Thursday, December 12, 2013

పెళ్ళి ఫోటోలు




అసలేం గుర్తుకురాదూ నా కన్నుల ముందు నువ్వు ఉండగా...!

ఇప్పుడు ఇలా డ్యూయెట్లు పాడేసుకుంటున్నాం కానీ, అందుకు లైసెన్స్ ఎలా తీసుకున్నామో మీరు చూడరా?? "ఎందుకు చూడం? ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తుంటేనూ.." అంటారా? హహ్హహ! అయితే ఇంకెందుకండీ ఆలశ్యం? కిందకు స్క్రోల్ చేసేయండి మరి. 



 ఐదు రోజులు పసుపు వేయడంతో మొదలయింది నా పెళ్లి తంతు (మా అత్తగారింట్లో ఇలాటి పద్ధతులు ఆచరించరట కానీ.. మా ఇంట్లో ఒప్పుకోలేదు). ప్రధానానికి ముందు రోజు "రోజంతటిలో ఏదో ఒక టైంలో అభీ గాడు పడుకుంటాడుగా అప్పుడు అక్క చేత గోరింటాకు పెట్టించుకోవాలి" అనుకున్నాను. కానీ మా వాడు కరుణించలేదు. అదేంటో.. రోజులో కనీసం నాలుగు గంటలైనా పడుకునే పిల్లాడు నిముషమైనా నిద్రపోలేదు! ఇంకెవ్వరూ పెట్టొద్దు. పెడితే అక్కే పెట్టాలని నేను మొండి పట్టు పట్టి కూర్చున్నాను. ఆఖరికి ఆ రాత్రి 11.30 వాడు పడుకున్నాక తను నిద్ర మానుకుని మరీ గోరింటాకు పెట్టింది అక్క. రైట్ హాండ్ కంప్లీట్ అయ్యేలోపే నేను నిద్రలోకి జారుకున్నాననుకోండీ.. అది వేరే విషయం. ఎంతో ఓపికతో ఆల్మోస్ట్ పెట్టేసి నిద్ర కళ్ళతో సరిగా చూసుకోక లెఫ్ట్ హాండ్ చిటికెన వేలు, బొటన వేలు పక్కన కాస్త ప్లేస్ వదిలేసిందట ఉదయం లేచాక చూసుకుని ఎంత బాధపడిందో..!


మరుసటి  రోజు పెళ్లి వారొచ్చేసరికి ఇదిగో.. ఇలా తయారయి కూర్చున్నాను. 



వాళ్ళేమో నాకోసం ఈ కింది వస్తువులతో పాటు ఒక మేకప్ కిట్ కూడా తీసుకొచ్చారు. ఇంకా చాలా తీసుకురావాలిట కానీ.. "అవన్నీ అవసరంలేదండీ. నామకార్దానికి ముఖ్యమైనవి మాత్రం తెచ్చి, పిల్ల మెడలో బొందు వేయండి చాలు. అసలే తుఫాను కదా" అని అమ్మ అంది.


ఇదిగో.. ఇలా ఐదుగురు ముత్తైదువులు నా మెడలో బొందు (పసుపు దారం) వేశారు. 


తరువాత వాళ్ళు నాకొక బంగారు గొలుసు బహుకరించారు. దాన్ని ఇలా మా చిన్నత్తగారు నా మెడలో వేశారు. 


ప్రధానంలో ఓ తాతయ్య నాకు కల్యాణ ఉంగరాన్ని గిఫ్ట్ చేశారు.  


ప్రధానం ఏలూరులో జరిగింది. భరత్ వాళ్ళ ఊరికి రెండు గంటల ప్రయాణం అక్కడి నుండి. పెళ్ళేమో ఉదయం పది గంటలకు. అప్పటికప్పుడు బయలుదేరి వెళ్ళడమంటే కష్టమని, ప్రధానం అయిన వెంటనే అందరం కలిసి బయలుదేరిపోయాం. అప్పుడు తీసిన ఫోటో ఇది.  


విడిది ఇంటి దగ్గర నుండి చర్చ్ కి బయలుదేరబోయే ముందు తీసిన ఫోటో ఇది. చీర కట్టుకోవడం దగ్గర నుండి ముడి వరకూ అన్నీ నేనే చేసుకున్నాను. పువ్వులు, వైల్ మాత్రం మా అత్తగారి తరపు ఆవిడ ఎవరో పెట్టారు. ఇహపోతే ఇలా నన్ను చూసి "మరీ ఇంత సింపుల్ గా ఉన్నావేంటీ? నగలు వేసుకో మేకప్ వేసుకో.." అదీ ఇదీ అంటూ గొడవ పెట్టారు అందరూ. నాకేమో ఎంత సింపుల్ గా ఉంటే అంత నచ్చుతుంది.. కంఫర్టబుల్గానూ ఉంటుంది. అందుకే.. నవ్వుతూ అందర్నీ మేనేజ్ చేసేసి ఆఖరికి ఇలాగే కంటిన్యూ అయిపోయాను :)


ఇది నన్ను చర్చ్ లోకి వెళుతున్నపుడు. నిజానికి అప్పుడు డాడీ నా చెయ్యి పట్టుకుని తీసుకెళ్లాలిట. కానీ ఆయన వెనుక కార్ లో వస్తూ ఉన్నారు. అప్పటికే సమయం మించిపోతోందని ఇలా పిల్లలతో కలిసి వెళ్ళిపోయాం. 


నేను వెళ్ళేసరికే భరత్ అక్కడ ఉన్నాడు. నన్ను తన పక్కన కూర్చోపెట్టారు. ఆ పక్కా ఈ పక్కా పిల్లలు కూర్చున్నారు. 


ఈ  కింది ఫోటో ప్రామిస్ చేయడానికి లేస్తున్నపుడు తీసింది. వైల్ ని నా చేతికి అందిస్తున్న పాప ఉంది చూశారూ.. తన పేరు టీనా. మా రెండో మామగారి కూతురు. అంటే నా ఆడపడుచు. అమ్మోయ్..! మహా గడుగ్గాయి. పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటి నుండి నన్ను చూసి అందరూ "నీకెలాటి మొగుడొస్తాడో చూడాలి, పెళ్ళైయ్యాక ఎలా ఉంటావో చూడాలి" అంటే వినడమే గానీ, ఇప్పటి వరకూ నేను ఎవర్ని చూసీ అనుకోలేదు. దీన్ని కలిసాక అనిపించింది :). మా అత్తగారింట్లో ఉన్నంతసేపూ "వదినా వదినా" అంటూ చుట్టూ తిరిగింది. భలే అల్లరి పిల్ల!


మేము లేచి నిలబడ్డాక పాస్టర్ గారు అందరి వైపూ తిరిగి "ఈ పెళ్లి జరగడంలో ఎవరికైనా ఏవైనా అభ్యంతరం ఉంటే ఇప్పుడే చెప్పండి. లేకపోతే ఇంకెప్పటికీ చెప్పలేరు" అని, "ఎవరెవరికి ఈ పెళ్లి ఇష్టమో చేతులెత్తండి" అన్నారు. అందరూ చేతులెత్తారు. అయినా ఆయన పెళ్ళి చేయనన్నారు! 


అదేంటీ అంటే.. "పెళ్ళి కూతురూ, పెళ్ళి కొడుకూ చేతులెత్తలేదు. వారికి ఇష్టం లేని వివాహం నేను చేయలేను" అన్నారు. అంచేత మేమూ చేతులెత్తాల్సి వచ్చింది. అదే ఈ కింది ఫోటో :)


ఇదిగో.. తరువాత ఇలా ఇద్దరి చేతా ప్రమాణాలు చెప్పించారు. 


"ఈ అమ్మాయినేనా నువ్వు పెళ్లి చూపుల్లో చూసింది? ముఖం తెరచాటున ఉంది కదా.. తెర తీసి సరిగా చూడు. ఆ అమ్మాయే అయితే తాళి కట్టేద్దువు" అన్నారు పాస్టర్ గారు. అప్పుడు భరత్ నా ముఖం మీద నుండి వైల్ ని వెనక్కి తీసి ఆ అమ్మాయినేనని కన్ఫార్మ్ చేసి తాళి కట్టాడు. అప్పుడు తీసిన ఫోటో ఇది. "ఏంటీ నువ్వొక్కదానివే ఉన్నావు.. భరత్ చేతులు తప్ప మనిషి కనబడడం లేదూ. కుళ్ళు నీకు. కట్ చేసేసావా?" అంటూ తిట్ల దండకాలు మొదలుపెట్టకండి. తనే బ్రతిమాలినా ఒప్పుకోలేదు! "మిగతా ఫోటోల్లో పెట్టావుగా చాల్లే. ఈ ఫోటోలో నేను మరీ బొద్దుగా కనిపిస్తున్నాను" అన్నాడు. నా చప్ప ముక్కు మాత్రం కనిపించడంలేదా.. దానిదేముందిలే అని బుజ్జగించబోయినా ఊరుకోలేదు :D   


హమ్మయ్యా! ఇంకేముందీ.. పెళ్లైపోయింది. తరువాత ఇలా ఇద్దరం నవ్వుతూ రిసెప్షన్ లో నిలబడ్డాం. ఆ ఫోటోలు కూడా పెట్టమంటారేమో? ఇప్పటికే పేద్ద పోస్ట్ అయిపొయింది కదా అని ఇక్కడితే ఆల్బం క్లోజ్ చేస్తున్నాను. 

   

మ్మ్.. ఇప్పుడు చెప్పండి. ఎలా ఉన్నాయి పెళ్ళి ఫోటోలు? వీటన్నిటిలో మీకు నచ్చిన ఫోటో ఏది? నాకయితే ఫస్ట్ పిక్ బాగా నచ్చింది :). మీకు ఏది బాగా నచ్చిందో తప్పకుండా చెప్పాలి మీరు.  


Monday, December 9, 2013

శ్రీవారి పుట్టినరోజు


మొన్న (డిసెంబర్ 7) శనివారం  తన పుట్టినరోజు. మావయ్య గారు బిజీగా ఉండి రాలేకపోవడంతో అత్తయ్యగారూ, మరిది మాత్రం శుక్రవారం ఉదయమే ఇక్కడికి వచ్చారు. ఇంట్లో నాన్ వెజ్ వండితే నేనేమనుకుంటానో అనుకున్నారట, వచ్చేడపుడే చేపల కూర వండి తీసుకొచ్చుకున్నారు. ఆ ఉదయం దోశలు వేశాను. కూరగాయలు, వగైరాల కోసం బయటకు వెళ్ళడంతో భరత్ కోసం ఏమీ వండే టైం లేక పెరుగన్నం పెట్టేసాను లంచ్ బాక్స్ లో. భరత్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోయాక అత్తయ్యగారికి స్నానానికి వేన్నీళ్ళు పెట్టి ఇంటి పనిలో పడ్డాను. ఒంటిగంటకో ఎప్పుడో భోజనానికి కూర్చున్నాం. వాళ్ళు చేపల కూరా, నేను పెరుగన్నం. తరువాత మా మరిది గారు ఇంటర్నెట్ తో, నేనూ అత్తయ్యా కబుర్లతో బిజీ బిజీ. 

చెప్పలేదు కదూ.. పెళ్లైయ్యాక గీతక్క వాళ్ళ పక్కింట్లోకే వచ్చాం. ఇంకొక విషయం ఏవిటంటే నా అక్టివా హోండా ఇక పనిచేయట్లేదు. దాన్ని బాగుచేయలేమని చేతులెత్తేశారు కంపెనీ వాళ్ళు. ఆ వేళ గీతక్క బండిని అడిగి, మరిదిగారిని వెంటపెట్టుకుని కేకు షాప్ కి వెళ్లాను. చక్కని ఫ్రూట్ కేక్ ఒకటి ఆర్డర్ చేశాను. ఆరింటికి తయారవుతుంది అప్పుడు రండి అన్నాడు షాప్ వాడు. సర్లెమ్మని పక్కనే ఉన్న Archies కి వెళ్లి ముగ్గురం ఇవ్వగలిగేలా ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ తీసుకుని ఇంటికి వచ్చేశాం (నేను పెళ్ళికి ముందే తన పుట్టిన రోజు కోసమని కార్డ్, గిఫ్ట్ కొనేశానులెండి). 

బాగా ముసురుపట్టి ఉండడంతో 5.30 కే చాలా చీకటిగా అయిపోయింది. ఆ రోజే కాదు.. వాళ్ళున్న మూడు రోజులూ అలాగే మిట్టమధ్యాహ్నం కూడా రగ్గులు కప్పుకునేంత చలితో, అప్పుడపుడు  చినుకులు పడుతూ ఉంది. సర్లెండి.. సరిగ్గా ఆరింటికి వెళితే ఎక్కడ వెయిట్ చేయిస్తాడోనని.. ఎలాగు దగ్గరే కదా నడుస్తూ వెళితే పావుగంట పడుతుంది అనుకుంటూ మళ్ళీ నేనూ మా మరిదిగారూ బయలుదేరాం. జాగ్రత్తగా చదవండి. ఇది నా మార్కు ఇన్సిడెంటు. కాకపోతే మరిదిగారి ముందు జరగడం బాధాకరం. హూం.. ఏవైందంటే మా ఇంటి పక్క సందు మలుపు తిరిగాక రోడ్ నిండుగా నీళ్ళున్నాయి. దాంతో ఫుట్ పాత్ ఎక్కాం. కాస్త ముందుకి వెళ్ళాక అడ్డంగా ఓ కుక్క పడుకుని ఉంది. దాన్ని దాటడానికి భయపడి, "చై" అన్నాను. అది "భౌ" అంది. నేను కెవ్వుమంటూ రోడ్ మీదకు దూకాను (బోర్లా పడ్డాను). కట్ చేస్తే.. అరచేతులు కొట్టుకుపోయి రక్తం కారుతూ, బలంగా రాళ్ళ మీద పడడంతో ఒళ్ళు నొప్పులు. పడిపోతే కనీసం లేపకుండా బ్లాంక్ ఎక్స్ప్రెషన్ తో నిలబడి, కష్టపడి నేను లేచాక "దెబ్బలు తగిలాయా వదినా?" అని మరిది అడిగేసరికి అసలు బాధ కంటే ఆ బాధ ఎక్కువైపోయింది. కుంటితే బావోదని బింకం ప్రదర్శిస్తూ ఎలాగో కేక్ తీసుకుని ఇంటి వరకూ వచ్చాను. తీరా చూస్తే భరత్ బండి కనిపించింది. వీళ్ళున్నారని తను కాస్త త్వరగా వచ్చాడో లేక నా దెబ్బల కార్యక్రమం వల్ల లేట్ గా వచ్చానో తెలియదు (టైం చూసుకోలేదు). 

ఏ మాత్రం సౌండ్ చేయకుండా పైకి వెళ్లి కేక్ ని డాబా మీద పెట్టి, "ఇప్పుడు మీ అన్నయ్య ను బయటకు తీసుకువెళతాను.. ఆ గాప్ లో కేక్ ఫ్రిడ్జ్ లో పెట్టు లేకపోతే ఫ్రెష్ క్రీం కదా పాడయిపోతుంది" అని మరిదికి హితబోధ చేసి ఇంట్లోకి తీసుకెళ్ళాను. లోపలికి వెళ్ళగానే మా అత్తగారు "ఏమ్మాయ్ కేక్ ఏదీ?" అన్నారు భరత్ ముందు. నాకు నీరసం వచ్చేసింది. నేనెంతో కష్టపడి సర్ప్రైజ్ చేద్దామనుకుంటే ఇలా తన ముందే అడిగేసరికి నాకేం చెప్పాలో తోచలేదు. ఇంతలో ఏదో పట్టుకోమంటూ భరత్ గబుక్కున చేతులు పట్టుకున్నాడు. అబ్బహ్! ప్రాణం విలవిల్లాడిపోయింది. మొత్తానికి ఏం జరిగిందో చెప్పాల్సి వచ్చి చెప్పాను. "దారిపోయేదానివి తిన్నగా వెళ్లక కుక్కలతో నీకెందుకే?" అంటూ భరత్ తిట్లు, "అసలు అలా ఎలా చేశావమ్మాయ్?" అంటూ అత్తగారు కడుపుబ్బేలా నవ్వు! హూం.. కాసేపటికి మళ్ళీ కేక్ గురించి అడిగారు. "ఇంకేం కేకు? దెబ్బలకు ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేసుకుని ఇంటికి వచ్చేసరికి ఈ టైం అయింది. అయినా కేక్ ముందు రోజే ఆర్డర్ ఇవ్వాలిట. ఈ నొప్పి భరించలేక తిరిగివచ్చేసాం" అన్నాను. ఇంకా నయం మా మరిదిగారు భరత్ కన్నా చక్కగా బ్లాంక్ ఎక్స్ప్రెషన్స్ ఇస్తారు కనుక సరిపోయింది. 

తరువాత నాకు బాండ్ ఎయిడ్ కావాలి అదీ ఇదీ అని చెప్పి భరత్ ని బయటకు లాక్కెళ్ళాను. ఇంటికొచ్చేసరికి అంతా గప్చిప్ గా ఉంది. ముందుగా నేను ప్లాన్ చేసిన దాని ప్రకారం నాకు నిద్రోస్తోందంటే నాకు నిద్రోస్తోందని మా ముగ్గురం ముసుగు తన్నేసాం. బాగానే అలసిపోయినట్లున్నాడు.. భరత్ కూడా త్వరగానే పడుకున్నాడు. వీళ్ళని పడుకున్నట్లు నటించి, తను పడుకున్నాక నాకు సాయం చేయమంటే.. నిజంగానే గుర్రు పెట్టేసారు. వేరే దారిలేక నేనే 10.30 నుండి రెండు పాకెట్ల బుడగలు ఊది, టార్చ్ వెలుగులో ఫ్రాగ్రెంట్ కాండిల్స్ అన్ని "I లవ్ సింబల్ U" అని రాసి మిగతా కాండిల్స్ ని ఆకాశంలో చుక్కల్లాగా హాల్ అంతా పరిచి వెలిగించాను. ఇక కేక్ తీద్దామని ఫ్రిడ్జ్ దగ్గరకు వెళుతూ ఒక బుడగ మీద కాలు వేసేసరికి అది టప్ మంది. ఆ సౌండ్ కి అందరూ లేచారు. అప్పటికి ఇంకా 11.45. అయినా వేరే ఆప్షన్ లేక.. "Happy Birthday అనూ!" అన్నాను సంబరంగా. 

భరత్ త్రిల్ అయిపోతూ థాంక్స్ అనలేదు సరికదా.. కనీసం రూం అంతా నిండుకున్న ఆ బుడగల్ని, కొవ్వొత్తుల వెలుగుల్ని.. నా కళ్ళలో కాంతినీ ఏమాత్రం గమనించకుండా "అర్ధరాత్రిలో ఏంటే..? నిద్దరొస్తోంది.." అంటూ దుప్పటిని మొహం మీదకు లాక్కున్నాడు. ముందు కోపమొచ్చింది.. "దెబ్బ తగిలిన ఈ చేతులతో కష్టంగా ఉన్నా, ప్రాణమంతా గాలిగా చేసి అన్ని బుడగలు ఊది.. కుంటుకుంటూ అన్ని దీపాలు వెలిగించి.. ఎంత ఇష్టపడి చేశాను? ఏంటి ఈ మనిషి" అనిపించింది. ఆ ఉక్రోషంతోనే లేస్తావా లేదా అంటూ దుప్పటి లాగి పడేసాను. ఇక తప్పదన్నట్లు లేచి కూర్చున్నాడు. మిగిలిన గదుల్లోంచి అత్తయ్యా, మరిదిగారూ కూడా వచ్చారు. అక్కడి నుండి అంతా హుషారుగానే జరిగిందిలెండి. నాలుగు గ్రీటింగ్ కార్డ్స్, తనకోసం కొన్న గిఫ్ట్స్ ఇచ్చి విషెస్ చెప్పి కేక్ కట్ చేయించాం. నాకు అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఏంటంటే.. ప్రతి చిన్న దాన్ని ఫోటో తీసి బద్రపరచుకునే నేను ఆ రాత్రి ఫోటో తీయలేకపోయాను. ముందు తోచలేదు... గుర్తొచ్చేసరికి అంతా అయిపోయి నిద్రకు ఉపక్రమించేశాం! ఇవండీ... పెళ్లి తరువాత జరుపుకున్న మావారి మొదటి పుట్టినరోజు విశేషాలు. రేపు (10 డిసెంబర్) అభీ గాడి 1st birthday. Please bless him. 

Tuesday, December 3, 2013

కల్యాణం - "ప్రియాను"బంధం


ఎప్పుడెప్పుడా అని ఎదురుచూసిన మా వివాహ మహోత్సవం మొన్న (29 నవంబర్ 2013) శుక్రవారం కన్నుల పండుగగా జరిగింది. ప్రధానం (28 న) రోజయితే అక్షింతలతో పాటు వర్షపు చినుకులూ పడ్డాయనుకోండీ.. చినుకులేగా అని తేలిగ్గా తీసుకోకండీ. మాంచి తుఫాను కావడంతో గుండెలు చేత్తో పట్టుకుని కార్యక్రమమంతా జరిపించారు ఇంట్లో. "శుక్రవారం అంతకు మించిన ప్రభావంతో ఉంటుంది తుఫాను" అన్నారు. కాని దేవుని దయ బావుండి ఒక్క చినుకైనా పడలేదు సరికదా.. ఎండ కూడా వచ్చింది!

నిశ్చితార్ధం గురించైనా నాలుగు మాటలు చెప్పగలిగాను కాని, పెళ్లి గురించి మాత్రం అస్సలు మాట్లాడలేకపోతున్నాను. ఏం చెప్పాలో, ఎలా చెప్పాలో అర్ధంకావడంలేదు. అనూ కూడా అడిగాడు "ఏమైనా మాట్లాడు.. ఏమనిపిస్తోందో చెప్పూ" అని. నేనేమి చెప్పలేకపోయాను! అయినా తను తాళి కడుతున్నపుడు నా కళ్ళ నుండి జారిన కన్నీటి బొట్లు నా భావాలన్నీ తనకు అర్ధమయ్యేట్లు చెప్పాయిలెండి. మీకేమో ఫొటోస్ చెబుతాయి :). కాని ఫొటోస్ ఇంకా రాలేదు. వారం పడుతుందిట! మా మరిది గారు ఆయన మొబైల్ నుండి తీసిన ఫోటో పెడుతున్నాను. అందాక దీన్ని చూడండి :)



నిన్నే చెన్నై కి తిరిగివచ్చామండీ. మీకు చెప్పలేదు కదూ.. పెళ్ళికి సెలవులు కావాలని అప్ప్లయ్ చేసిన వారంలోపే రాజీనామా కూడా ఇచ్చేశాను! తనకు అస్సలు నచ్చలేదు నేను వర్క్ చేయడం.. అంటే పర్సనల్ టైం మిస్ అవుతుందని వద్దన్నాడు, అత్తాగారూ వంతపాడారు. నాకూ సంబరంగానే అనిపించింది.. దాంతో రాజీనామా చేసేశాను. మనలో మన మాట.. ఇకపై ఎంచక్కా రోజుకో పోస్టు రాసుకునేంత వీలుంటుంది :P.

ఈ వేళయితే చాలా పనులున్నాయండీ. ఎక్కడి బట్టలు అక్కడే ఉన్నాయి, చాలా రోజులు ఇంట్లో లేకపోవడంతో దుమ్ము దుమ్ముగా ఉంది. ఇలాటి సమయాల్లో అనిపిస్తుంది పనిమనిషి ఉంటే బావుండని. కాని నాకు నేను చేసుకుంటేనే తృప్తిగా ఉంటుంది. ఉదయం అనూకి బాక్స్ పెట్టి పంపేశాను. సో గబగబా కాస్త ఆ బట్టలు ఉతుక్కుని, ఇల్లు ఊడ్చి తడి గుడ్డ పెట్టుకుని, స్నానం చేసి  మావారు వచ్చేసరికి ఏమైనా వండాలి. హహ్హహ.. అమ్మబాబోయ్ నేనూ హౌస్ వైఫ్ ని అయిపోయాను :D. 

నా కబుర్లకేం గానీ.. మీరు ఆలశ్యం చేయకుండా దీవించేయండి! పెళ్ళి ఫోటోలతో మళ్ళీ కలుస్తాను.. :)

Thursday, December 12, 2013

పెళ్ళి ఫోటోలు




అసలేం గుర్తుకురాదూ నా కన్నుల ముందు నువ్వు ఉండగా...!

ఇప్పుడు ఇలా డ్యూయెట్లు పాడేసుకుంటున్నాం కానీ, అందుకు లైసెన్స్ ఎలా తీసుకున్నామో మీరు చూడరా?? "ఎందుకు చూడం? ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తుంటేనూ.." అంటారా? హహ్హహ! అయితే ఇంకెందుకండీ ఆలశ్యం? కిందకు స్క్రోల్ చేసేయండి మరి. 



 ఐదు రోజులు పసుపు వేయడంతో మొదలయింది నా పెళ్లి తంతు (మా అత్తగారింట్లో ఇలాటి పద్ధతులు ఆచరించరట కానీ.. మా ఇంట్లో ఒప్పుకోలేదు). ప్రధానానికి ముందు రోజు "రోజంతటిలో ఏదో ఒక టైంలో అభీ గాడు పడుకుంటాడుగా అప్పుడు అక్క చేత గోరింటాకు పెట్టించుకోవాలి" అనుకున్నాను. కానీ మా వాడు కరుణించలేదు. అదేంటో.. రోజులో కనీసం నాలుగు గంటలైనా పడుకునే పిల్లాడు నిముషమైనా నిద్రపోలేదు! ఇంకెవ్వరూ పెట్టొద్దు. పెడితే అక్కే పెట్టాలని నేను మొండి పట్టు పట్టి కూర్చున్నాను. ఆఖరికి ఆ రాత్రి 11.30 వాడు పడుకున్నాక తను నిద్ర మానుకుని మరీ గోరింటాకు పెట్టింది అక్క. రైట్ హాండ్ కంప్లీట్ అయ్యేలోపే నేను నిద్రలోకి జారుకున్నాననుకోండీ.. అది వేరే విషయం. ఎంతో ఓపికతో ఆల్మోస్ట్ పెట్టేసి నిద్ర కళ్ళతో సరిగా చూసుకోక లెఫ్ట్ హాండ్ చిటికెన వేలు, బొటన వేలు పక్కన కాస్త ప్లేస్ వదిలేసిందట ఉదయం లేచాక చూసుకుని ఎంత బాధపడిందో..!


మరుసటి  రోజు పెళ్లి వారొచ్చేసరికి ఇదిగో.. ఇలా తయారయి కూర్చున్నాను. 



వాళ్ళేమో నాకోసం ఈ కింది వస్తువులతో పాటు ఒక మేకప్ కిట్ కూడా తీసుకొచ్చారు. ఇంకా చాలా తీసుకురావాలిట కానీ.. "అవన్నీ అవసరంలేదండీ. నామకార్దానికి ముఖ్యమైనవి మాత్రం తెచ్చి, పిల్ల మెడలో బొందు వేయండి చాలు. అసలే తుఫాను కదా" అని అమ్మ అంది.


ఇదిగో.. ఇలా ఐదుగురు ముత్తైదువులు నా మెడలో బొందు (పసుపు దారం) వేశారు. 


తరువాత వాళ్ళు నాకొక బంగారు గొలుసు బహుకరించారు. దాన్ని ఇలా మా చిన్నత్తగారు నా మెడలో వేశారు. 


ప్రధానంలో ఓ తాతయ్య నాకు కల్యాణ ఉంగరాన్ని గిఫ్ట్ చేశారు.  


ప్రధానం ఏలూరులో జరిగింది. భరత్ వాళ్ళ ఊరికి రెండు గంటల ప్రయాణం అక్కడి నుండి. పెళ్ళేమో ఉదయం పది గంటలకు. అప్పటికప్పుడు బయలుదేరి వెళ్ళడమంటే కష్టమని, ప్రధానం అయిన వెంటనే అందరం కలిసి బయలుదేరిపోయాం. అప్పుడు తీసిన ఫోటో ఇది.  


విడిది ఇంటి దగ్గర నుండి చర్చ్ కి బయలుదేరబోయే ముందు తీసిన ఫోటో ఇది. చీర కట్టుకోవడం దగ్గర నుండి ముడి వరకూ అన్నీ నేనే చేసుకున్నాను. పువ్వులు, వైల్ మాత్రం మా అత్తగారి తరపు ఆవిడ ఎవరో పెట్టారు. ఇహపోతే ఇలా నన్ను చూసి "మరీ ఇంత సింపుల్ గా ఉన్నావేంటీ? నగలు వేసుకో మేకప్ వేసుకో.." అదీ ఇదీ అంటూ గొడవ పెట్టారు అందరూ. నాకేమో ఎంత సింపుల్ గా ఉంటే అంత నచ్చుతుంది.. కంఫర్టబుల్గానూ ఉంటుంది. అందుకే.. నవ్వుతూ అందర్నీ మేనేజ్ చేసేసి ఆఖరికి ఇలాగే కంటిన్యూ అయిపోయాను :)


ఇది నన్ను చర్చ్ లోకి వెళుతున్నపుడు. నిజానికి అప్పుడు డాడీ నా చెయ్యి పట్టుకుని తీసుకెళ్లాలిట. కానీ ఆయన వెనుక కార్ లో వస్తూ ఉన్నారు. అప్పటికే సమయం మించిపోతోందని ఇలా పిల్లలతో కలిసి వెళ్ళిపోయాం. 


నేను వెళ్ళేసరికే భరత్ అక్కడ ఉన్నాడు. నన్ను తన పక్కన కూర్చోపెట్టారు. ఆ పక్కా ఈ పక్కా పిల్లలు కూర్చున్నారు. 


ఈ  కింది ఫోటో ప్రామిస్ చేయడానికి లేస్తున్నపుడు తీసింది. వైల్ ని నా చేతికి అందిస్తున్న పాప ఉంది చూశారూ.. తన పేరు టీనా. మా రెండో మామగారి కూతురు. అంటే నా ఆడపడుచు. అమ్మోయ్..! మహా గడుగ్గాయి. పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటి నుండి నన్ను చూసి అందరూ "నీకెలాటి మొగుడొస్తాడో చూడాలి, పెళ్ళైయ్యాక ఎలా ఉంటావో చూడాలి" అంటే వినడమే గానీ, ఇప్పటి వరకూ నేను ఎవర్ని చూసీ అనుకోలేదు. దీన్ని కలిసాక అనిపించింది :). మా అత్తగారింట్లో ఉన్నంతసేపూ "వదినా వదినా" అంటూ చుట్టూ తిరిగింది. భలే అల్లరి పిల్ల!


మేము లేచి నిలబడ్డాక పాస్టర్ గారు అందరి వైపూ తిరిగి "ఈ పెళ్లి జరగడంలో ఎవరికైనా ఏవైనా అభ్యంతరం ఉంటే ఇప్పుడే చెప్పండి. లేకపోతే ఇంకెప్పటికీ చెప్పలేరు" అని, "ఎవరెవరికి ఈ పెళ్లి ఇష్టమో చేతులెత్తండి" అన్నారు. అందరూ చేతులెత్తారు. అయినా ఆయన పెళ్ళి చేయనన్నారు! 


అదేంటీ అంటే.. "పెళ్ళి కూతురూ, పెళ్ళి కొడుకూ చేతులెత్తలేదు. వారికి ఇష్టం లేని వివాహం నేను చేయలేను" అన్నారు. అంచేత మేమూ చేతులెత్తాల్సి వచ్చింది. అదే ఈ కింది ఫోటో :)


ఇదిగో.. తరువాత ఇలా ఇద్దరి చేతా ప్రమాణాలు చెప్పించారు. 


"ఈ అమ్మాయినేనా నువ్వు పెళ్లి చూపుల్లో చూసింది? ముఖం తెరచాటున ఉంది కదా.. తెర తీసి సరిగా చూడు. ఆ అమ్మాయే అయితే తాళి కట్టేద్దువు" అన్నారు పాస్టర్ గారు. అప్పుడు భరత్ నా ముఖం మీద నుండి వైల్ ని వెనక్కి తీసి ఆ అమ్మాయినేనని కన్ఫార్మ్ చేసి తాళి కట్టాడు. అప్పుడు తీసిన ఫోటో ఇది. "ఏంటీ నువ్వొక్కదానివే ఉన్నావు.. భరత్ చేతులు తప్ప మనిషి కనబడడం లేదూ. కుళ్ళు నీకు. కట్ చేసేసావా?" అంటూ తిట్ల దండకాలు మొదలుపెట్టకండి. తనే బ్రతిమాలినా ఒప్పుకోలేదు! "మిగతా ఫోటోల్లో పెట్టావుగా చాల్లే. ఈ ఫోటోలో నేను మరీ బొద్దుగా కనిపిస్తున్నాను" అన్నాడు. నా చప్ప ముక్కు మాత్రం కనిపించడంలేదా.. దానిదేముందిలే అని బుజ్జగించబోయినా ఊరుకోలేదు :D   


హమ్మయ్యా! ఇంకేముందీ.. పెళ్లైపోయింది. తరువాత ఇలా ఇద్దరం నవ్వుతూ రిసెప్షన్ లో నిలబడ్డాం. ఆ ఫోటోలు కూడా పెట్టమంటారేమో? ఇప్పటికే పేద్ద పోస్ట్ అయిపొయింది కదా అని ఇక్కడితే ఆల్బం క్లోజ్ చేస్తున్నాను. 

   

మ్మ్.. ఇప్పుడు చెప్పండి. ఎలా ఉన్నాయి పెళ్ళి ఫోటోలు? వీటన్నిటిలో మీకు నచ్చిన ఫోటో ఏది? నాకయితే ఫస్ట్ పిక్ బాగా నచ్చింది :). మీకు ఏది బాగా నచ్చిందో తప్పకుండా చెప్పాలి మీరు.  


Monday, December 9, 2013

శ్రీవారి పుట్టినరోజు


మొన్న (డిసెంబర్ 7) శనివారం  తన పుట్టినరోజు. మావయ్య గారు బిజీగా ఉండి రాలేకపోవడంతో అత్తయ్యగారూ, మరిది మాత్రం శుక్రవారం ఉదయమే ఇక్కడికి వచ్చారు. ఇంట్లో నాన్ వెజ్ వండితే నేనేమనుకుంటానో అనుకున్నారట, వచ్చేడపుడే చేపల కూర వండి తీసుకొచ్చుకున్నారు. ఆ ఉదయం దోశలు వేశాను. కూరగాయలు, వగైరాల కోసం బయటకు వెళ్ళడంతో భరత్ కోసం ఏమీ వండే టైం లేక పెరుగన్నం పెట్టేసాను లంచ్ బాక్స్ లో. భరత్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోయాక అత్తయ్యగారికి స్నానానికి వేన్నీళ్ళు పెట్టి ఇంటి పనిలో పడ్డాను. ఒంటిగంటకో ఎప్పుడో భోజనానికి కూర్చున్నాం. వాళ్ళు చేపల కూరా, నేను పెరుగన్నం. తరువాత మా మరిది గారు ఇంటర్నెట్ తో, నేనూ అత్తయ్యా కబుర్లతో బిజీ బిజీ. 

చెప్పలేదు కదూ.. పెళ్లైయ్యాక గీతక్క వాళ్ళ పక్కింట్లోకే వచ్చాం. ఇంకొక విషయం ఏవిటంటే నా అక్టివా హోండా ఇక పనిచేయట్లేదు. దాన్ని బాగుచేయలేమని చేతులెత్తేశారు కంపెనీ వాళ్ళు. ఆ వేళ గీతక్క బండిని అడిగి, మరిదిగారిని వెంటపెట్టుకుని కేకు షాప్ కి వెళ్లాను. చక్కని ఫ్రూట్ కేక్ ఒకటి ఆర్డర్ చేశాను. ఆరింటికి తయారవుతుంది అప్పుడు రండి అన్నాడు షాప్ వాడు. సర్లెమ్మని పక్కనే ఉన్న Archies కి వెళ్లి ముగ్గురం ఇవ్వగలిగేలా ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ తీసుకుని ఇంటికి వచ్చేశాం (నేను పెళ్ళికి ముందే తన పుట్టిన రోజు కోసమని కార్డ్, గిఫ్ట్ కొనేశానులెండి). 

బాగా ముసురుపట్టి ఉండడంతో 5.30 కే చాలా చీకటిగా అయిపోయింది. ఆ రోజే కాదు.. వాళ్ళున్న మూడు రోజులూ అలాగే మిట్టమధ్యాహ్నం కూడా రగ్గులు కప్పుకునేంత చలితో, అప్పుడపుడు  చినుకులు పడుతూ ఉంది. సర్లెండి.. సరిగ్గా ఆరింటికి వెళితే ఎక్కడ వెయిట్ చేయిస్తాడోనని.. ఎలాగు దగ్గరే కదా నడుస్తూ వెళితే పావుగంట పడుతుంది అనుకుంటూ మళ్ళీ నేనూ మా మరిదిగారూ బయలుదేరాం. జాగ్రత్తగా చదవండి. ఇది నా మార్కు ఇన్సిడెంటు. కాకపోతే మరిదిగారి ముందు జరగడం బాధాకరం. హూం.. ఏవైందంటే మా ఇంటి పక్క సందు మలుపు తిరిగాక రోడ్ నిండుగా నీళ్ళున్నాయి. దాంతో ఫుట్ పాత్ ఎక్కాం. కాస్త ముందుకి వెళ్ళాక అడ్డంగా ఓ కుక్క పడుకుని ఉంది. దాన్ని దాటడానికి భయపడి, "చై" అన్నాను. అది "భౌ" అంది. నేను కెవ్వుమంటూ రోడ్ మీదకు దూకాను (బోర్లా పడ్డాను). కట్ చేస్తే.. అరచేతులు కొట్టుకుపోయి రక్తం కారుతూ, బలంగా రాళ్ళ మీద పడడంతో ఒళ్ళు నొప్పులు. పడిపోతే కనీసం లేపకుండా బ్లాంక్ ఎక్స్ప్రెషన్ తో నిలబడి, కష్టపడి నేను లేచాక "దెబ్బలు తగిలాయా వదినా?" అని మరిది అడిగేసరికి అసలు బాధ కంటే ఆ బాధ ఎక్కువైపోయింది. కుంటితే బావోదని బింకం ప్రదర్శిస్తూ ఎలాగో కేక్ తీసుకుని ఇంటి వరకూ వచ్చాను. తీరా చూస్తే భరత్ బండి కనిపించింది. వీళ్ళున్నారని తను కాస్త త్వరగా వచ్చాడో లేక నా దెబ్బల కార్యక్రమం వల్ల లేట్ గా వచ్చానో తెలియదు (టైం చూసుకోలేదు). 

ఏ మాత్రం సౌండ్ చేయకుండా పైకి వెళ్లి కేక్ ని డాబా మీద పెట్టి, "ఇప్పుడు మీ అన్నయ్య ను బయటకు తీసుకువెళతాను.. ఆ గాప్ లో కేక్ ఫ్రిడ్జ్ లో పెట్టు లేకపోతే ఫ్రెష్ క్రీం కదా పాడయిపోతుంది" అని మరిదికి హితబోధ చేసి ఇంట్లోకి తీసుకెళ్ళాను. లోపలికి వెళ్ళగానే మా అత్తగారు "ఏమ్మాయ్ కేక్ ఏదీ?" అన్నారు భరత్ ముందు. నాకు నీరసం వచ్చేసింది. నేనెంతో కష్టపడి సర్ప్రైజ్ చేద్దామనుకుంటే ఇలా తన ముందే అడిగేసరికి నాకేం చెప్పాలో తోచలేదు. ఇంతలో ఏదో పట్టుకోమంటూ భరత్ గబుక్కున చేతులు పట్టుకున్నాడు. అబ్బహ్! ప్రాణం విలవిల్లాడిపోయింది. మొత్తానికి ఏం జరిగిందో చెప్పాల్సి వచ్చి చెప్పాను. "దారిపోయేదానివి తిన్నగా వెళ్లక కుక్కలతో నీకెందుకే?" అంటూ భరత్ తిట్లు, "అసలు అలా ఎలా చేశావమ్మాయ్?" అంటూ అత్తగారు కడుపుబ్బేలా నవ్వు! హూం.. కాసేపటికి మళ్ళీ కేక్ గురించి అడిగారు. "ఇంకేం కేకు? దెబ్బలకు ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేసుకుని ఇంటికి వచ్చేసరికి ఈ టైం అయింది. అయినా కేక్ ముందు రోజే ఆర్డర్ ఇవ్వాలిట. ఈ నొప్పి భరించలేక తిరిగివచ్చేసాం" అన్నాను. ఇంకా నయం మా మరిదిగారు భరత్ కన్నా చక్కగా బ్లాంక్ ఎక్స్ప్రెషన్స్ ఇస్తారు కనుక సరిపోయింది. 

తరువాత నాకు బాండ్ ఎయిడ్ కావాలి అదీ ఇదీ అని చెప్పి భరత్ ని బయటకు లాక్కెళ్ళాను. ఇంటికొచ్చేసరికి అంతా గప్చిప్ గా ఉంది. ముందుగా నేను ప్లాన్ చేసిన దాని ప్రకారం నాకు నిద్రోస్తోందంటే నాకు నిద్రోస్తోందని మా ముగ్గురం ముసుగు తన్నేసాం. బాగానే అలసిపోయినట్లున్నాడు.. భరత్ కూడా త్వరగానే పడుకున్నాడు. వీళ్ళని పడుకున్నట్లు నటించి, తను పడుకున్నాక నాకు సాయం చేయమంటే.. నిజంగానే గుర్రు పెట్టేసారు. వేరే దారిలేక నేనే 10.30 నుండి రెండు పాకెట్ల బుడగలు ఊది, టార్చ్ వెలుగులో ఫ్రాగ్రెంట్ కాండిల్స్ అన్ని "I లవ్ సింబల్ U" అని రాసి మిగతా కాండిల్స్ ని ఆకాశంలో చుక్కల్లాగా హాల్ అంతా పరిచి వెలిగించాను. ఇక కేక్ తీద్దామని ఫ్రిడ్జ్ దగ్గరకు వెళుతూ ఒక బుడగ మీద కాలు వేసేసరికి అది టప్ మంది. ఆ సౌండ్ కి అందరూ లేచారు. అప్పటికి ఇంకా 11.45. అయినా వేరే ఆప్షన్ లేక.. "Happy Birthday అనూ!" అన్నాను సంబరంగా. 

భరత్ త్రిల్ అయిపోతూ థాంక్స్ అనలేదు సరికదా.. కనీసం రూం అంతా నిండుకున్న ఆ బుడగల్ని, కొవ్వొత్తుల వెలుగుల్ని.. నా కళ్ళలో కాంతినీ ఏమాత్రం గమనించకుండా "అర్ధరాత్రిలో ఏంటే..? నిద్దరొస్తోంది.." అంటూ దుప్పటిని మొహం మీదకు లాక్కున్నాడు. ముందు కోపమొచ్చింది.. "దెబ్బ తగిలిన ఈ చేతులతో కష్టంగా ఉన్నా, ప్రాణమంతా గాలిగా చేసి అన్ని బుడగలు ఊది.. కుంటుకుంటూ అన్ని దీపాలు వెలిగించి.. ఎంత ఇష్టపడి చేశాను? ఏంటి ఈ మనిషి" అనిపించింది. ఆ ఉక్రోషంతోనే లేస్తావా లేదా అంటూ దుప్పటి లాగి పడేసాను. ఇక తప్పదన్నట్లు లేచి కూర్చున్నాడు. మిగిలిన గదుల్లోంచి అత్తయ్యా, మరిదిగారూ కూడా వచ్చారు. అక్కడి నుండి అంతా హుషారుగానే జరిగిందిలెండి. నాలుగు గ్రీటింగ్ కార్డ్స్, తనకోసం కొన్న గిఫ్ట్స్ ఇచ్చి విషెస్ చెప్పి కేక్ కట్ చేయించాం. నాకు అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఏంటంటే.. ప్రతి చిన్న దాన్ని ఫోటో తీసి బద్రపరచుకునే నేను ఆ రాత్రి ఫోటో తీయలేకపోయాను. ముందు తోచలేదు... గుర్తొచ్చేసరికి అంతా అయిపోయి నిద్రకు ఉపక్రమించేశాం! ఇవండీ... పెళ్లి తరువాత జరుపుకున్న మావారి మొదటి పుట్టినరోజు విశేషాలు. రేపు (10 డిసెంబర్) అభీ గాడి 1st birthday. Please bless him. 

Tuesday, December 3, 2013

కల్యాణం - "ప్రియాను"బంధం


ఎప్పుడెప్పుడా అని ఎదురుచూసిన మా వివాహ మహోత్సవం మొన్న (29 నవంబర్ 2013) శుక్రవారం కన్నుల పండుగగా జరిగింది. ప్రధానం (28 న) రోజయితే అక్షింతలతో పాటు వర్షపు చినుకులూ పడ్డాయనుకోండీ.. చినుకులేగా అని తేలిగ్గా తీసుకోకండీ. మాంచి తుఫాను కావడంతో గుండెలు చేత్తో పట్టుకుని కార్యక్రమమంతా జరిపించారు ఇంట్లో. "శుక్రవారం అంతకు మించిన ప్రభావంతో ఉంటుంది తుఫాను" అన్నారు. కాని దేవుని దయ బావుండి ఒక్క చినుకైనా పడలేదు సరికదా.. ఎండ కూడా వచ్చింది!

నిశ్చితార్ధం గురించైనా నాలుగు మాటలు చెప్పగలిగాను కాని, పెళ్లి గురించి మాత్రం అస్సలు మాట్లాడలేకపోతున్నాను. ఏం చెప్పాలో, ఎలా చెప్పాలో అర్ధంకావడంలేదు. అనూ కూడా అడిగాడు "ఏమైనా మాట్లాడు.. ఏమనిపిస్తోందో చెప్పూ" అని. నేనేమి చెప్పలేకపోయాను! అయినా తను తాళి కడుతున్నపుడు నా కళ్ళ నుండి జారిన కన్నీటి బొట్లు నా భావాలన్నీ తనకు అర్ధమయ్యేట్లు చెప్పాయిలెండి. మీకేమో ఫొటోస్ చెబుతాయి :). కాని ఫొటోస్ ఇంకా రాలేదు. వారం పడుతుందిట! మా మరిది గారు ఆయన మొబైల్ నుండి తీసిన ఫోటో పెడుతున్నాను. అందాక దీన్ని చూడండి :)



నిన్నే చెన్నై కి తిరిగివచ్చామండీ. మీకు చెప్పలేదు కదూ.. పెళ్ళికి సెలవులు కావాలని అప్ప్లయ్ చేసిన వారంలోపే రాజీనామా కూడా ఇచ్చేశాను! తనకు అస్సలు నచ్చలేదు నేను వర్క్ చేయడం.. అంటే పర్సనల్ టైం మిస్ అవుతుందని వద్దన్నాడు, అత్తాగారూ వంతపాడారు. నాకూ సంబరంగానే అనిపించింది.. దాంతో రాజీనామా చేసేశాను. మనలో మన మాట.. ఇకపై ఎంచక్కా రోజుకో పోస్టు రాసుకునేంత వీలుంటుంది :P.

ఈ వేళయితే చాలా పనులున్నాయండీ. ఎక్కడి బట్టలు అక్కడే ఉన్నాయి, చాలా రోజులు ఇంట్లో లేకపోవడంతో దుమ్ము దుమ్ముగా ఉంది. ఇలాటి సమయాల్లో అనిపిస్తుంది పనిమనిషి ఉంటే బావుండని. కాని నాకు నేను చేసుకుంటేనే తృప్తిగా ఉంటుంది. ఉదయం అనూకి బాక్స్ పెట్టి పంపేశాను. సో గబగబా కాస్త ఆ బట్టలు ఉతుక్కుని, ఇల్లు ఊడ్చి తడి గుడ్డ పెట్టుకుని, స్నానం చేసి  మావారు వచ్చేసరికి ఏమైనా వండాలి. హహ్హహ.. అమ్మబాబోయ్ నేనూ హౌస్ వైఫ్ ని అయిపోయాను :D. 

నా కబుర్లకేం గానీ.. మీరు ఆలశ్యం చేయకుండా దీవించేయండి! పెళ్ళి ఫోటోలతో మళ్ళీ కలుస్తాను.. :)