Monday, October 14, 2013

పుట్టినరోజు కానుక

నా కానుక నాకిచ్చిన కానుక గురించి చెబుతానంటూ ఎప్పటి నుండి ఊరిస్తున్నానో కదూ.. ఇంకా రాలేదని మీలో ఎందరు విసుక్కున్నారో నాకు తెలియదు కాని, ఒక అమ్మాయి మాత్రం "ప్రియ గారూ.. ఈ వారమైనా భరత్ గారు ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చారో రాయకూడదూ? కొద్ది వారాల నుండి మీరు మాట మీద నిలబడటమే మానేశారు. ఇదిగో రాస్తాను, అదిగో రాస్తానని చెప్తారు.. తీరా ఆ రోజు వచ్చి చూస్తే ఏమీ ఉండదు. విసుగొచ్చేస్తుందండి. అసలు మీకు బ్లాగ్ కంటిన్యూ చేయాలన్న ఆశక్తి ఉందా లేదా?" అంటూ ఆగ్లంలో మెయిల్ పెట్టింది. అది చదివాక "అమ్మో.. ఇంకెంతమందికి ఈ డౌట్ వచ్చిందో? వాళ్ళు కన్ఫార్మ్ చేసుకునేలోపు పోస్ట్ రాయడం బెటర్ అని రాయడం మొదలుపెట్టాను. 

"తిట్టింది కాబట్టి రాస్తున్నావన్నమాట.. అయితే ఈ సారి మేమూ తిడతాము" అనుకుంటున్నారా? అదేం లేదండీ. పోస్ట్ రాయడానికే సైన్ ఇన్ చేశాను. చేశాక, ఈ మెయిల్ కనబడింది. అయినా నేను కావాలని అశ్రద్ధ చేయడం కాదండి బాబు.. నా ఖర్మ అలా కాలిపోతోందంతే. మొన్న ఏదో కామెంట్ కి రిప్లై ఇస్తూ వాపోయినట్లు, ఏ ముహూర్తాన "నా పనీ పాట" పోస్ట్ రాసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళానో గాని వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటూ చెప్పలేనంత భారంతో చచ్చిపోతున్నాను. ఇక గత రెండు వారాలయితే, రోజూ రాత్రి నిద్రపోయే సరికి కచ్చితంగా 12 దాటింది! మళ్ళీ ఉదయాన్నే 7.30 ఆఫీస్. అందరూ హ్యాపీగా దసరా పండుగ చేసుకుంటుంటే నేను పని పండుగ చేసుకుంటున్నాను :(. ఈ రోజైతే ఉదయం 8 గంటలకు కూర్చున్నాను కంప్లీట్ చేయడానికి సాయంత్రం 6.30 అయింది ;(. ఇవీ నా కష్టాలూ, కన్నీళ్ళూ.. 

సరే ఈ కష్టాల గొడవ పక్కన పెట్టేస్తే, నా పుట్టినరోజున భరత్ ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చాడంటే.. 19న ఆఫీస్ అయిపోయాక సాయంత్రం కలుసుకున్నాం. As usual మా ఇంటి దగ్గర బీచ్ లోనే. వెళ్ళాక ఎప్పటిలానే తను దారిన పోయే వాళ్ళనూ, నేను అలలనూ చూస్తూ కూర్చున్నాం. గాప్ లో నేనొక మాంచి ఇల్లు కూడా కట్టాను. చూస్తారా? 


కాసేపటికి, "నీళ్ళలో కాళ్ళు పెడదాం రా" అన్నాడు. లేచి ముందుకెళ్ళిన తరువాత ఎక్కడి నుండి తెచ్చాడో కాని సడన్గా ఒక పువ్వు చేత పట్టుకుని "ఐ లవ్ యూ" అన్నాడు! నేనేమంటాను? షాక్!! మొదటిసారి తను నాకు ప్రపోజ్ చేసినపుడు కలిగినటువంటిదన్నమాట. అనూ ఏంటీ.. పువ్వు ఇవ్వడమేంటీ?! ఆనందాశ్చర్యాలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతూ పువ్వు తీసుకుని నవ్వాను (అంతకు మించి మాటలు రాలేదు మరి). 


తనకి ఇలాటి ఆలోచనలు ఉండవు. "హుం! గొప్ప! లవర్స్ అన్న పేరే గాని ఇప్పటివరకూ రోజ్ అయినా ఇచ్చావా? అసలు నువ్వు "ప్రియా లేకపోతే దివ్య, దివ్యా కాకపోతే భవ్య. నువ్వేం అందంగా ఉండవు.. ఏదో మంచిదానివని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను" అన్నప్పుడే గ్రహించి ఉండాల్సింది నా ఫ్యూచర్ ఏంటో.. " అని ఏ రోజైనా కసిగా ఉన్నపుడు దెప్పిపొడిస్తే, "నీకు లేని పువ్వులా? రా డార్లింగ్.. ఎన్ని కావాలంటే అన్ని ఇస్తాను. బిల్ మాత్రం నువ్వు కట్టేద్దూ గాని" అంటూ నిజంగానే పువ్వు కొని నా చేతే డబ్బులిప్పిస్తాడు. అలా తన నుండి పువ్వులందుకోవడమే కాని.. ఇలా తనకు తానుగా ఇవ్వడం, అది కూడా "ఐ లవ్ యు" అని చెబుతూ అసలెప్పుడూ లేదు. అందుకే షాక్ లో మాటలు రాలేదు. "ఈ బోడి గిఫ్ట్ కి ఇంత బిల్డప్పా.." అన్నట్లు ఆ చూపులేంటండీ బాబూ.. ఇంకా ఉంది. కావాలంటే కింది చూడండి. 

టైం ఏడున్నర అవ్వొస్తున్నపుడు "నాకు ఆకలేస్తోంది" అన్నాడు అనూ. "పద ఇంటికి వెళ్ళి తిందాం.. అమ్మ ఏమైనా చేసుంటుంది" అన్నాను. అహ కాదు మా కాంపస్ (IIT) కి వెళ్లి తిందాం అన్నాడు. సాధారణంగా తను బయట తినడానికి ఇష్టపడడు. అలాటిది బయటే తిందామని పట్టుబట్టేసరికి, ఔననక తప్పింది కాదు. 

కాంపస్ కి వెళ్లాక బండి లైబ్రరీ దగ్గర పార్క్ చేసి, "కాసేపు నడుద్దాం పద. తర్వాత తినొచ్చులే" అన్నాడు.  అప్పుడొచ్చింది నాకు అనుమానం "కొంపదీసి నాకేమైనా సర్ప్రైజ్ ప్లాన్ చేస్తున్నాడా? ఛాన్స్ లేదే.. ఏమో అదృష్టం కలిసొస్తే ఏమైనా జరగొచ్చు"  అనుకుంటూ ఉత్సాహం అడుగులు జతకలిపాను. ఆ మాటా ఈ మాటా చెప్పుకుంటూ గంట దాటింది. "ఇంటికి వెళ్ళే టైం అయిపోయింది.. ఇంకా ఏమీ ఇవ్వడేంటీ??" అని బెంగపడ్డాను. ఆహ్.. అదే అదే.. ఏమీ మాట్లాడడేంటీ అని :P. 

త్వరగా ఇచ్చేయ్ ఇంటికెళ్ళిపోవాలి" అని గొంతు వరకూ వచ్చింది కానీ.. నేను కనిపెట్టేసానని అప్సెట్ అవుతాడేమో.. ఇంకాసేపు ఆగి చూద్దాంలే అనుకున్నాను. టైం అయితే చక చకా కదిలిపోతోంది కాని పుట్టినరోజు గురించి మాట్లాడ్డం కాని, టాటా చెప్పే సంకేతాలు కాని కనబడలేదు. దాంతో, నేనే "సరే మరి లేట్ అవుతోంది. ఇక బయలుదేరతాను" అన్నాను. "ఏంటి తొందరా? మీ మమ్మీతో నేను చెప్పానులే లేట్ అవుతుందని" అన్నాడు. నా కళ్ళు మిలమిలా మెరిసాయి ("అ ఐ అ ఐ.. నాకేదో గిఫ్ట్ రానుందోచ్" ఇదే ఆ మెరుపుకి అర్ధం). 

పదయింది. నాకు కడుపులో ఎలకలే కాదు గుర్రాలే పరిగెట్టాయి. కాని అప్పటికి మెయిన్ గేట్ వరకూ నడుచుకుంటూ వచ్చాం కనుక తినాలంటే మళ్ళీ ఐదు కిలోమీటర్లు నడిచి లోపలికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆల్రెడీ ఉత్సాహంతో అలుపు తెలియక 2 రౌండ్లు వేసి ఉండడంతో ఇక నా వల్ల కాలేదు. తొక్కలో గిఫ్ట్ కోసం మరీ ఇంత సాక్రిఫైజ్ అవసరం లేదని నేను గట్టిగా భావించాను. అసలు లేనిపోనివి ఊహించుకుని నా కొంప నేనే ముంచుకున్నానేమో అని బాధపడ్డాను కూడాను. సరిగ్గా ఆ సమయంలో అనూ నాకొక కవర్ ఇచ్చాడు. 
అందులో లాస్ట్ ఇయర్ మేము హార్స్లీహిల్స్ కి వెళ్ళినపుడు తీసుకున్న ఈ కింది ఫోటో ఉంది. 


ఆ ట్రిప్ తరువాత ఈ ఫోటో ని చూడలేదు నేను. సో మురిసిపోతూ సంభ్రమంగా భరత్ వైపు చూస్తే తనేమో ఫోటో వెనుక చూస్తున్నాడు. ఎంటా అని నేనూ చూశాను.

 "నీ ప్రేమ ఇంద్రదనస్సంత అందంగా, కలర్ఫుల్ గా మార్చింది నా జీవితాన్ని. నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు.. నన్ను ఎవరైనా ఇంత ప్రేమిస్తారని, నేను ఎవరినైనా ఇలా ప్రేమించగలనని. Thank you so much for everything. You really mean a lot to me and I love you with all my heart!"

అని రాసి ఉంది! I was really impressed. కళ్ళే కాదు.. గుండె కూడా తడయింది. మౌనంగా ముందుకి నడుస్తూ "ఈ వేళ కాఫీ డే (కాంపస్ లోనే) కి వెళ్దాం" అన్నాను. తనకు నచ్చకపోయినా.. "సరే" అన్నాడు. అప్పటికే టైం పదకొండు. షాప్ క్లోజ్ చేసి ఉంటారని నేను కంగారుపడితే, అక్కడేమో అంతా జనాలతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. భరత్ అంతకు ముందు చెప్పాడు "iitలో జనాలు పగలు కంటే రాత్రిళ్ళే ఎక్కువ తిరుగుతుంటారు" అని. నేను అస్సలు నమ్మలేదు. మొన్న స్వయంగా చూశాక నమ్మాల్సి వచ్చింది. ఎంచక్కా చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటూ, జాగింగ్ కి వెళుతూ, కాఫీ డే లో కాఫీలు తాగుతూ, బాతాకాని కొట్టుకుంటూ.. ఆల్మోస్ట్ అందరూ రోడ్ల మీదే ఉన్నారు!

నాకు టీ, కాఫీలు అలవాటు లేవు. ప్రత్నించాను కాని నచ్చలేదు. ఒక ఇంట్రెస్టింగ్ విషయం చెప్పనా.. నాకు చాక్ట్లేట్స్ అస్సలు నచ్చవు. అసలు ఆ స్మెల్ కూడా నచ్చదు. భరత్ కేమో పిచ్చి చాక్ట్లేట్స్ అంటే! కాఫీ డే లో చాక్ట్లేట్ ఫ్లేవర్ లో ఏదైనా బావుంటుంది అని విన్నాను. అందుకే అక్కడికి తీసుకెళ్ళాను. నాకు నచ్చేట్లు ఏమీ లేకపోయేసరికి, "నాకేం వద్దు. నువ్వు తీసుకో" అన్నాను. ఉరిమినట్లు చూసాడు. "ప్లీజ్.. నీ దగ్గర కాస్త టేస్ట్ చేస్తానులే" అన్నాను. ఇంకేం మాట్లాడట్లేదు. 

కాఫీ వచ్చేలోపు, నేను ఇంటికి వెళ్ళడం.. అమ్మ ఏమంటుందో.. ఈ మాటలు దొర్లాయి. "ఏం కాదులే" అన్న వాడల్లా సడన్గా ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు ఆగి, "మనం ఇప్పుడు బయటకు వెళ్ళడం కుదర్దు. 11. 30 అయింది చూడు టైం. పైగా పాస్ కూడా పోయింది' అన్నాడు. "ఏ విధంగాను కుదరదా? రిక్వెస్ట్ చేసినా ఒప్పుకోరా?" అన్నాను తడారిపోయిన గొంతుతో. "కుదిరితే నేను చెప్పనా?" అన్నాడు. ఇంకేముందీ.. గుండెల్లో దడ మొదలయింది నాకు. రేపు పుట్టినరోజు కాదు, పెళ్లి రోజని మెంటల్లీ ఫిక్స్ అయిపోయాను. 

ఈ లోపు కాఫీ రానే వచ్చింది. టేస్ట్ చూడమని నాకే ఇచ్చాడు ముందు. నా మనసు మనసులో లేదు. రేపు ఏం జరుగుతుందన్న దాని గురించి ఆలోచిస్తూ కాఫీ తీసుకున్నాను. తీసుకోవడమే కాదు.. గడ గడా మంచి నీళ్ళు తాగినట్లు తాగేశాను కూడా. "ఛీ యాక్!" అనే దాన్నల్లా ఏ ఎక్స్ప్రెషన్ లేకుండా తాగుతుండే సరికి, "మీ చెల్లి కాఫీ అంటే నచ్చదు నచ్చదంటూ నా కాఫీ మొత్తం తాగేసిందని" ఆధారంతో మా అక్క కు చూపడానికి ఫోటో తీసాడు. తీసేడపుడు పిలిచాడట గాని నాకు వినిపించలేదు!


తరువాత "ఈ" అని నవ్వుతూ ఫోటోలు తీసుకున్నాంలెండి. ఈ లోపు మా అక్క ఫోన్ చేసింది విషెస్ చెబుతూ. అప్పుడే భయపడుతూ భయపడుతూ అమ్మతో చెప్పాను. ఇలా iit స్టక్ అయ్యాను.. భరత్ జూనియర్ ఒక అమ్మాయి ఉంది.. తన రూంలో నిద్రపోయి తెల్లవారుజామున వచ్చేస్తానని. అమ్మ కి కోపం వచ్చింది కాని.. "ముందుగా చూసుకోవద్దా..? సర్లే. జాగ్రత్త. ఫోన్ చెయ్యి" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది. అమ్మతో మాట్లాడిన తరువాత కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించింది. అంతలోనే భరత్ ఇంకో బండ రాయి వేసాడు నా నెత్తిన. తనకు ఇప్పుడు ఎవ్వరూ తెలియదట కాంపస్ లో. ఒకరు ఇద్దరు ఉన్నా కూడా అస్సలు బావుండదు.. అన్నాడు. 

ఇంకేం చేయగలను? "గిఫ్ట్ కోసమై వలలో పడినే పాపం పసి పిల్లా.. అయ్యో.. పాపం ప్రియమ్మా" అని పాటందుకుని మళ్ళీ వాకింగ్ మొదలుపెట్టాము. సాధారణంగా 9. 30, 10 కల్లా నిద్రపోతాను. ఏ రోజైనా టీవీ లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమా నచ్చేస్తోనో, వర్క్ తో కుస్తీ పట్టాల్సి వస్తేనో తప్పా.. లేకపోతే టంచనుగా 10 లోపు నిద్రలో ఉంటాను. అలాటిది ఆ రాత్రి అసలు నిద్రేపోలేనంటే జీర్ణించుకోలేకపోయాను. ఇంత కంటే పెద్ద బాధేంటంటే.. నేను దేని కోసమైతే కక్కుర్తిపడ్డానో అదే జరిగి చావలేదు. పువ్వు, ఫోటో ఇచ్చాడు కాని విషెస్ చెప్పలేదు. ఫోన్ లో అక్క కి థాంక్స్ చెప్పినా, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేయడం బెటర్ లేకపోతే ఇక కాల్స్ వస్తూనే ఉంటాయని గొంతు చించుకున్నా.. అర్ధం చేసుకోలేదు. ఏంటీ అని కూడా అడగలేదు! వట్టప్పుడైతే అడుగుతాడు ఏదైనా కాల్ పెట్టగానే "ఏంటటా?" అని. 

ఇలా గింజుకుంటూ.. అర్ధరాత్రిలో మద్దెల దరువులా ఆ టైం లో జాగింగ్ చేసే వాళ్ళను చూస్తూ..  రోడ్ మీద వెలుగున్నా.. చుట్టూ చెట్లు, చీకటీ చూసి జడుసుకుంటూ.. నీరసంగా నేను అడుగులేస్తుంటే, భరత్ చాలా ఉత్సాహంగా "హేయ్.. ఫుట్ బాల్ ఆడదామా?" అని అడిగాడు. పిచ్చి గాని పట్టిందేమోనని కాస్త అనుమానంగా చూశాను తనవైపు. "ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్? ఒహ్హ్ బాల్ ఎలా అనా? ఈ పక్క రోడ్లో అన్నీ వెలగ చెట్లే. బోల్డన్ని కాయలు కింద పది ఉంటాయి. వాటితో ఆడదాం" అన్నాడు. నాకూ ఆ ఐడియా నచ్చింది. సో ఎంచక్కా వెలక్కాయలతో ఫుట్ బాల్, రోడ్ డివైడర్ మీద కుంటాట ఆడుకున్నాం 2 గంటలు. తరువాత అలసిపోయి అక్కడే ఒక బెంచీ మీద కూలబడి కునికిపాట్లు పడ్డాం. దొరికింది కదా సందని.. దోమలు ఓ రేంజ్ లో పండగ చేసుకున్నాయి మా బ్లడ్ తో. అదిగో.. అప్పుడు! అప్పుడు చెప్పాడు. "హ్యాపీ బర్త్ డే" అని. సడన్ గా చెప్పేసరికి "కలలోకి వచ్చి ఏమైనా గుర్తు చేశానా?" అనడిగాను అనుమానంతో. అప్పుడు భరత్ చెప్పిన సమాధానం విని, నాకైతే అప్పటి వరకూ ఫుట్ బాల్ గా వెలక్కాయల బదులు తనను వాడుంటే బావుండనిపించింది! 

నేను అడిగిన వెంటనే చాలా గొప్పగా.. "ఏం కాదు. నువ్వు 3.30 ఆ టైం లో పుట్టావని మీ మమ్మీ మొన్న మాటల మధ్య చెప్పారు. నువ్వు పుట్టిన టైం కే విషెస్ చెప్పాలని.. వెళ్ళడం కుదరదు, తెలిసిన వాళ్ళు లేరంటూ అబద్దాలు చెప్పాను.  నిజానికి గేట్ క్లోజ్ చేయడం అంటూ ఏమీ ఉండదు. లేట్ నైట్ వెళితే సెక్యూరిటీ గార్డ్ కి ఎందుకు అంతసేపు ఉండాల్సి వచ్చిందో చెప్పి పాస్ ఇవ్వాలంతే :). చెప్పు.. సర్ప్రైజ్ అయ్యావు కదూ.. ఇదే నా గిఫ్ట్" అన్నాడు ఒకింత గర్వంగా. " నిద్ర ను ఆపుకోలేక, నడిచే ఓపిక లేక, కూర్చుని దోమలతో పడలేక నరకం కనిపిస్తోంటే.. హహ్హహ జీవితంలో నీ నుండి మళ్ళీ గిఫ్ట్ అనేది కోరుకుంటే నా చెప్పుతీసుకుని కొట్టు. హాం!" అంటూ మనసు ఘోషించి కంట తడి పెట్టుకుంది. నోరు మాత్రం "Aww.. how sweet! I am really thrilled! Thank you so much" అంది నవ్వులాటి ఏడుపుతో. 

ఇక అప్పుడు బయలుదేరి ఇంటికి వెళ్లాం. నన్ను డ్రాప్ చేసి తను వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత రోజు ఏం జరిగిందో మీకు తెలుసుగా.. :)

చూసుకోకుండా చాలా పెద్ద పోస్ట్ రాసినట్లున్నాను. ఈ పోస్ట్ ప్రత్యేకంగా నా కోసంమే రాసుకున్నాను. ఆ నిద్రలో ఏడుపొచ్చింది కాని.. తరువాత తలుచుకుంటే చాలా బావుంది. పాపం భరత్ అస్సలు నిద్రకి తాళలేడు. అటువంటిది పాపం నాకోసమని అంత కష్టపడ్డాడు.. he made my day. ఇంతకంటే ఇంక మాటల్లేవ్. Love you, Anu.. :) Thanks a lot for everything.

31 comments:

kastephale said...

:)

Priya said...

:) :)

బాల said...

భలే గిఫ్ట్ కదా ;-)

Ahmed Chowdary said...

బానే వుంది.ప్రేమా...దోమా అంటున్నావు కాస్త జాగ్రత్త!
http://ahmedchowdary.blogspot.in/

వేణూశ్రీకాంత్ said...

ఇంట్రెస్టింగ్ :-) గిఫ్ట్ బాగుందండీ.. సో స్వీట్.. కొంచెం కష్టపడినా ఇష్టమైన కష్టాలు మధురంగానే ఉంటాయిలెండి :-) యూ బోత్ ఆర్ వెరీ బ్లెస్డ్.. హావ్ ఎ వండర్ ఫుల్ టైమ్ టుగెదర్ :-))

Padmarpita said...

బాగుంది ఈ కానుక :-)

haritha said...

Hi Priya,

May i know the place ur living

Priya said...

Hi Haritha gaaru! Chennai.

Priya said...

హహ్హహ కదండీ.. :)

Priya said...

మీరన్న మాట నాకు అర్ధమైందండీ. ప్రేమతో, అందునా ఈ కాలంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలి. కాస్త కాదండీ, చాలా! కాని నా విషయంలో ఆ భయం లేదు. ఎందుకంటే.. పేరుకి ప్రేమికులం అని పిలవబడతాం కాని నిజానికి మాకు ఏ మేజిక్ జరగలేదు. జస్ట్ ఒకరి వ్యక్తిత్వం మరొకరికి నచ్చి, ఈ వ్యక్తితో జీవితం పంచుకుంటే బావుంటుందనిపించి పెద్దలకు చెప్పాం. వాళ్ళూ కాస్త టైం తీసుకుని ఆలోచించి సరే అన్నారు. ఆ తరువాత మా ఇష్టం ప్రేమగా మారింది. ఆ ప్రేమ వచ్చే నెలతో వివాహ బంధంగా మారబోతోంది :)

Priya said...

చాలా చాలా థాంక్స్ వేణూ గారు :)
మీ కామెంట్ చదువుతుంటే నిజంగా చాలా స్వీట్ గా అనిపించింది. ఏం రాయాలో తెలియడంలేదండీ పెదాల మీద చిరునవ్వు నాట్యం చేస్తోందంతే :)

Priya said...

చాన్నాళ్ళ తరువాత కామెంట్ చేశారు పద్మ గారు.
ఇక ఆ గిఫ్ట్, కదా..! Thank you so much :)

అనూ said...

Hey priyaa....u had da most wonderful day...enjoy these memories throughout ur life.
U too surprise him on some occasion...ok?

vajra said...

వావ్ కష్టమైన చాలా ఇష్టమైన గిఫ్ట్ పొందారు...By the way మీకు belated birthday wishes andi...
Chala baga rasaru priya garu....

శోభ said...

అన్ని పోస్టులూ చదవటమేగానీ.. కామెంట్లే బాకీ పడిపోయా ప్రియా.. :) తీరిక చేసుకుని అప్పు తీర్చేకుంటాన్లే త్వరలో..... నీకు, భరత్ కి ముందస్తు శుభాకాంక్షలు..

mamatha said...

wonderful gift Priya, God Bless you with wondeful life ahead. I love the way you write. You might be half my age but I enjoy reading your blog. I have a 19 yr old daughter waiting to hear from her too.........

Priya said...

:) yeah.. నవంబర్ 1 తను నాకు ప్రపోజ్ చేసిన రోజు. ఏం గిఫ్ట్ ఇవ్వాలా అని బుర్ర బద్దలు కొట్టేసుకుంటున్నాను :)

Priya said...

వజ్ర గారూ! థాంక్స్ అండీ.. విషెస్ కి, కాంప్లిమెంట్ కి :)

Priya said...

బాకీయా? హహ్హహ్హ.. సరే సరే వీలు కుదిరినపుడు అప్పు తీర్చేద్దురు. శుభాకాంక్షలకు కృతజ్ఞతలు శోభ గారు :)

Priya said...

మమత గారూ.. thank you. Thank you soooo much. ఇంకేం చెప్పాలో నాకర్ధం కావడంలేదండీ.. :) నేను రాసే విధానం మీకు నచ్చడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. కామెంట్ ద్వారా నాకు ఈ విషయాన్ని తెలియచేసినందుకు చాలా చాలా థాంక్స్ :)

Vidya Sagar said...

Enthaina Ma vadi creativity ki evaru saati raru

sndp said...

hahaha akka super gift :) :D

డేవిడ్ said...

నైస్ ప్రియ గారు....ఎప్పటిలాగే మీ పోస్ట్ అండ్ భరత్ గిఫ్ట్స్.

రాజ్ కుమార్ said...

ఎప్పటిలాగే సినిమా చూపించారుగా.
చాలా లేట్ గా చదివినట్టున్నానండీ. ఇంతకీ పెళ్ళెప్పుడండీ?(సారీ... దీని ముందు పోస్ట్ ల్లో చెప్పి ఉంటే)

అంతా శుభమగుగాక.!

Priya said...

:) :) చెప్తానులే తనకి.

Priya said...

ఫ్రెండ్ కాబట్టి నువ్వూ, భర్త కనుక నేనూ చెప్పుకోవాలి అలా :P

Priya said...

హహ్హహ.. thank you soooo much, డేవిడ్ గారు :)

Priya said...

థాంక్స్ రాజ్ గారు! పెళ్లైపోయిందండీ.. మొన్న శుక్రవారమే :)

రాజ్ కుమార్ said...

ఓహో... అభినందనలు.
శుక్రవారం పెళ్లయితే, సోమవారానికి ఇంకా బ్లాగులూ, కమెంట్లూ చూస్తున్నారా? భేష్.. ;)

మీకూ, మీ శ్రీవారికీ మా తరుపున హృదయపూర్వక శుభాకాంక్షలు. మీ వైవాహిక జీవితం సంతోషకరంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

Priya said...

చాలా కృతజ్ఞతలు రాజ్ గారు :)

ఏం చేయమంటారండీ.. వచ్చీరాగానే మా వారు ఆఫీస్ కి పరుగుపెట్టారు! నేను మానేశాను కదా.. వేరే దారి లేక ఇంటి పని చేసుకునే గాప్ లో ఇలా బ్లాగ్గింగ్ :)

MURALI said...

సూపర్ థ్రిల్స్ కావాలంటే ఓపికుండాలండీ మరి.

Post a Comment

ఏవండీ.. ఇదేమైనా బావుందా?? అదే.. చదివేసి కామెంట్ చేయకుండా పేజ్ మార్చేయడం? అయినా మణులడిగానా మాణిక్యాలడిగానా కామెంటేగా రాసేద్ధురూ.. :)

Monday, October 14, 2013

పుట్టినరోజు కానుక

నా కానుక నాకిచ్చిన కానుక గురించి చెబుతానంటూ ఎప్పటి నుండి ఊరిస్తున్నానో కదూ.. ఇంకా రాలేదని మీలో ఎందరు విసుక్కున్నారో నాకు తెలియదు కాని, ఒక అమ్మాయి మాత్రం "ప్రియ గారూ.. ఈ వారమైనా భరత్ గారు ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చారో రాయకూడదూ? కొద్ది వారాల నుండి మీరు మాట మీద నిలబడటమే మానేశారు. ఇదిగో రాస్తాను, అదిగో రాస్తానని చెప్తారు.. తీరా ఆ రోజు వచ్చి చూస్తే ఏమీ ఉండదు. విసుగొచ్చేస్తుందండి. అసలు మీకు బ్లాగ్ కంటిన్యూ చేయాలన్న ఆశక్తి ఉందా లేదా?" అంటూ ఆగ్లంలో మెయిల్ పెట్టింది. అది చదివాక "అమ్మో.. ఇంకెంతమందికి ఈ డౌట్ వచ్చిందో? వాళ్ళు కన్ఫార్మ్ చేసుకునేలోపు పోస్ట్ రాయడం బెటర్ అని రాయడం మొదలుపెట్టాను. 

"తిట్టింది కాబట్టి రాస్తున్నావన్నమాట.. అయితే ఈ సారి మేమూ తిడతాము" అనుకుంటున్నారా? అదేం లేదండీ. పోస్ట్ రాయడానికే సైన్ ఇన్ చేశాను. చేశాక, ఈ మెయిల్ కనబడింది. అయినా నేను కావాలని అశ్రద్ధ చేయడం కాదండి బాబు.. నా ఖర్మ అలా కాలిపోతోందంతే. మొన్న ఏదో కామెంట్ కి రిప్లై ఇస్తూ వాపోయినట్లు, ఏ ముహూర్తాన "నా పనీ పాట" పోస్ట్ రాసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళానో గాని వర్క్ వర్క్ వర్క్ అంటూ చెప్పలేనంత భారంతో చచ్చిపోతున్నాను. ఇక గత రెండు వారాలయితే, రోజూ రాత్రి నిద్రపోయే సరికి కచ్చితంగా 12 దాటింది! మళ్ళీ ఉదయాన్నే 7.30 ఆఫీస్. అందరూ హ్యాపీగా దసరా పండుగ చేసుకుంటుంటే నేను పని పండుగ చేసుకుంటున్నాను :(. ఈ రోజైతే ఉదయం 8 గంటలకు కూర్చున్నాను కంప్లీట్ చేయడానికి సాయంత్రం 6.30 అయింది ;(. ఇవీ నా కష్టాలూ, కన్నీళ్ళూ.. 

సరే ఈ కష్టాల గొడవ పక్కన పెట్టేస్తే, నా పుట్టినరోజున భరత్ ఏం గిఫ్ట్ ఇచ్చాడంటే.. 19న ఆఫీస్ అయిపోయాక సాయంత్రం కలుసుకున్నాం. As usual మా ఇంటి దగ్గర బీచ్ లోనే. వెళ్ళాక ఎప్పటిలానే తను దారిన పోయే వాళ్ళనూ, నేను అలలనూ చూస్తూ కూర్చున్నాం. గాప్ లో నేనొక మాంచి ఇల్లు కూడా కట్టాను. చూస్తారా? 


కాసేపటికి, "నీళ్ళలో కాళ్ళు పెడదాం రా" అన్నాడు. లేచి ముందుకెళ్ళిన తరువాత ఎక్కడి నుండి తెచ్చాడో కాని సడన్గా ఒక పువ్వు చేత పట్టుకుని "ఐ లవ్ యూ" అన్నాడు! నేనేమంటాను? షాక్!! మొదటిసారి తను నాకు ప్రపోజ్ చేసినపుడు కలిగినటువంటిదన్నమాట. అనూ ఏంటీ.. పువ్వు ఇవ్వడమేంటీ?! ఆనందాశ్చర్యాలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతూ పువ్వు తీసుకుని నవ్వాను (అంతకు మించి మాటలు రాలేదు మరి). 


తనకి ఇలాటి ఆలోచనలు ఉండవు. "హుం! గొప్ప! లవర్స్ అన్న పేరే గాని ఇప్పటివరకూ రోజ్ అయినా ఇచ్చావా? అసలు నువ్వు "ప్రియా లేకపోతే దివ్య, దివ్యా కాకపోతే భవ్య. నువ్వేం అందంగా ఉండవు.. ఏదో మంచిదానివని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను" అన్నప్పుడే గ్రహించి ఉండాల్సింది నా ఫ్యూచర్ ఏంటో.. " అని ఏ రోజైనా కసిగా ఉన్నపుడు దెప్పిపొడిస్తే, "నీకు లేని పువ్వులా? రా డార్లింగ్.. ఎన్ని కావాలంటే అన్ని ఇస్తాను. బిల్ మాత్రం నువ్వు కట్టేద్దూ గాని" అంటూ నిజంగానే పువ్వు కొని నా చేతే డబ్బులిప్పిస్తాడు. అలా తన నుండి పువ్వులందుకోవడమే కాని.. ఇలా తనకు తానుగా ఇవ్వడం, అది కూడా "ఐ లవ్ యు" అని చెబుతూ అసలెప్పుడూ లేదు. అందుకే షాక్ లో మాటలు రాలేదు. "ఈ బోడి గిఫ్ట్ కి ఇంత బిల్డప్పా.." అన్నట్లు ఆ చూపులేంటండీ బాబూ.. ఇంకా ఉంది. కావాలంటే కింది చూడండి. 

టైం ఏడున్నర అవ్వొస్తున్నపుడు "నాకు ఆకలేస్తోంది" అన్నాడు అనూ. "పద ఇంటికి వెళ్ళి తిందాం.. అమ్మ ఏమైనా చేసుంటుంది" అన్నాను. అహ కాదు మా కాంపస్ (IIT) కి వెళ్లి తిందాం అన్నాడు. సాధారణంగా తను బయట తినడానికి ఇష్టపడడు. అలాటిది బయటే తిందామని పట్టుబట్టేసరికి, ఔననక తప్పింది కాదు. 

కాంపస్ కి వెళ్లాక బండి లైబ్రరీ దగ్గర పార్క్ చేసి, "కాసేపు నడుద్దాం పద. తర్వాత తినొచ్చులే" అన్నాడు.  అప్పుడొచ్చింది నాకు అనుమానం "కొంపదీసి నాకేమైనా సర్ప్రైజ్ ప్లాన్ చేస్తున్నాడా? ఛాన్స్ లేదే.. ఏమో అదృష్టం కలిసొస్తే ఏమైనా జరగొచ్చు"  అనుకుంటూ ఉత్సాహం అడుగులు జతకలిపాను. ఆ మాటా ఈ మాటా చెప్పుకుంటూ గంట దాటింది. "ఇంటికి వెళ్ళే టైం అయిపోయింది.. ఇంకా ఏమీ ఇవ్వడేంటీ??" అని బెంగపడ్డాను. ఆహ్.. అదే అదే.. ఏమీ మాట్లాడడేంటీ అని :P. 

త్వరగా ఇచ్చేయ్ ఇంటికెళ్ళిపోవాలి" అని గొంతు వరకూ వచ్చింది కానీ.. నేను కనిపెట్టేసానని అప్సెట్ అవుతాడేమో.. ఇంకాసేపు ఆగి చూద్దాంలే అనుకున్నాను. టైం అయితే చక చకా కదిలిపోతోంది కాని పుట్టినరోజు గురించి మాట్లాడ్డం కాని, టాటా చెప్పే సంకేతాలు కాని కనబడలేదు. దాంతో, నేనే "సరే మరి లేట్ అవుతోంది. ఇక బయలుదేరతాను" అన్నాను. "ఏంటి తొందరా? మీ మమ్మీతో నేను చెప్పానులే లేట్ అవుతుందని" అన్నాడు. నా కళ్ళు మిలమిలా మెరిసాయి ("అ ఐ అ ఐ.. నాకేదో గిఫ్ట్ రానుందోచ్" ఇదే ఆ మెరుపుకి అర్ధం). 

పదయింది. నాకు కడుపులో ఎలకలే కాదు గుర్రాలే పరిగెట్టాయి. కాని అప్పటికి మెయిన్ గేట్ వరకూ నడుచుకుంటూ వచ్చాం కనుక తినాలంటే మళ్ళీ ఐదు కిలోమీటర్లు నడిచి లోపలికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆల్రెడీ ఉత్సాహంతో అలుపు తెలియక 2 రౌండ్లు వేసి ఉండడంతో ఇక నా వల్ల కాలేదు. తొక్కలో గిఫ్ట్ కోసం మరీ ఇంత సాక్రిఫైజ్ అవసరం లేదని నేను గట్టిగా భావించాను. అసలు లేనిపోనివి ఊహించుకుని నా కొంప నేనే ముంచుకున్నానేమో అని బాధపడ్డాను కూడాను. సరిగ్గా ఆ సమయంలో అనూ నాకొక కవర్ ఇచ్చాడు. 
అందులో లాస్ట్ ఇయర్ మేము హార్స్లీహిల్స్ కి వెళ్ళినపుడు తీసుకున్న ఈ కింది ఫోటో ఉంది. 


ఆ ట్రిప్ తరువాత ఈ ఫోటో ని చూడలేదు నేను. సో మురిసిపోతూ సంభ్రమంగా భరత్ వైపు చూస్తే తనేమో ఫోటో వెనుక చూస్తున్నాడు. ఎంటా అని నేనూ చూశాను.

 "నీ ప్రేమ ఇంద్రదనస్సంత అందంగా, కలర్ఫుల్ గా మార్చింది నా జీవితాన్ని. నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు.. నన్ను ఎవరైనా ఇంత ప్రేమిస్తారని, నేను ఎవరినైనా ఇలా ప్రేమించగలనని. Thank you so much for everything. You really mean a lot to me and I love you with all my heart!"

అని రాసి ఉంది! I was really impressed. కళ్ళే కాదు.. గుండె కూడా తడయింది. మౌనంగా ముందుకి నడుస్తూ "ఈ వేళ కాఫీ డే (కాంపస్ లోనే) కి వెళ్దాం" అన్నాను. తనకు నచ్చకపోయినా.. "సరే" అన్నాడు. అప్పటికే టైం పదకొండు. షాప్ క్లోజ్ చేసి ఉంటారని నేను కంగారుపడితే, అక్కడేమో అంతా జనాలతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. భరత్ అంతకు ముందు చెప్పాడు "iitలో జనాలు పగలు కంటే రాత్రిళ్ళే ఎక్కువ తిరుగుతుంటారు" అని. నేను అస్సలు నమ్మలేదు. మొన్న స్వయంగా చూశాక నమ్మాల్సి వచ్చింది. ఎంచక్కా చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటూ, జాగింగ్ కి వెళుతూ, కాఫీ డే లో కాఫీలు తాగుతూ, బాతాకాని కొట్టుకుంటూ.. ఆల్మోస్ట్ అందరూ రోడ్ల మీదే ఉన్నారు!

నాకు టీ, కాఫీలు అలవాటు లేవు. ప్రత్నించాను కాని నచ్చలేదు. ఒక ఇంట్రెస్టింగ్ విషయం చెప్పనా.. నాకు చాక్ట్లేట్స్ అస్సలు నచ్చవు. అసలు ఆ స్మెల్ కూడా నచ్చదు. భరత్ కేమో పిచ్చి చాక్ట్లేట్స్ అంటే! కాఫీ డే లో చాక్ట్లేట్ ఫ్లేవర్ లో ఏదైనా బావుంటుంది అని విన్నాను. అందుకే అక్కడికి తీసుకెళ్ళాను. నాకు నచ్చేట్లు ఏమీ లేకపోయేసరికి, "నాకేం వద్దు. నువ్వు తీసుకో" అన్నాను. ఉరిమినట్లు చూసాడు. "ప్లీజ్.. నీ దగ్గర కాస్త టేస్ట్ చేస్తానులే" అన్నాను. ఇంకేం మాట్లాడట్లేదు. 

కాఫీ వచ్చేలోపు, నేను ఇంటికి వెళ్ళడం.. అమ్మ ఏమంటుందో.. ఈ మాటలు దొర్లాయి. "ఏం కాదులే" అన్న వాడల్లా సడన్గా ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు ఆగి, "మనం ఇప్పుడు బయటకు వెళ్ళడం కుదర్దు. 11. 30 అయింది చూడు టైం. పైగా పాస్ కూడా పోయింది' అన్నాడు. "ఏ విధంగాను కుదరదా? రిక్వెస్ట్ చేసినా ఒప్పుకోరా?" అన్నాను తడారిపోయిన గొంతుతో. "కుదిరితే నేను చెప్పనా?" అన్నాడు. ఇంకేముందీ.. గుండెల్లో దడ మొదలయింది నాకు. రేపు పుట్టినరోజు కాదు, పెళ్లి రోజని మెంటల్లీ ఫిక్స్ అయిపోయాను. 

ఈ లోపు కాఫీ రానే వచ్చింది. టేస్ట్ చూడమని నాకే ఇచ్చాడు ముందు. నా మనసు మనసులో లేదు. రేపు ఏం జరుగుతుందన్న దాని గురించి ఆలోచిస్తూ కాఫీ తీసుకున్నాను. తీసుకోవడమే కాదు.. గడ గడా మంచి నీళ్ళు తాగినట్లు తాగేశాను కూడా. "ఛీ యాక్!" అనే దాన్నల్లా ఏ ఎక్స్ప్రెషన్ లేకుండా తాగుతుండే సరికి, "మీ చెల్లి కాఫీ అంటే నచ్చదు నచ్చదంటూ నా కాఫీ మొత్తం తాగేసిందని" ఆధారంతో మా అక్క కు చూపడానికి ఫోటో తీసాడు. తీసేడపుడు పిలిచాడట గాని నాకు వినిపించలేదు!


తరువాత "ఈ" అని నవ్వుతూ ఫోటోలు తీసుకున్నాంలెండి. ఈ లోపు మా అక్క ఫోన్ చేసింది విషెస్ చెబుతూ. అప్పుడే భయపడుతూ భయపడుతూ అమ్మతో చెప్పాను. ఇలా iit స్టక్ అయ్యాను.. భరత్ జూనియర్ ఒక అమ్మాయి ఉంది.. తన రూంలో నిద్రపోయి తెల్లవారుజామున వచ్చేస్తానని. అమ్మ కి కోపం వచ్చింది కాని.. "ముందుగా చూసుకోవద్దా..? సర్లే. జాగ్రత్త. ఫోన్ చెయ్యి" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది. అమ్మతో మాట్లాడిన తరువాత కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించింది. అంతలోనే భరత్ ఇంకో బండ రాయి వేసాడు నా నెత్తిన. తనకు ఇప్పుడు ఎవ్వరూ తెలియదట కాంపస్ లో. ఒకరు ఇద్దరు ఉన్నా కూడా అస్సలు బావుండదు.. అన్నాడు. 

ఇంకేం చేయగలను? "గిఫ్ట్ కోసమై వలలో పడినే పాపం పసి పిల్లా.. అయ్యో.. పాపం ప్రియమ్మా" అని పాటందుకుని మళ్ళీ వాకింగ్ మొదలుపెట్టాము. సాధారణంగా 9. 30, 10 కల్లా నిద్రపోతాను. ఏ రోజైనా టీవీ లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమా నచ్చేస్తోనో, వర్క్ తో కుస్తీ పట్టాల్సి వస్తేనో తప్పా.. లేకపోతే టంచనుగా 10 లోపు నిద్రలో ఉంటాను. అలాటిది ఆ రాత్రి అసలు నిద్రేపోలేనంటే జీర్ణించుకోలేకపోయాను. ఇంత కంటే పెద్ద బాధేంటంటే.. నేను దేని కోసమైతే కక్కుర్తిపడ్డానో అదే జరిగి చావలేదు. పువ్వు, ఫోటో ఇచ్చాడు కాని విషెస్ చెప్పలేదు. ఫోన్ లో అక్క కి థాంక్స్ చెప్పినా, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేయడం బెటర్ లేకపోతే ఇక కాల్స్ వస్తూనే ఉంటాయని గొంతు చించుకున్నా.. అర్ధం చేసుకోలేదు. ఏంటీ అని కూడా అడగలేదు! వట్టప్పుడైతే అడుగుతాడు ఏదైనా కాల్ పెట్టగానే "ఏంటటా?" అని. 

ఇలా గింజుకుంటూ.. అర్ధరాత్రిలో మద్దెల దరువులా ఆ టైం లో జాగింగ్ చేసే వాళ్ళను చూస్తూ..  రోడ్ మీద వెలుగున్నా.. చుట్టూ చెట్లు, చీకటీ చూసి జడుసుకుంటూ.. నీరసంగా నేను అడుగులేస్తుంటే, భరత్ చాలా ఉత్సాహంగా "హేయ్.. ఫుట్ బాల్ ఆడదామా?" అని అడిగాడు. పిచ్చి గాని పట్టిందేమోనని కాస్త అనుమానంగా చూశాను తనవైపు. "ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్? ఒహ్హ్ బాల్ ఎలా అనా? ఈ పక్క రోడ్లో అన్నీ వెలగ చెట్లే. బోల్డన్ని కాయలు కింద పది ఉంటాయి. వాటితో ఆడదాం" అన్నాడు. నాకూ ఆ ఐడియా నచ్చింది. సో ఎంచక్కా వెలక్కాయలతో ఫుట్ బాల్, రోడ్ డివైడర్ మీద కుంటాట ఆడుకున్నాం 2 గంటలు. తరువాత అలసిపోయి అక్కడే ఒక బెంచీ మీద కూలబడి కునికిపాట్లు పడ్డాం. దొరికింది కదా సందని.. దోమలు ఓ రేంజ్ లో పండగ చేసుకున్నాయి మా బ్లడ్ తో. అదిగో.. అప్పుడు! అప్పుడు చెప్పాడు. "హ్యాపీ బర్త్ డే" అని. సడన్ గా చెప్పేసరికి "కలలోకి వచ్చి ఏమైనా గుర్తు చేశానా?" అనడిగాను అనుమానంతో. అప్పుడు భరత్ చెప్పిన సమాధానం విని, నాకైతే అప్పటి వరకూ ఫుట్ బాల్ గా వెలక్కాయల బదులు తనను వాడుంటే బావుండనిపించింది! 

నేను అడిగిన వెంటనే చాలా గొప్పగా.. "ఏం కాదు. నువ్వు 3.30 ఆ టైం లో పుట్టావని మీ మమ్మీ మొన్న మాటల మధ్య చెప్పారు. నువ్వు పుట్టిన టైం కే విషెస్ చెప్పాలని.. వెళ్ళడం కుదరదు, తెలిసిన వాళ్ళు లేరంటూ అబద్దాలు చెప్పాను.  నిజానికి గేట్ క్లోజ్ చేయడం అంటూ ఏమీ ఉండదు. లేట్ నైట్ వెళితే సెక్యూరిటీ గార్డ్ కి ఎందుకు అంతసేపు ఉండాల్సి వచ్చిందో చెప్పి పాస్ ఇవ్వాలంతే :). చెప్పు.. సర్ప్రైజ్ అయ్యావు కదూ.. ఇదే నా గిఫ్ట్" అన్నాడు ఒకింత గర్వంగా. " నిద్ర ను ఆపుకోలేక, నడిచే ఓపిక లేక, కూర్చుని దోమలతో పడలేక నరకం కనిపిస్తోంటే.. హహ్హహ జీవితంలో నీ నుండి మళ్ళీ గిఫ్ట్ అనేది కోరుకుంటే నా చెప్పుతీసుకుని కొట్టు. హాం!" అంటూ మనసు ఘోషించి కంట తడి పెట్టుకుంది. నోరు మాత్రం "Aww.. how sweet! I am really thrilled! Thank you so much" అంది నవ్వులాటి ఏడుపుతో. 

ఇక అప్పుడు బయలుదేరి ఇంటికి వెళ్లాం. నన్ను డ్రాప్ చేసి తను వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత రోజు ఏం జరిగిందో మీకు తెలుసుగా.. :)

చూసుకోకుండా చాలా పెద్ద పోస్ట్ రాసినట్లున్నాను. ఈ పోస్ట్ ప్రత్యేకంగా నా కోసంమే రాసుకున్నాను. ఆ నిద్రలో ఏడుపొచ్చింది కాని.. తరువాత తలుచుకుంటే చాలా బావుంది. పాపం భరత్ అస్సలు నిద్రకి తాళలేడు. అటువంటిది పాపం నాకోసమని అంత కష్టపడ్డాడు.. he made my day. ఇంతకంటే ఇంక మాటల్లేవ్. Love you, Anu.. :) Thanks a lot for everything.

31 comments:

  1. భలే గిఫ్ట్ కదా ;-)

    ReplyDelete
    Replies
    1. హహ్హహ కదండీ.. :)

      Delete
  2. బానే వుంది.ప్రేమా...దోమా అంటున్నావు కాస్త జాగ్రత్త!
    http://ahmedchowdary.blogspot.in/

    ReplyDelete
    Replies
    1. మీరన్న మాట నాకు అర్ధమైందండీ. ప్రేమతో, అందునా ఈ కాలంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలి. కాస్త కాదండీ, చాలా! కాని నా విషయంలో ఆ భయం లేదు. ఎందుకంటే.. పేరుకి ప్రేమికులం అని పిలవబడతాం కాని నిజానికి మాకు ఏ మేజిక్ జరగలేదు. జస్ట్ ఒకరి వ్యక్తిత్వం మరొకరికి నచ్చి, ఈ వ్యక్తితో జీవితం పంచుకుంటే బావుంటుందనిపించి పెద్దలకు చెప్పాం. వాళ్ళూ కాస్త టైం తీసుకుని ఆలోచించి సరే అన్నారు. ఆ తరువాత మా ఇష్టం ప్రేమగా మారింది. ఆ ప్రేమ వచ్చే నెలతో వివాహ బంధంగా మారబోతోంది :)

      Delete
  3. ఇంట్రెస్టింగ్ :-) గిఫ్ట్ బాగుందండీ.. సో స్వీట్.. కొంచెం కష్టపడినా ఇష్టమైన కష్టాలు మధురంగానే ఉంటాయిలెండి :-) యూ బోత్ ఆర్ వెరీ బ్లెస్డ్.. హావ్ ఎ వండర్ ఫుల్ టైమ్ టుగెదర్ :-))

    ReplyDelete
    Replies
    1. చాలా చాలా థాంక్స్ వేణూ గారు :)
      మీ కామెంట్ చదువుతుంటే నిజంగా చాలా స్వీట్ గా అనిపించింది. ఏం రాయాలో తెలియడంలేదండీ పెదాల మీద చిరునవ్వు నాట్యం చేస్తోందంతే :)

      Delete
  4. బాగుంది ఈ కానుక :-)

    ReplyDelete
    Replies
    1. చాన్నాళ్ళ తరువాత కామెంట్ చేశారు పద్మ గారు.
      ఇక ఆ గిఫ్ట్, కదా..! Thank you so much :)

      Delete
  5. Hi Priya,

    May i know the place ur living

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hi Haritha gaaru! Chennai.

      Delete
  6. Hey priyaa....u had da most wonderful day...enjoy these memories throughout ur life.
    U too surprise him on some occasion...ok?

    ReplyDelete
    Replies
    1. :) yeah.. నవంబర్ 1 తను నాకు ప్రపోజ్ చేసిన రోజు. ఏం గిఫ్ట్ ఇవ్వాలా అని బుర్ర బద్దలు కొట్టేసుకుంటున్నాను :)

      Delete
  7. వావ్ కష్టమైన చాలా ఇష్టమైన గిఫ్ట్ పొందారు...By the way మీకు belated birthday wishes andi...
    Chala baga rasaru priya garu....

    ReplyDelete
    Replies
    1. వజ్ర గారూ! థాంక్స్ అండీ.. విషెస్ కి, కాంప్లిమెంట్ కి :)

      Delete
  8. అన్ని పోస్టులూ చదవటమేగానీ.. కామెంట్లే బాకీ పడిపోయా ప్రియా.. :) తీరిక చేసుకుని అప్పు తీర్చేకుంటాన్లే త్వరలో..... నీకు, భరత్ కి ముందస్తు శుభాకాంక్షలు..

    ReplyDelete
    Replies
    1. బాకీయా? హహ్హహ్హ.. సరే సరే వీలు కుదిరినపుడు అప్పు తీర్చేద్దురు. శుభాకాంక్షలకు కృతజ్ఞతలు శోభ గారు :)

      Delete
  9. wonderful gift Priya, God Bless you with wondeful life ahead. I love the way you write. You might be half my age but I enjoy reading your blog. I have a 19 yr old daughter waiting to hear from her too.........

    ReplyDelete
    Replies
    1. మమత గారూ.. thank you. Thank you soooo much. ఇంకేం చెప్పాలో నాకర్ధం కావడంలేదండీ.. :) నేను రాసే విధానం మీకు నచ్చడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. కామెంట్ ద్వారా నాకు ఈ విషయాన్ని తెలియచేసినందుకు చాలా చాలా థాంక్స్ :)

      Delete
  10. Enthaina Ma vadi creativity ki evaru saati raru

    ReplyDelete
    Replies
    1. ఫ్రెండ్ కాబట్టి నువ్వూ, భర్త కనుక నేనూ చెప్పుకోవాలి అలా :P

      Delete
  11. hahaha akka super gift :) :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. :) :) చెప్తానులే తనకి.

      Delete
  12. నైస్ ప్రియ గారు....ఎప్పటిలాగే మీ పోస్ట్ అండ్ భరత్ గిఫ్ట్స్.

    ReplyDelete
    Replies
    1. హహ్హహ.. thank you soooo much, డేవిడ్ గారు :)

      Delete
  13. ఎప్పటిలాగే సినిమా చూపించారుగా.
    చాలా లేట్ గా చదివినట్టున్నానండీ. ఇంతకీ పెళ్ళెప్పుడండీ?(సారీ... దీని ముందు పోస్ట్ ల్లో చెప్పి ఉంటే)

    అంతా శుభమగుగాక.!

    ReplyDelete
    Replies
    1. థాంక్స్ రాజ్ గారు! పెళ్లైపోయిందండీ.. మొన్న శుక్రవారమే :)

      Delete
  14. ఓహో... అభినందనలు.
    శుక్రవారం పెళ్లయితే, సోమవారానికి ఇంకా బ్లాగులూ, కమెంట్లూ చూస్తున్నారా? భేష్.. ;)

    మీకూ, మీ శ్రీవారికీ మా తరుపున హృదయపూర్వక శుభాకాంక్షలు. మీ వైవాహిక జీవితం సంతోషకరంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

    ReplyDelete
    Replies
    1. చాలా కృతజ్ఞతలు రాజ్ గారు :)

      ఏం చేయమంటారండీ.. వచ్చీరాగానే మా వారు ఆఫీస్ కి పరుగుపెట్టారు! నేను మానేశాను కదా.. వేరే దారి లేక ఇంటి పని చేసుకునే గాప్ లో ఇలా బ్లాగ్గింగ్ :)

      Delete
  15. సూపర్ థ్రిల్స్ కావాలంటే ఓపికుండాలండీ మరి.

    ReplyDelete

ఏవండీ.. ఇదేమైనా బావుందా?? అదే.. చదివేసి కామెంట్ చేయకుండా పేజ్ మార్చేయడం? అయినా మణులడిగానా మాణిక్యాలడిగానా కామెంటేగా రాసేద్ధురూ.. :)