప్పాలని.. వెళ్ళడం కుదరదు, తెలిసిన వాళ్ళు లేరంటూ అబద్దాలు చెప్పాను.  నిజానికి గేట్ క్లోజ్ చేయడం అంటూ ఏమీ ఉండదు. లేట్ నైట్ వెళితే సెక్యూరిటీ గార్డ్ కి ఎందుకు అంతసేపు ఉండాల్సి వచ్చిందో చెప్పి పాస్ ఇవ్వాలంతే :). చెప్పు.. సర్ప్రైజ్ అయ్యావు కదూ.. ఇదే నా గిఫ్ట్" అన్నాడు ఒకింత గర్వంగా. " నిద్ర ను ఆపుకోలేక, నడిచే ఓపిక లేక, కూర్చుని దోమలతో పడలేక నరకం కనిపిస్తోంటే.. హహ్హహ జీవితంలో నీ నుండి మళ్ళీ గిఫ్ట్ అనేది కోరుకుంటే నా చెప్పుతీసుకుని కొట్టు. హాం!" అంటూ మనసు ఘోషించి కంట తడి పెట్టుకుంది. నోరు మాత్రం "Aww.. how sweet! I am really thrilled! Thank you so much" అంది నవ్వులాటి ఏడుపుతో. 

ఇక అప్పుడు బయలుదేరి ఇంటికి వెళ్లాం. నన్ను డ్రాప్ చేసి తను వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత రోజు ఏం జరిగిందో మీకు తెలుసుగా.. :)

చూసుకోకుండా చాలా పెద్ద పోస్ట్ రాసినట్లున్నాను. ఈ పోస్ట్ ప్రత్యేకంగా నా కోసంమే రాసుకున్నాను. ఆ నిద్రలో ఏడుపొచ్చింది కాని.. తరువాత తలుచుకుంటే చాలా బావుంది. పాపం భరత్ అస్సలు నిద్రకి తాళలేడు. అటువంటిది పాపం నాకోసమని అంత కష్టపడ్డాడు.. he made my day. ఇంతకంటే ఇంక మాటల్లేవ్. Love you, Anu.. :) Thanks a lot for everything.

Saturday, October 12, 2013

పెళ్ళా మజాకా!

"లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్లు.. ఏంటా తొందరా? ఆడపిల్లంటే నెమ్మదిగా అణుకువతో ఉండాలి" ఈ మాట ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి అమ్మ నోటి నుండి ఎన్నిసార్లు వినుంటానో లెక్కే లేదు! ఆ మాటలోనే తెలుస్తోంది కదా నాకెంత కుదురో? :) 

నా స్వభావానికి తగ్గట్లే లైఫ్ లో అన్నీ చాలా త్వర త్వరగా జరిగిపోయాయి. సాధారణంగా ఆరో నెలలో బోర్లా పడతారట పిల్లలు. నేను ఐదో నెలలో అడుగిడిన వారానికే బోర్లాపడడం మాత్రమే కాకుండా పాకడానికి కూడా ప్రయత్నించేదాన్నిట! ఎనిమిదో నెలలో "వద్దేయ్" అన్న మాటతో మొదలయిన మాటల ప్రవాహం గురించి అడపాదడపా మా ఇంట్లో అందరూ బాధపడుతూనే ఉంటారు. ఇక చదువు ఎప్పుడు మొదలయిందో, ఎప్పుడు అయిపోయిందో తెలియనంత త్వరగా అయిపొయింది. ఇలా నా లైఫ్లో ప్రతీది చాలా ఫాస్ట్ గా, అంత కన్నా స్మూత్ గా జరిగిపోయాయి. ఒక్క నా పెళ్లి తప్ప!

నాకంటే రెండేళ్ళు పెద్దదైన అక్క ఉన్నా కూడా ఎప్పుడూ నా పెళ్లి గురించే ఎక్కువ ఆరాటపడేది అమ్మ (బహుశా నన్ను తొందరగా బయటకు పంపేస్తే తర్వాత కాస్త ప్రశాంతంగా ఉందామని కాబోలు?!). నాన్నకేమో "పెళ్లి" అన్న టాపికే నచ్చదు. దానికి కారణం, మమ్మల్ని దూరంగా పంపించాల్సి వస్తుందన్నది మొదటి కారణమైతే.. రెండోది he is too possessive. ఆయన కన్నా అమ్మను ఎక్కువ ప్రేమించినా కూడా భరించలేరు. అన్ని విషయాల్లోనూ ఎంతో మెచ్యూర్డ్ గా ఉండే డాడీ మా విషయంలో మాత్రం డిఫరెంట్ గా (ఎలా డిఫైన్ చేయాలో అర్ధంకావడంలేదు అందుకే డిఫరెంట్ అంటున్నా) ఉంటారు. 

ఉదాహరణకి, ఓసారి మేమందరం కలిసి బయటకు వెళుతూ ఒక జ్యూస్ షాప్ దగ్గర ఆగాము. సాధారణంగా కార్ లో కూర్చునే తాగుతాం కాని, ఆ రోజు క్లైమేట్ బావుండి ప్లెజెంట్ గా ఉందని బయట నిలబడ్డాం. మాకు కాస్త పక్కగా ఓ ముగ్గురు, నలుగురు కుర్రాళ్ళు కూడా నిలబడి ఉన్నారు. వాడిలో ఒకడు మాటిమాటికి మా అక్క ను చూస్తూ వెకిలిగా పళ్ళికిలించాడట.. జ్యూస్ వచ్చే వరకు ఓర్చుకుని, వచ్చాక నేరుగా వాడి దగ్గరకెళ్ళి ఆ జ్యూస్ వాడి మొహం మీద కొట్టారు.  ఊహించని ఈ పరిమాణానికి వాళ్ళూ, మేమూ అందరం షాక్!  జ్యూస్ మొహం మీద పోయడం, ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని ప్రవర్తించమని వార్నింగ్ ఇవ్వడం, మళ్ళీ అసలే వాళ్ళు నలుగురున్నారు తిరిగి ఏమైనా చేస్తారేమో అని భయంతో గబగబా మమ్మల్ని లాక్కెళ్ళి స్పీడ్ గా కార్ ఇంకో రూట్లోకి మార్చేయడం అంతా నిముషంలో జరిగిపోయింది. "ఇంత చిన్న విషయానికి అంతలా రియాక్ట్ అవ్వాలా? లేనిపోయిన సమస్యలు తెచ్చిపెట్టుకోవడానికి కాకపోతే?" అంటూ తర్వాత అమ్మ తాండవం చేసిందనుకొండీ.. అది వేరే విషయం.

క్లాస్మేట్స్ తో కాని, బంధువుల్లో కాని ఎవరైనా అబ్బాయిలతో మాట్లాడుతున్నపుడు.. కొంత వరకూ ఓకే కాని ఏ మాత్రం నవ్వు శృతి మించినా, అవసరానికి మించి ఒక మాట ఎక్ష్త్రా అయినా.. అంతే సంగతులు. అలాగని స్ట్రిక్ట్ గా ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడకూడదంటూ షరతులు విధించి చాదస్తంగా ప్రవర్తించరు. కానీ.. చూపులతోనే కట్టిపడేస్తారు. మాకు సంబంధించిన విషయాల్లో ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవచ్చో అన్నీ తీసుకుంటారు. అయినా ఎక్కడా ఓవర్ ప్రొటెక్టీవ్ గా ఉన్నట్లు అనిపించనివ్వరు. మా ఇష్టాలను, అభిప్రాయాలనూ ఎంతో గౌరవిస్తారు. ఎలాటి విషయమైనా పంచుకునేంత ప్రేమగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో పెంచారు. పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకూ ఒక్కసారి కూడా చెయ్యి చేసుకోలేదు! తిట్టను కూడా తిట్టలేదు. ఏదైనా ఇష్యూ ఉంటే కూర్చోబెట్టి మాట్లాడతారు, లేకపోతే మేము మాట్లాడే వరకూ మౌనంగా ఉంటూ ఆయన మా సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లు అర్ధమయ్యేలా చేస్తారు.

అమ్మోయ్! హహ్హహ..  నా పెళ్లి గురించి మొదలుపెట్టి నాన్న గురించి రాసేస్తున్నాను. ఇది ఇలా కంటిన్యూ చేస్తే ఈ పోస్ట్ కి ఇక అంతముండదు. అంచేత మళ్ళీ నా పెళ్లి మాటలోకి వచ్చేద్దాం. నా ప్రేమను ఆయన అంగీకరించడానికి నేను పడిన తిప్పలు ఎలాగూ "ప్రేమాయణం" లో చెప్తాను కనుక ఇప్పుడు దాని గురించి మాట్లాడను. 

భరత్, వాళ్ళ నాన్నగారితో ఈ విషయం చెప్పడానికే ఏడాది టైం తీసుకున్నాడు! విషయం విన్నాక అవునో కాదో చెప్పడానికి మా మావయ్యగారు నాలుగు నెలలు టైం తీసుకున్నారు. తీసుకుంటే తీసుకున్నారులే.. ఆయనకు పూర్తి ఇష్టం లేకపోయినా వాళ్ళ అబ్బాయి తీసుకునే నిర్ణయాల మీద నమ్మకంతో ఒప్పుకున్నారు. అప్పుడు మా అమ్మ దగ్గర భరత్ తో పెళ్ళి మాట ఎత్తితే అంతెత్తున ఎగిరిపడింది నా మీద! బుద్ధిమంతుడు, చక్కగా చదువుకున్నాడు, మంచి ఉద్యోగం, గౌరవప్రదమైన కుటుంబం, చూడ్డానికి కూడా బావుంటాడు. ఇంతకన్నా ఇంకేం కావాలమ్మా అంటే, కులాలు వేరు, అబ్బాయి లావుగా ఉన్నాడు అని ససెమేర వద్దంది. నాన్న నో కామెంట్స్.. "ఏదైనా ముందు అమ్మతో తేల్చుకుని రా. ఆవిడ ఎలా అంటే అలా" అన్నారు. అక్క "నన్ను ఇన్వాల్వ్ చెయ్యొద్దు చెల్లీ" అని చేతులెత్తేసింది. 

పైగా నెల తిరిగేలోపు అమ్మ నాకు వేరే సంబంధం ఖాయం చేసేసింది! ఏడ్చి, గగ్గోలు పెట్టి మా అమ్మా నాన్నలను ఒప్పించేసరికి హమ్మా! ఆరు నెలలు పట్టింది (అప్పటికీ అమ్మ పూర్తిగా ఒప్పుకోలేదనుకోండీ..). మొత్తానికి 2012 జూలై నెలకి అటూ ఇటూ రెండు వైపులా గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చారు. కాని ఈ లోపు భరత్ కి మరో మంచి ఉద్యోగ అవకాశం వచ్చింది. పోస్టింగ్ కోసం నవంబర్ వరకూ ఆగాల్సి వచ్చింది. జనవరిలో నిశ్చితార్దం పెట్టుకోవాలనుకున్నారు. కాని ఏ కారణమూ లేకుండానే అది కాన్సిల్ అయి, ఆఖరికి మే 7 న జరిగింది. అది కూడా జస్ట్ నిశ్చితార్దానికి నాలుగు రోజులు ముందు మా అమ్మ ఆ ప్రోగ్రాం గురించి మాట్లాడ్డం, అందరూ మంచి మూడ్ లోనే ఉండడంతో క్షణాల మీద అన్ని ఏర్పాట్లూ జరిగి మొత్తానికి సక్సెస్స్ అయింది! 

ఆ.. ఏం సక్సెస్స్ లెండి.. సరిగ్గా ఆ ముందు రోజు నాకు చక్కటి జ్వరం. నిశ్చితార్దానికి అరగంట ముందు వరకూ బెగ్గర్ గెటప్ లో ఓ మూల పడుకుని ఉండి, అబ్బాయి వాళ్ళు వచ్చేసారని హడావిడి చేసేసరికి వెళ్లి తల స్నానం చేసి చీర చుట్టుకుని వచ్చాను. హహ్హహ్హ.. తలస్నానం అంటే గుర్తొచ్చిందండోయ్.. ఆ రోజు ఉదయం నుండి సాయత్రం వరకూ కరెంట్ లేదు! ఉన్న నీళ్లన్నీ, వంటలకీ, క్లీనింగ్ కి, బంధువుల స్నానాలకీ అయిపోయాయి. పాపం.. పెళ్లికూతిరినైన నేను కనీసం మొహం కడుక్కోవడానికి కూడా నీళ్ళు లేవు. ఆ హడావిడిలో డాడీ ఎక్కడున్నారో కూడా తెలియలేదు. మెసేజ్ చేస్తే, అప్పటికప్పుడు రెండు వాటర్ కాన్స్ (25 లీటర్స్ వి) కొనుక్కొని వచ్చారు. ఇక ఆ నీటితో స్నానం చేశాను. ఒక్కసారి ఆ పెళ్లి కుర్చీలో కూర్చున్నాక నా ఆనందం అనారోగ్యాన్ని జయించింది కనుక ఆల్ హ్యపీస్. 

కాని ఈ ప్రోగ్రాం అయిపోయాక అంతా పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్! మళ్ళీ పెళ్లి డేట్ ఫిక్స్ చేయడానికి ఇదిగో.. ఇన్ని నెలలు పట్టింది. ముందు అక్టోబర్ నెలాఖరికి అన్నారు. మా డాడీకి కుదరలేదు. నవంబర్ మొదటి వారం అనుకున్నాం.. మా మరిది గారికి ఎక్షామ్స్ ఉన్నాయని, 22న అనుకున్నాం.. మళ్ళీ మా అత్తగారికి ఆఫీస్లో ఆల్రెడీ ఫిక్స్ అయిన మీటింగ్స్ ఉండడంతో 29 అనుకున్నారు. చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం అని ఊరుకుంటే, "డిసెంబర్ 1న నాకు ఎక్షామ్ ఉంది" అని భరత్ అన్నాడు. ఇక నాకు తిక్కరేగింది. "పెళ్ళీ వద్దు కిళ్ళీ వద్దు పో. జనవరిలో పెట్టుకుందాం. ఈ ఏడాది నేను బిజీ" అన్నాను. అవును మరీ.. అటొచ్చి ఇటొచ్చీ కాళీగా ఉంది నేనేనేవిటీ? లేదు లేదు తొక్కలో ఎక్షామ్దేముందిలే.. 29 ఫిక్స్ అన్నారు.  హమ్మయ ఎలాగో డేట్ ఫిక్స్ అయిపోయింది అని మిగతా ఏర్పాట్లు చూసుకుంటూ,  అంతా కాస్త స్మూత్ గా  వెళుతోంది కదా అని ఊపిరి పీల్చుకోబోయేసరికి.. సమైఖ్యాంద్రా సెగ గురించి భయం పట్టుకుంది. టూ వీలర్స్ ని కూడా రోడ్ మీద తిరగనివ్వడం లేదుట.. ఏంటో.. నా పెళ్ళికి అన్నీ అలా కలిసొచ్చేస్తున్నాయి మరి. చూద్దాం.. ఏం జరుగుతుందో..!

Thursday, October 3, 2013

బావున్నారా?

ఏవండోయ్..! బావున్నారా? ఎంత కాలమయిపోయిందండీ మీతో కబుర్లు చెప్పి..?! చెప్పడానికి బోలెడు ఊసులున్నాయి. కాని తీరిందనుకున్న నా ఇంటర్నెట్ కష్టం తీరక బ్లాగింటికి దూరమయ్యాను :(. ఈ వీకెండ్ కి కొత్త బ్రాడ్బ్యాండ్ కనెక్షన్ తీసుకోబోతున్నాను సో.. ఇక ఈ ప్రాబ్లం కి ఫుల్ స్టాప్ పడుతుంది (అని ఆశ). ఇప్పుడు ఇంత అర్జెంట్ గా ఆఫీసు నుండి ఈ పోస్ట్ రాయడానికి కారణం నేను ఆనందాన్ని ఆపుకోలేకపోవడమే! ఆనందం ఎందుకంటే.. :) మ్మ్మ్ చెప్పేయనా..? చెప్పేస్తున్నా.. నవంబర్ 29 న ప్రియమ్మ పెళ్ళట (ఆహ నా పెళ్ళియంటా.. ఓహొ నా పెళ్ళియంటా.. ఆహ నా పెళ్ళియంట ఓహొ నా పెళ్ళియంట డండనక డండనక)!

భరత్ ఇచ్చిన పుట్టినరోజు కానుక పోస్ట్, పెళ్లి ఎలా నిశ్చయమయింది., శుభలేఖ, పెళ్లి చీరలు, అవీ ఇవీ... ఇంకా బోల్డన్ని కబుర్లున్నాయి :) రెడీ గా ఉండండేం..??

Monday, October 14, 2013

పుట్టినరోజు కానుక

నా కానుక నాకిచ్చిన కానుక గురించి చెబుతానంటూ ఎప్పటి నుండి ఊరిస్తున్నానో కదూ.. ఇంకా రాలేదని మీలో ఎందరు విసుక్కున్నారో నాకు తెలియదు కాని, ఒక అమ్మాయి మాత్రం "ప్రియ గారూ.. ఈ వారమైనా భరత్ గారు ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చారో రాయకూడదూ? కొద్ది వారాల నుండి మీరు మాట మీద నిలబడటమే మానేశారు. ఇదిగో రాస్తాను, అదిగో రాస్తానని చెప్తారు.. తీరా ఆ రోజు వచ్చి చూస్తే ఏమీ ఉండదు. విసుగొచ్చేస్తుందండి. అసలు మీకు బ్లాగ్ కంటిన్యూ చేయాలన్న ఆశక్తి ఉందా లేదా?" అంటూ ఆగ్లంలో మెయిల్ పెట్టింది. అది చదివాక "అమ్మో.. ఇంకెంతమందికి ఈ డౌట్ వచ్చిందో? వాళ్ళు కన్ఫార్మ్ చేసుకునేలోపు పోస్ట్ రాయడం బెటర్ అని రాయడం మొదలుపెట్టాను. 

"తిట్టింది కాబట్టి రాస్తున్నావన్నమాట.. అయితే ఈ సారి మేమూ తిడతాము" అనుకుంటున్నారా? అదేం లేదండీ. పోస్ట్ రాయడానికే సైన్ ఇన్ చేశాను. చేశాక, ఈ మెయిల్ కనబడింది. అయినా నేను కావాలని అశ్రద్ధ చేయడం కాదండి బాబు.. నా ఖర్మ అలా కాలిపోతోందంతే. మొన్న ఏదో కామెంట్ కి రిప్లై ఇస్తూ వాపోయినట్లు, ఏ ముహూర్తాన "నా పనీ పాట" పోస్ట్ రాసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళానో గాని వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటూ చెప్పలేనంత భారంతో చచ్చిపోతున్నాను. ఇక గత రెండు వారాలయితే, రోజూ రాత్రి నిద్రపోయే సరికి కచ్చితంగా 12 దాటింది! మళ్ళీ ఉదయాన్నే 7.30 ఆఫీస్. అందరూ హ్యాపీగా దసరా పండుగ చేసుకుంటుంటే నేను పని పండుగ చేసుకుంటున్నాను :(. ఈ రోజైతే ఉదయం 8 గంటలకు కూర్చున్నాను కంప్లీట్ చేయడానికి సాయంత్రం 6.30 అయింది ;(. ఇవీ నా కష్టాలూ, కన్నీళ్ళూ.. 

సరే ఈ కష్టాల గొడవ పక్కన పెట్టేస్తే, నా పుట్టినరోజున భరత్ ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చాడంటే.. 19న ఆఫీస్ అయిపోయాక సాయంత్రం కలుసుకున్నాం. As usual మా ఇంటి దగ్గర బీచ్ లోనే. వెళ్ళాక ఎప్పటిలానే తను దారిన పోయే వాళ్ళనూ, నేను అలలనూ చూస్తూ కూర్చున్నాం. గాప్ లో నేనొక మాంచి ఇల్లు కూడా కట్టాను. చూస్తారా? 


కాసేపటికి, "నీళ్ళలో కాళ్ళు పెడదాం రా" అన్నాడు. లేచి ముందుకెళ్ళిన తరువాత ఎక్కడి నుండి తెచ్చాడో కాని సడన్గా ఒక పువ్వు చేత పట్టుకుని "ఐ లవ్ యూ" అన్నాడు! నేనేమంటాను? షాక్!! మొదటిసారి తను నాకు ప్రపోజ్ చేసినపుడు కలిగినటువంటిదన్నమాట. అనూ ఏంటీ.. పువ్వు ఇవ్వడమేంటీ?! ఆనందాశ్చర్యాలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతూ పువ్వు తీసుకుని నవ్వాను (అంతకు మించి మాటలు రాలేదు మరి). 


తనకి ఇలాటి ఆలోచనలు ఉండవు. "హుం! గొప్ప! లవర్స్ అన్న పేరే గాని ఇప్పటివరకూ రోజ్ అయినా ఇచ్చావా? అసలు నువ్వు "ప్రియా లేకపోతే దివ్య, దివ్యా కాకపోతే భవ్య. నువ్వేం అందంగా ఉండవు.. ఏదో మంచిదానివని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను" అన్నప్పుడే గ్రహించి ఉండాల్సింది నా ఫ్యూచర్ ఏంటో.. " అని ఏ రోజైనా కసిగా ఉన్నపుడు దెప్పిపొడిస్తే, "నీకు లేని పువ్వులా? రా డార్లింగ్.. ఎన్ని కావాలంటే అన్ని ఇస్తాను. బిల్ మాత్రం నువ్వు కట్టేద్దూ గాని" అంటూ నిజంగానే పువ్వు కొని నా చేతే డబ్బులిప్పిస్తాడు. అలా తన నుండి పువ్వులందుకోవడమే కాని.. ఇలా తనకు తానుగా ఇవ్వడం, అది కూడా "ఐ లవ్ యు" అని చెబుతూ అసలెప్పుడూ లేదు. అందుకే షాక్ లో మాటలు రాలేదు. "ఈ బోడి గిఫ్ట్ కి ఇంత బిల్డప్పా.." అన్నట్లు ఆ చూపులేంటండీ బాబూ.. ఇంకా ఉంది. కావాలంటే కింది చూడండి. 

టైం ఏడున్నర అవ్వొస్తున్నపుడు "నాకు ఆకలేస్తోంది" అన్నాడు అనూ. "పద ఇంటికి వెళ్ళి తిందాం.. అమ్మ ఏమైనా చేసుంటుంది" అన్నాను. అహ కాదు మా కాంపస్ (IIT) కి వెళ్లి తిందాం అన్నాడు. సాధారణంగా తను బయట తినడానికి ఇష్టపడడు. అలాటిది బయటే తిందామని పట్టుబట్టేసరికి, ఔననక తప్పింది కాదు. 

కాంపస్ కి వెళ్లాక బండి లైబ్రరీ దగ్గర పార్క్ చేసి, "కాసేపు నడుద్దాం పద. తర్వాత తినొచ్చులే" అన్నాడు.  అప్పుడొచ్చింది నాకు అనుమానం "కొంపదీసి నాకేమైనా సర్ప్రైజ్ ప్లాన్ చేస్తున్నాడా? ఛాన్స్ లేదే.. ఏమో అదృష్టం కలిసొస్తే ఏమైనా జరగొచ్చు"  అనుకుంటూ ఉత్సాహం అడుగులు జతకలిపాను. ఆ మాటా ఈ మాటా చెప్పుకుంటూ గంట దాటింది. "ఇంటికి వెళ్ళే టైం అయిపోయింది.. ఇంకా ఏమీ ఇవ్వడేంటీ??" అని బెంగపడ్డాను. ఆహ్.. అదే అదే.. ఏమీ మాట్లాడడేంటీ అని :P. 

త్వరగా ఇచ్చేయ్ ఇంటికెళ్ళిపోవాలి" అని గొంతు వరకూ వచ్చింది కానీ.. నేను కనిపెట్టేసానని అప్సెట్ అవుతాడేమో.. ఇంకాసేపు ఆగి చూద్దాంలే అనుకున్నాను. టైం అయితే చక చకా కదిలిపోతోంది కాని పుట్టినరోజు గురించి మాట్లాడ్డం కాని, టాటా చెప్పే సంకేతాలు కాని కనబడలేదు. దాంతో, నేనే "సరే మరి లేట్ అవుతోంది. ఇక బయలుదేరతాను" అన్నాను. "ఏంటి తొందరా? మీ మమ్మీతో నేను చెప్పానులే లేట్ అవుతుందని" అన్నాడు. నా కళ్ళు మిలమిలా మెరిసాయి ("అ ఐ అ ఐ.. నాకేదో గిఫ్ట్ రానుందోచ్" ఇదే ఆ మెరుపుకి అర్ధం). 

పదయింది. నాకు కడుపులో ఎలకలే కాదు గుర్రాలే పరిగెట్టాయి. కాని అప్పటికి మెయిన్ గేట్ వరకూ నడుచుకుంటూ వచ్చాం కనుక తినాలంటే మళ్ళీ ఐదు కిలోమీటర్లు నడిచి లోపలికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆల్రెడీ ఉత్సాహంతో అలుపు తెలియక 2 రౌండ్లు వేసి ఉండడంతో ఇక నా వల్ల కాలేదు. తొక్కలో గిఫ్ట్ కోసం మరీ ఇంత సాక్రిఫైజ్ అవసరం లేదని నేను గట్టిగా భావించాను. అసలు లేనిపోనివి ఊహించుకుని నా కొంప నేనే ముంచుకున్నానేమో అని బాధపడ్డాను కూడాను. సరిగ్గా ఆ సమయంలో అనూ నాకొక కవర్ ఇచ్చాడు. 
అందులో లాస్ట్ ఇయర్ మేము హార్స్లీహిల్స్ కి వెళ్ళినపుడు తీసుకున్న ఈ కింది ఫోటో ఉంది. 


ఆ ట్రిప్ తరువాత ఈ ఫోటో ని చూడలేదు నేను. సో మురిసిపోతూ సంభ్రమంగా భరత్ వైపు చూస్తే తనేమో ఫోటో వెనుక చూస్తున్నాడు. ఎంటా అని నేనూ చూశాను.

 "నీ ప్రేమ ఇంద్రదనస్సంత అందంగా, కలర్ఫుల్ గా మార్చింది నా జీవితాన్ని. నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు.. నన్ను ఎవరైనా ఇంత ప్రేమిస్తారని, నేను ఎవరినైనా ఇలా ప్రేమించగలనని. Thank you so much for everything. You really mean a lot to me and I love you with all my heart!"

అని రాసి ఉంది! I was really impressed. కళ్ళే కాదు.. గుండె కూడా తడయింది. మౌనంగా ముందుకి నడుస్తూ "ఈ వేళ కాఫీ డే (కాంపస్ లోనే) కి వెళ్దాం" అన్నాను. తనకు నచ్చకపోయినా.. "సరే" అన్నాడు. అప్పటికే టైం పదకొండు. షాప్ క్లోజ్ చేసి ఉంటారని నేను కంగారుపడితే, అక్కడేమో అంతా జనాలతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. భరత్ అంతకు ముందు చెప్పాడు "iitలో జనాలు పగలు కంటే రాత్రిళ్ళే ఎక్కువ తిరుగుతుంటారు" అని. నేను అస్సలు నమ్మలేదు. మొన్న స్వయంగా చూశాక నమ్మాల్సి వచ్చింది. ఎంచక్కా చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటూ, జాగింగ్ కి వెళుతూ, కాఫీ డే లో కాఫీలు తాగుతూ, బాతాకాని కొట్టుకుంటూ.. ఆల్మోస్ట్ అందరూ రోడ్ల మీదే ఉన్నారు!

నాకు టీ, కాఫీలు అలవాటు లేవు. ప్రత్నించాను కాని నచ్చలేదు. ఒక ఇంట్రెస్టింగ్ విషయం చెప్పనా.. నాకు చాక్ట్లేట్స్ అస్సలు నచ్చవు. అసలు ఆ స్మెల్ కూడా నచ్చదు. భరత్ కేమో పిచ్చి చాక్ట్లేట్స్ అంటే! కాఫీ డే లో చాక్ట్లేట్ ఫ్లేవర్ లో ఏదైనా బావుంటుంది అని విన్నాను. అందుకే అక్కడికి తీసుకెళ్ళాను. నాకు నచ్చేట్లు ఏమీ లేకపోయేసరికి, "నాకేం వద్దు. నువ్వు తీసుకో" అన్నాను. ఉరిమినట్లు చూసాడు. "ప్లీజ్.. నీ దగ్గర కాస్త టేస్ట్ చేస్తానులే" అన్నాను. ఇంకేం మాట్లాడట్లేదు. 

కాఫీ వచ్చేలోపు, నేను ఇంటికి వెళ్ళడం.. అమ్మ ఏమంటుందో.. ఈ మాటలు దొర్లాయి. "ఏం కాదులే" అన్న వాడల్లా సడన్గా ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు ఆగి, "మనం ఇప్పుడు బయటకు వెళ్ళడం కుదర్దు. 11. 30 అయింది చూడు టైం. పైగా పాస్ కూడా పోయింది' అన్నాడు. "ఏ విధంగాను కుదరదా? రిక్వెస్ట్ చేసినా ఒప్పుకోరా?" అన్నాను తడారిపోయిన గొంతుతో. "కుదిరితే నేను చెప్పనా?" అన్నాడు. ఇంకేముందీ.. గుండెల్లో దడ మొదలయింది నాకు. రేపు పుట్టినరోజు కాదు, పెళ్లి రోజని మెంటల్లీ ఫిక్స్ అయిపోయాను. 

ఈ లోపు కాఫీ రానే వచ్చింది. టేస్ట్ చూడమని నాకే ఇచ్చాడు ముందు. నా మనసు మనసులో లేదు. రేపు ఏం జరుగుతుందన్న దాని గురించి ఆలోచిస్తూ కాఫీ తీసుకున్నాను. తీసుకోవడమే కాదు.. గడ గడా మంచి నీళ్ళు తాగినట్లు తాగేశాను కూడా. "ఛీ యాక్!" అనే దాన్నల్లా ఏ ఎక్స్ప్రెషన్ లేకుండా తాగుతుండే సరికి, "మీ చెల్లి కాఫీ అంటే నచ్చదు నచ్చదంటూ నా కాఫీ మొత్తం తాగేసిందని" ఆధారంతో మా అక్క కు చూపడానికి ఫోటో తీసాడు. తీసేడపుడు పిలిచాడట గాని నాకు వినిపించలేదు!


తరువాత "ఈ" అని నవ్వుతూ ఫోటోలు తీసుకున్నాంలెండి. ఈ లోపు మా అక్క ఫోన్ చేసింది విషెస్ చెబుతూ. అప్పుడే భయపడుతూ భయపడుతూ అమ్మతో చెప్పాను. ఇలా iit స్టక్ అయ్యాను.. భరత్ జూనియర్ ఒక అమ్మాయి ఉంది.. తన రూంలో నిద్రపోయి తెల్లవారుజామున వచ్చేస్తానని. అమ్మ కి కోపం వచ్చింది కాని.. "ముందుగా చూసుకోవద్దా..? సర్లే. జాగ్రత్త. ఫోన్ చెయ్యి" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది. అమ్మతో మాట్లాడిన తరువాత కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించింది. అంతలోనే భరత్ ఇంకో బండ రాయి వేసాడు నా నెత్తిన. తనకు ఇప్పుడు ఎవ్వరూ తెలియదట కాంపస్ లో. ఒకరు ఇద్దరు ఉన్నా కూడా అస్సలు బావుండదు.. అన్నాడు. 

ఇంకేం చేయగలను? "గిఫ్ట్ కోసమై వలలో పడినే పాపం పసి పిల్లా.. అయ్యో.. పాపం ప్రియమ్మా" అని పాటందుకుని మళ్ళీ వాకింగ్ మొదలుపెట్టాము. సాధారణంగా 9. 30, 10 కల్లా నిద్రపోతాను. ఏ రోజైనా టీవీ లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమా నచ్చేస్తోనో, వర్క్ తో కుస్తీ పట్టాల్సి వస్తేనో తప్పా.. లేకపోతే టంచనుగా 10 లోపు నిద్రలో ఉంటాను. అలాటిది ఆ రాత్రి అసలు నిద్రేపోలేనంటే జీర్ణించుకోలేకపోయాను. ఇంత కంటే పెద్ద బాధేంటంటే.. నేను దేని కోసమైతే కక్కుర్తిపడ్డానో అదే జరిగి చావలేదు. పువ్వు, ఫోటో ఇచ్చాడు కాని విషెస్ చెప్పలేదు. ఫోన్ లో అక్క కి థాంక్స్ చెప్పినా, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేయడం బెటర్ లేకపోతే ఇక కాల్స్ వస్తూనే ఉంటాయని గొంతు చించుకున్నా.. అర్ధం చేసుకోలేదు. ఏంటీ అని కూడా అడగలేదు! వట్టప్పుడైతే అడుగుతాడు ఏదైనా కాల్ పెట్టగానే "ఏంటటా?" అని. 

ఇలా గింజుకుంటూ.. అర్ధరాత్రిలో మద్దెల దరువులా ఆ టైం లో జాగింగ్ చేసే వాళ్ళను చూస్తూ..  రోడ్ మీద వెలుగున్నా.. చుట్టూ చెట్లు, చీకటీ చూసి జడుసుకుంటూ.. నీరసంగా నేను అడుగులేస్తుంటే, భరత్ చాలా ఉత్సాహంగా "హేయ్.. ఫుట్ బాల్ ఆడదామా?" అని అడిగాడు. పిచ్చి గాని పట్టిందేమోనని కాస్త అనుమానంగా చూశాను తనవైపు. "ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్? ఒహ్హ్ బాల్ ఎలా అనా? ఈ పక్క రోడ్లో అన్నీ వెలగ చెట్లే. బోల్డన్ని కాయలు కింద పది ఉంటాయి. వాటితో ఆడదాం" అన్నాడు. నాకూ ఆ ఐడియా నచ్చింది. సో ఎంచక్కా వెలక్కాయలతో ఫుట్ బాల్, రోడ్ డివైడర్ మీద కుంటాట ఆడుకున్నాం 2 గంటలు. తరువాత అలసిపోయి అక్కడే ఒక బెంచీ మీద కూలబడి కునికిపాట్లు పడ్డాం. దొరికింది కదా సందని.. దోమలు ఓ రేంజ్ లో పండగ చేసుకున్నాయి మా బ్లడ్ తో. అదిగో.. అప్పుడు! అప్పుడు చెప్పాడు. "హ్యాపీ బర్త్ డే" అని. సడన్ గా చెప్పేసరికి "కలలోకి వచ్చి ఏమైనా గుర్తు చేశానా?" అనడిగాను అనుమానంతో. అప్పుడు భరత్ చెప్పిన సమాధానం విని, నాకైతే అప్పటి వరకూ ఫుట్ బాల్ గా వెలక్కాయల బదులు తనను వాడుంటే బావుండనిపించింది! 

నేను అడిగిన వెంటనే చాలా గొప్పగా.. "ఏం కాదు. నువ్వు 3.30 ఆ టైం లో పుట్టావని మీ మమ్మీ మొన్న మాటల మధ్య చెప్పారు. నువ్వు పుట్టిన టైం కే విషెస్ చెప్పాలని.. వెళ్ళడం కుదరదు, తెలిసిన వాళ్ళు లేరంటూ అబద్దాలు చెప్పాను.  నిజానికి గేట్ క్లోజ్ చేయడం అంటూ ఏమీ ఉండదు. లేట్ నైట్ వెళితే సెక్యూరిటీ గార్డ్ కి ఎందుకు అంతసేపు ఉండాల్సి వచ్చిందో చెప్పి పాస్ ఇవ్వాలంతే :). చెప్పు.. సర్ప్రైజ్ అయ్యావు కదూ.. ఇదే నా గిఫ్ట్" అన్నాడు ఒకింత గర్వంగా. " నిద్ర ను ఆపుకోలేక, నడిచే ఓపిక లేక, కూర్చుని దోమలతో పడలేక నరకం కనిపిస్తోంటే.. హహ్హహ జీవితంలో నీ నుండి మళ్ళీ గిఫ్ట్ అనేది కోరుకుంటే నా చెప్పుతీసుకుని కొట్టు. హాం!" అంటూ మనసు ఘోషించి కంట తడి పెట్టుకుంది. నోరు మాత్రం "Aww.. how sweet! I am really thrilled! Thank you so much" అంది నవ్వులాటి ఏడుపుతో. 

ఇక అప్పుడు బయలుదేరి ఇంటికి వెళ్లాం. నన్ను డ్రాప్ చేసి తను వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత రోజు ఏం జరిగిందో మీకు తెలుసుగా.. :)

చూసుకోకుండా చాలా పెద్ద పోస్ట్ రాసినట్లున్నాను. ఈ పోస్ట్ ప్రత్యేకంగా నా కోసంమే రాసుకున్నాను. ఆ నిద్రలో ఏడుపొచ్చింది కాని.. తరువాత తలుచుకుంటే చాలా బావుంది. పాపం భరత్ అస్సలు నిద్రకి తాళలేడు. అటువంటిది పాపం నాకోసమని అంత కష్టపడ్డాడు.. he made my day. ఇంతకంటే ఇంక మాటల్లేవ్. Love you, Anu.. :) Thanks a lot for everything.

Saturday, October 12, 2013

పెళ్ళా మజాకా!

"లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్లు.. ఏంటా తొందరా? ఆడపిల్లంటే నెమ్మదిగా అణుకువతో ఉండాలి" ఈ మాట ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి అమ్మ నోటి నుండి ఎన్నిసార్లు వినుంటానో లెక్కే లేదు! ఆ మాటలోనే తెలుస్తోంది కదా నాకెంత కుదురో? :) 

నా స్వభావానికి తగ్గట్లే లైఫ్ లో అన్నీ చాలా త్వర త్వరగా జరిగిపోయాయి. సాధారణంగా ఆరో నెలలో బోర్లా పడతారట పిల్లలు. నేను ఐదో నెలలో అడుగిడిన వారానికే బోర్లాపడడం మాత్రమే కాకుండా పాకడానికి కూడా ప్రయత్నించేదాన్నిట! ఎనిమిదో నెలలో "వద్దేయ్" అన్న మాటతో మొదలయిన మాటల ప్రవాహం గురించి అడపాదడపా మా ఇంట్లో అందరూ బాధపడుతూనే ఉంటారు. ఇక చదువు ఎప్పుడు మొదలయిందో, ఎప్పుడు అయిపోయిందో తెలియనంత త్వరగా అయిపొయింది. ఇలా నా లైఫ్లో ప్రతీది చాలా ఫాస్ట్ గా, అంత కన్నా స్మూత్ గా జరిగిపోయాయి. ఒక్క నా పెళ్లి తప్ప!

నాకంటే రెండేళ్ళు పెద్దదైన అక్క ఉన్నా కూడా ఎప్పుడూ నా పెళ్లి గురించే ఎక్కువ ఆరాటపడేది అమ్మ (బహుశా నన్ను తొందరగా బయటకు పంపేస్తే తర్వాత కాస్త ప్రశాంతంగా ఉందామని కాబోలు?!). నాన్నకేమో "పెళ్లి" అన్న టాపికే నచ్చదు. దానికి కారణం, మమ్మల్ని దూరంగా పంపించాల్సి వస్తుందన్నది మొదటి కారణమైతే.. రెండోది he is too possessive. ఆయన కన్నా అమ్మను ఎక్కువ ప్రేమించినా కూడా భరించలేరు. అన్ని విషయాల్లోనూ ఎంతో మెచ్యూర్డ్ గా ఉండే డాడీ మా విషయంలో మాత్రం డిఫరెంట్ గా (ఎలా డిఫైన్ చేయాలో అర్ధంకావడంలేదు అందుకే డిఫరెంట్ అంటున్నా) ఉంటారు. 

ఉదాహరణకి, ఓసారి మేమందరం కలిసి బయటకు వెళుతూ ఒక జ్యూస్ షాప్ దగ్గర ఆగాము. సాధారణంగా కార్ లో కూర్చునే తాగుతాం కాని, ఆ రోజు క్లైమేట్ బావుండి ప్లెజెంట్ గా ఉందని బయట నిలబడ్డాం. మాకు కాస్త పక్కగా ఓ ముగ్గురు, నలుగురు కుర్రాళ్ళు కూడా నిలబడి ఉన్నారు. వాడిలో ఒకడు మాటిమాటికి మా అక్క ను చూస్తూ వెకిలిగా పళ్ళికిలించాడట.. జ్యూస్ వచ్చే వరకు ఓర్చుకుని, వచ్చాక నేరుగా వాడి దగ్గరకెళ్ళి ఆ జ్యూస్ వాడి మొహం మీద కొట్టారు.  ఊహించని ఈ పరిమాణానికి వాళ్ళూ, మేమూ అందరం షాక్!  జ్యూస్ మొహం మీద పోయడం, ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని ప్రవర్తించమని వార్నింగ్ ఇవ్వడం, మళ్ళీ అసలే వాళ్ళు నలుగురున్నారు తిరిగి ఏమైనా చేస్తారేమో అని భయంతో గబగబా మమ్మల్ని లాక్కెళ్ళి స్పీడ్ గా కార్ ఇంకో రూట్లోకి మార్చేయడం అంతా నిముషంలో జరిగిపోయింది. "ఇంత చిన్న విషయానికి అంతలా రియాక్ట్ అవ్వాలా? లేనిపోయిన సమస్యలు తెచ్చిపెట్టుకోవడానికి కాకపోతే?" అంటూ తర్వాత అమ్మ తాండవం చేసిందనుకొండీ.. అది వేరే విషయం.

క్లాస్మేట్స్ తో కాని, బంధువుల్లో కాని ఎవరైనా అబ్బాయిలతో మాట్లాడుతున్నపుడు.. కొంత వరకూ ఓకే కాని ఏ మాత్రం నవ్వు శృతి మించినా, అవసరానికి మించి ఒక మాట ఎక్ష్త్రా అయినా.. అంతే సంగతులు. అలాగని స్ట్రిక్ట్ గా ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడకూడదంటూ షరతులు విధించి చాదస్తంగా ప్రవర్తించరు. కానీ.. చూపులతోనే కట్టిపడేస్తారు. మాకు సంబంధించిన విషయాల్లో ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవచ్చో అన్నీ తీసుకుంటారు. అయినా ఎక్కడా ఓవర్ ప్రొటెక్టీవ్ గా ఉన్నట్లు అనిపించనివ్వరు. మా ఇష్టాలను, అభిప్రాయాలనూ ఎంతో గౌరవిస్తారు. ఎలాటి విషయమైనా పంచుకునేంత ప్రేమగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో పెంచారు. పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకూ ఒక్కసారి కూడా చెయ్యి చేసుకోలేదు! తిట్టను కూడా తిట్టలేదు. ఏదైనా ఇష్యూ ఉంటే కూర్చోబెట్టి మాట్లాడతారు, లేకపోతే మేము మాట్లాడే వరకూ మౌనంగా ఉంటూ ఆయన మా సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లు అర్ధమయ్యేలా చేస్తారు.

అమ్మోయ్! హహ్హహ..  నా పెళ్లి గురించి మొదలుపెట్టి నాన్న గురించి రాసేస్తున్నాను. ఇది ఇలా కంటిన్యూ చేస్తే ఈ పోస్ట్ కి ఇక అంతముండదు. అంచేత మళ్ళీ నా పెళ్లి మాటలోకి వచ్చేద్దాం. నా ప్రేమను ఆయన అంగీకరించడానికి నేను పడిన తిప్పలు ఎలాగూ "ప్రేమాయణం" లో చెప్తాను కనుక ఇప్పుడు దాని గురించి మాట్లాడను. 

భరత్, వాళ్ళ నాన్నగారితో ఈ విషయం చెప్పడానికే ఏడాది టైం తీసుకున్నాడు! విషయం విన్నాక అవునో కాదో చెప్పడానికి మా మావయ్యగారు నాలుగు నెలలు టైం తీసుకున్నారు. తీసుకుంటే తీసుకున్నారులే.. ఆయనకు పూర్తి ఇష్టం లేకపోయినా వాళ్ళ అబ్బాయి తీసుకునే నిర్ణయాల మీద నమ్మకంతో ఒప్పుకున్నారు. అప్పుడు మా అమ్మ దగ్గర భరత్ తో పెళ్ళి మాట ఎత్తితే అంతెత్తున ఎగిరిపడింది నా మీద! బుద్ధిమంతుడు, చక్కగా చదువుకున్నాడు, మంచి ఉద్యోగం, గౌరవప్రదమైన కుటుంబం, చూడ్డానికి కూడా బావుంటాడు. ఇంతకన్నా ఇంకేం కావాలమ్మా అంటే, కులాలు వేరు, అబ్బాయి లావుగా ఉన్నాడు అని ససెమేర వద్దంది. నాన్న నో కామెంట్స్.. "ఏదైనా ముందు అమ్మతో తేల్చుకుని రా. ఆవిడ ఎలా అంటే అలా" అన్నారు. అక్క "నన్ను ఇన్వాల్వ్ చెయ్యొద్దు చెల్లీ" అని చేతులెత్తేసింది. 

పైగా నెల తిరిగేలోపు అమ్మ నాకు వేరే సంబంధం ఖాయం చేసేసింది! ఏడ్చి, గగ్గోలు పెట్టి మా అమ్మా నాన్నలను ఒప్పించేసరికి హమ్మా! ఆరు నెలలు పట్టింది (అప్పటికీ అమ్మ పూర్తిగా ఒప్పుకోలేదనుకోండీ..). మొత్తానికి 2012 జూలై నెలకి అటూ ఇటూ రెండు వైపులా గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చారు. కాని ఈ లోపు భరత్ కి మరో మంచి ఉద్యోగ అవకాశం వచ్చింది. పోస్టింగ్ కోసం నవంబర్ వరకూ ఆగాల్సి వచ్చింది. జనవరిలో నిశ్చితార్దం పెట్టుకోవాలనుకున్నారు. కాని ఏ కారణమూ లేకుండానే అది కాన్సిల్ అయి, ఆఖరికి మే 7 న జరిగింది. అది కూడా జస్ట్ నిశ్చితార్దానికి నాలుగు రోజులు ముందు మా అమ్మ ఆ ప్రోగ్రాం గురించి మాట్లాడ్డం, అందరూ మంచి మూడ్ లోనే ఉండడంతో క్షణాల మీద అన్ని ఏర్పాట్లూ జరిగి మొత్తానికి సక్సెస్స్ అయింది! 

ఆ.. ఏం సక్సెస్స్ లెండి.. సరిగ్గా ఆ ముందు రోజు నాకు చక్కటి జ్వరం. నిశ్చితార్దానికి అరగంట ముందు వరకూ బెగ్గర్ గెటప్ లో ఓ మూల పడుకుని ఉండి, అబ్బాయి వాళ్ళు వచ్చేసారని హడావిడి చేసేసరికి వెళ్లి తల స్నానం చేసి చీర చుట్టుకుని వచ్చాను. హహ్హహ్హ.. తలస్నానం అంటే గుర్తొచ్చిందండోయ్.. ఆ రోజు ఉదయం నుండి సాయత్రం వరకూ కరెంట్ లేదు! ఉన్న నీళ్లన్నీ, వంటలకీ, క్లీనింగ్ కి, బంధువుల స్నానాలకీ అయిపోయాయి. పాపం.. పెళ్లికూతిరినైన నేను కనీసం మొహం కడుక్కోవడానికి కూడా నీళ్ళు లేవు. ఆ హడావిడిలో డాడీ ఎక్కడున్నారో కూడా తెలియలేదు. మెసేజ్ చేస్తే, అప్పటికప్పుడు రెండు వాటర్ కాన్స్ (25 లీటర్స్ వి) కొనుక్కొని వచ్చారు. ఇక ఆ నీటితో స్నానం చేశాను. ఒక్కసారి ఆ పెళ్లి కుర్చీలో కూర్చున్నాక నా ఆనందం అనారోగ్యాన్ని జయించింది కనుక ఆల్ హ్యపీస్. 

కాని ఈ ప్రోగ్రాం అయిపోయాక అంతా పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్! మళ్ళీ పెళ్లి డేట్ ఫిక్స్ చేయడానికి ఇదిగో.. ఇన్ని నెలలు పట్టింది. ముందు అక్టోబర్ నెలాఖరికి అన్నారు. మా డాడీకి కుదరలేదు. నవంబర్ మొదటి వారం అనుకున్నాం.. మా మరిది గారికి ఎక్షామ్స్ ఉన్నాయని, 22న అనుకున్నాం.. మళ్ళీ మా అత్తగారికి ఆఫీస్లో ఆల్రెడీ ఫిక్స్ అయిన మీటింగ్స్ ఉండడంతో 29 అనుకున్నారు. చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం అని ఊరుకుంటే, "డిసెంబర్ 1న నాకు ఎక్షామ్ ఉంది" అని భరత్ అన్నాడు. ఇక నాకు తిక్కరేగింది. "పెళ్ళీ వద్దు కిళ్ళీ వద్దు పో. జనవరిలో పెట్టుకుందాం. ఈ ఏడాది నేను బిజీ" అన్నాను. అవును మరీ.. అటొచ్చి ఇటొచ్చీ కాళీగా ఉంది నేనేనేవిటీ? లేదు లేదు తొక్కలో ఎక్షామ్దేముందిలే.. 29 ఫిక్స్ అన్నారు.  హమ్మయ ఎలాగో డేట్ ఫిక్స్ అయిపోయింది అని మిగతా ఏర్పాట్లు చూసుకుంటూ,  అంతా కాస్త స్మూత్ గా  వెళుతోంది కదా అని ఊపిరి పీల్చుకోబోయేసరికి.. సమైఖ్యాంద్రా సెగ గురించి భయం పట్టుకుంది. టూ వీలర్స్ ని కూడా రోడ్ మీద తిరగనివ్వడం లేదుట.. ఏంటో.. నా పెళ్ళికి అన్నీ అలా కలిసొచ్చేస్తున్నాయి మరి. చూద్దాం.. ఏం జరుగుతుందో..!

Thursday, October 3, 2013

బావున్నారా?

ఏవండోయ్..! బావున్నారా? ఎంత కాలమయిపోయిందండీ మీతో కబుర్లు చెప్పి..?! చెప్పడానికి బోలెడు ఊసులున్నాయి. కాని తీరిందనుకున్న నా ఇంటర్నెట్ కష్టం తీరక బ్లాగింటికి దూరమయ్యాను :(. ఈ వీకెండ్ కి కొత్త బ్రాడ్బ్యాండ్ కనెక్షన్ తీసుకోబోతున్నాను సో.. ఇక ఈ ప్రాబ్లం కి ఫుల్ స్టాప్ పడుతుంది (అని ఆశ). ఇప్పుడు ఇంత అర్జెంట్ గా ఆఫీసు నుండి ఈ పోస్ట్ రాయడానికి కారణం నేను ఆనందాన్ని ఆపుకోలేకపోవడమే! ఆనందం ఎందుకంటే.. :) మ్మ్మ్ చెప్పేయనా..? చెప్పేస్తున్నా.. నవంబర్ 29 న ప్రియమ్మ పెళ్ళట (ఆహ నా పెళ్ళియంటా.. ఓహొ నా పెళ్ళియంటా.. ఆహ నా పెళ్ళియంట ఓహొ నా పెళ్ళియంట డండనక డండనక)!

భరత్ ఇచ్చిన పుట్టినరోజు కానుక పోస్ట్, పెళ్లి ఎలా నిశ్చయమయింది., శుభలేఖ, పెళ్లి చీరలు, అవీ ఇవీ... ఇంకా బోల్డన్ని కబుర్లున్నాయి :) రెడీ గా ఉండండేం..??