Tuesday, February 18, 2014

ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా??


(ఈ పోస్ట్ పెళ్ళైన వారికి మాత్రమే)

ఈ 2 నెలల్లో ఇప్పటికి ఈ ప్రశ్న ఎన్నిసార్లు విన్నానో! ముందు సిగ్గేసింది, తరువాత తమాషాగా అనిపించిది, ఆ తరువాత విసుగొచ్చింది, ఇప్పుడు కోపమొస్తోంది! కనబడితే చాలు "ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా??" అని అడుగుతున్నారు.

డిసెంబరు నెలలో అక్కావాళ్ళింటికి వెళ్లి, ప్రయాణం చేసి ఉండడంతో అలసిపోయి అలా నడుం వాల్చాను. ఈ లోపు వాళ్ళ అత్తగారు వచ్చారు "ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా?" అన్నారు. నేను లేస్తూ.. "అబ్బే బాబుగాడు నడిచేస్తున్నాడని అక్క చెబితేనూ చూసి వెళదామని వచ్చానండీ" అన్నాను. "అది సర్లేమ్మా. నీరసంగా కనబడుతున్నావే అనడుగుతున్నాను" అన్నారు. నాకు ఆ ప్రశ్నలోని గూడార్ధం తెలియక చాలా మాములుగా "ఆ.. మొన్న జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండీ కాస్త నీరసంగానే ఉంటోందండీ. అందునా ప్రయాణం చేసి వచ్చానేమో కాస్త తలనొప్పిగా ఉంది" చెప్పాను. "మరింకేవమ్మా? అదృష్టవంతురాలివే! స్వీట్లు ఎప్పుడు పంచిపెడుతున్నారు?" అని, వెలిగిపోతున్న మొహంతో నా పక్కకొచ్చి కూర్చొని నా చేతులు నిరిమారు. "ఇదేం ఖర్మరా బాబు! బాలేదంటే సంతోషపడిపోతూ స్వీట్లు పంచమంటారేవిటీ? పైగా అదృష్టవంతురాలినట!? నాకు నీ మీద స్పెషల్ అభిమానం ప్రియా అంటుంటారుగా.. ఇదే కాబోలు" అనుకుంటూ ఓ వింత ఎక్ష్ప్రెషన్ తో నోరెళ్ళబెట్టుకుని నేను చూస్తుంటే, మా అక్క కంగారుపడిపోతూ "అబ్బే.. అదేం లేదత్తయ్యా. దానికి వట్టినే కాస్త తలనొప్పని పడుకుందంతే" అని నా చెయ్యి వాళ్లత్తగారి చేతుల నుండి విడిపించి, "నువ్వు లేవవే. వెళ్లి కాళ్ళూ చేతులూ కడుక్కుని రా భోంచేద్దువ్" అంటూ బయటకు తరిమేసింది.

భోజనాలూ అవీ అయ్యాక, నిదానంగా చెప్పింది. ఆవిడ ఏ విశేషం గురించి అడిగారో. నాకు అర్ధమై చస్తే ఒట్టు. బాలేకపోవడానికి దీనికీ సంబంధమేంటో తెలియక తికమక పడి, అక్కని అడిగినా దాని సమాధానాలు నాకెలాగూ అర్ధంకావని లైట్ తీసుకున్నాను. అది మొదలు తెలిసిన వాళ్ళూ, తెలియని వాళ్ళూ ఎప్పుడు కనిపిస్తే అప్పుడు, ఎక్కడపడితే అక్కడ ఈ ప్రశ్న వేస్తూ చావగొట్టేస్తున్నారు. నీరసంగా కనిపించినా విశేషమే, ఫ్రెష్ గా కనిపించినా విశేషమే! మొన్న ఎందుకో మూడ్ బావుండి చక్కగా కొత్త కాటన్ చీర కట్టుకుని, ముందు రోజు మాల కట్టుకున్న జాజుల మాల తల్లో తురుముకున్నాను. అంత రెడీ అయ్యాక బయటకు వెళ్ళకపోతే ఎలా మరీ? అందుకే, పక్కన కాయగూరల కొట్టుకెళ్ళి ఆకుకూరేమైనా తెచ్చుకుందామని బయలుదేరాను. వచ్చేప్పుడు భరత్ అడిగాడని గుడ్లు కూడా కొన్నాను. నాకసలే కుదురెక్కువా.. ఎక్కడ పగులుతాయోనని నిదానంగా నడుచుకుంటూ వచ్చి గేట్ తీశాను. ఇంతలో పక్కింటి ఆంటీ పలకరించారు చీర బావుందంటూ. నవ్వుతూ థాంక్స్ చెప్తున్నానూ.. అంతలోనే ఆవిడ "చాలా కళగా కనబడుతున్నావు. ఏవైనా విశేషమా ఏంటమ్మాయ్?" అనేసారు. బలవంతాన పెదాల మీది చిరునవ్వు చెరగనీయకుండా, "అదేం లేదాంటీ. మొన్ననేగా పెళ్లైంది.. అప్పుడేనా? సరే వెళ్ళొస్తాను" అని గబగబా కదిలాను. ఆవిడ వదిలితేనా?? "ఏం మొన్నమ్మాయ్? మీ పెళ్లై మూడు నెలలు అయిపోవడంలేదా? ఇంకా లేకపోవడం ఏంటీ? త్వరగా కనేయండి. నేనెందుకు చెప్తున్నానంటే..... ......... ................" అంటూ పావుగంట వాయించేశారు!

అది బయటి వాళ్ళగోల. మా అత్తగారైతే మొన్న సంక్రాంతి పండుగ నుండి పట్టుకున్నారు. "వద్దనుకుని మందులేమైనా మింగుతున్నావా అమ్మాయ్? ఇదిగో అలాటివేం చేయకండి చెప్తున్నాను. ముందు వద్దు అనుకున్నారంటే తరువాత కావాలన్నా పుట్టరు. .... ... .. .. ......." అంటూ రోజుకోసారి క్లాసులు తీసుకుంటున్నారు. అక్కడికీ సిగ్గుని పక్కన పెట్టి, "అయ్యో అలాటిదేం లేదు అత్తయ్యా. దేవుడు కనికరించొద్దూ" అన్నాను కూడాను. అయినా విననిదే! పై పెచ్చు "నాకసలే ఒంట్లో బావుండడం లేదమ్మాయ్. మనవరాలు పుడితే దాన్ని చూసి సంతోషంగా ఈ నాలుగు రోజులూ గడుపుదామనీ అంతే" అంటూ 80 ఏళ్ళ ముసలావిడలా బాధపడుతున్నారు. ఆవిడని సముదాయించేలోపు నా తల ప్రాణం తోకకొచ్చేస్తోంది. ఏదో పెళ్లై పద్నాలుగేళ్ళైనా పిల్లలు కలగనట్లు వీళ్ళు డిప్రెషన్ లోకి వెళ్తూ నన్నూ లాగుతున్నారు.

దీనికి కొసరుమెరుపు "అప్పుడే మనకు పిల్లలెందుకు? ఇంకాస్త కెరీర్లో సెటిల్ అయ్యాక చూసుకుందాం. ఈ బ్యాంకు ఉద్యోగాలతో ఎక్కడ వేగేది అస్తమాను ట్రాన్స్ఫర్స్ తో? వాళ్ళు కబుర్లు చెప్తారు కానీ కన్నాక వచ్చి ఉండి చూసుకోలేరుగా.. ఎవరి ఉద్యోగాలు వాళ్ళకున్నాయి. నేనూ ఆఫీసు కి వెళ్ళిపోతాను. నువ్వు ఒక్కదానివే మేనేజ్ చేయలేవ్. పిల్లల్ని చూసుకోవడం అంటే మాటలు కాదు. మీ అక్క అంటే ఉమ్మడి కుటుంబంలో ఉంది కనుక సరిపోతోంది" అంటూ చల్లగా అయినా నిక్కచ్చిగా భరత్ చెప్పడం.

మీ లైఫ్ లో ఇలాటి పరిస్థితి ఎదురైందా? మీరేమంటారు? అనుభవముంటే తోడపుట్టిన దాన్నో, స్నేహితురాలినో అనుకుని కాస్త మంచి సలహాలివ్వండి.

    

Saturday, February 15, 2014

కొత్త కాపురం


ఏంటండీ.. ఎలా ఉన్నారు? చాలా రోజులయిపోయింది మిమ్మల్ని పలకరించి. "ఏమైపోయావ్ అమ్మాయ్..?" అంటూ మెయిల్స్, కామెంట్స్ చేసిన స్నేహితులందరికీ నా ధన్యవాదాలు. "ఈ సారి ఏం సాకు చెబుతావ్" అని గుర్రుగా చూడకండి. మీకు తెలియనిదేముందండీ... కొత్తగా పెళ్లైంది కదా.. :) కొత్త జీవితంలో కుదురుకోవడానికి కాస్త సమయం పట్టింది. అందుకే బ్లాగింటి తలుపులు తెరవలేదు. అలా అని రాయడం మానేశానని కాదు.. మరీ పర్సనల్ విషయాలు కావడంతో డైరీతో చెప్పాల్సి వచ్చింది కబుర్లన్నీను ;) 

అదిగో.. అలా మూతి విరుపులెందుకండీ? నా కొత్త జీవితం ఎలా ఉందో మీకూ చెప్పాలనే కదా ఇప్పుడు రాస్తోంది? "ఈ అల్లరి గడుగ్గాయికి పెళ్లవుతోంది కదా.. ఇహ బుద్ధిగా ఉంటుంది, ఆ వసపిట్ట వాగుడికి ఈ మూడు ముళ్ళతో ఆనకట్ట పడుతుంద" ని పెద్దవాళ్ళు అంటుంటే, చాటుగా నవ్వుకున్నాను. "నాదేమైనా అరేంజెడ్ మ్యారేజేవిటీ ఇవన్నీ జరగడానికి? హహ్హహ..  భరత్ చాలా మంచోడు నా అల్లరికి వచ్చిన డోఖా ఏమీలేదు" అనుకున్నాను! ఇప్పుడు అర్ధమవుతోంది పెద్దల మాట పెరుగన్నపు మూట అని ఎందుకంటారో :)

ఉదయం ఆరున్నరా ఏడు కి మొదలవుతోంది నా రోజు (అంతకన్నా ముందు రోజూ లేవాలంటే నావల్ల కాదు బాబూ). ఇంట్లో అంటే అమ్మ లేపేది కనుక సరిపోయేది. ఒకవేళ ఆవిడ లేకపోతే అలారం పెట్టుకుని దాన్ని స్నూజ్ చేస్తూ నా ఇష్టమొచ్చినంతసేపు పడుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు నాకా సౌలభ్యం లేదు మరి! అయినా నాకు కాస్త మొహమాటం తక్కువా, భరత్ కి ఎక్కువా కావడంతో ఇంట్లోలానే సాగిపోతోందనుకోండీ.. :P 

గబగబా బ్రష్ చేసి నాలుగు చెంబులు నీళ్ళు ఒంటిమీద దిమ్మరించుకుని కిచెన్ లోకి అడుగుపెడతాను. పాపం మావారు నాలా కాదండోయ్.. రాత్రి ఏ వేళకు పడుకున్నా, ఐదు ఐదున్నర కల్లా టంచనుగా లేచి కూర్చుంటారు. మనం అప్పుడు మాంచి నిద్రలో ఉంటాం. కాస్త పొద్దెక్కనిదే మనకు మెలకువ రాదు :(. ఎలాగైనా తనతోపాటుగా లేవాలని నడుంకట్టుకుని బాగా కృషి చేశాను కానీ, నా ఖర్మకొద్దీ అలా ప్రయత్నించిన రోజుల్లో ఇంకో అరగంట లేట్ అవుతోంది గానీ కనీసం మామూలు టైం కి ఐదు నిముషాలు కూడా ముందు అవడంలేదు! అయినా సరే ఇప్పటికీ నా నడుం కట్టు వదల్లెదనుకోండీ.. పట్టు వదలని విక్రమార్కురాలిలా ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను (ఇందుకు చక్కటి ఇల్లాలవ్వాలన్న తాపత్రయంతో పాటు మరో ముఖ్య కారణం కూడా ఉంది. సమయం వచ్చినపుడు చెబుతాను). సర్లే.. ఇప్పటికే నా నిద్ర గురించి ఎక్కువ రాసేశాను. లేనిపోయింది.. ఇది చదివి చదివి మీకు నిద్రొచ్చేస్తుందేమో?! 

ఉమ్మ్.. అలా కిచెన్ రూం లోకి వెళ్లి గబగబా పాలు కాచి, ఏ ఇడ్లీయో.. దోశలో చేస్తూ పనిలో పనిగా  రైస్ కుక్కర్లో పెట్టేస్తాను. కూర.... ...... కొత్తలో చాలా ఉత్సాహంగా వండేదాన్ని. కానీ రోజులు పోగాపోగా కూర వండాలంటేనే విసుగ్గా ఉంటోంది. ఇంట్లో అమ్మని "ఈ వేళ కూరమ్మా?" అని రోజుకి రెండు సార్లు అడిగినా విన్న సమాధానమే వింటున్నట్లు ఎప్పుడూ అనిపించలేదు.  అదే ఇప్పుడు భరత్ నన్ను "ఈ వేళ ఏం వండుతున్నావ్ ప్రియా?" అని అడిగితే ఏడుపొచ్చేస్తోంది! కాయగూరల కోసం మార్కెట్ కి వెళ్ళాలంటేనే భయం వేస్తోంది! ఏమీ అర్ధం కావడంలేదా మీకు? హుం హుం హుం! ఊ ఊ ఊ...  రోజూ అవే కూరలండీ బాబు. విసుగొచ్చేస్తోంది. అందులోనూ ఈయన బంగాళదుంప, వంకాయ, బెండకాయ, అప్పుడపుడూ మునక్కాయా, పప్పూ తోటకూరా (ఏ ఆకు కూరైనా సరే పప్పులో వేస్తేనే తింటాడు తప్ప తాలింపు పెడితే గిట్టదు), పనీర్, మష్రూమ్.  అంతే. మరో కూరగాయ వైపు కన్నెత్తైనా చూడడు, చూడనివ్వడు. కారెట్, బీట్రూట్లను పచ్చిగానో, జ్యూస్ రూపంలోనో తీసుకుంటాడు కానీ వేపుడు చేస్తే తాకడు. మరి నేనేమో తినని కాయగూరంటూ లేదు. పొట్లకాయ, బీరకాయ, కంద, చేమ దుంప, అరటి, అరటి దూట, చౌ చౌ, చిక్కుడు కాయ, కాకరకాయ, దుంపలు, కాలిఫ్లవర్, క్యాబేజ్, ఇలా అది ఇదీ అని లేకుండా అన్నీ తింటాను. చక్కగా అంత పప్పూ, రెండు వేపుళ్ళూ, ఇంత ఆవకాయ వేసుకుని తినే ప్రాణం..  ఇప్పుడు ఈయనగారి పుణ్యమా అని ఆయనకు నచ్చిన ఆ నాలుగైదు కూరలనే (పైగా తనకు ఏవైనా రెండు కూరలను కలిపి తినడం నచ్చదు. రోజుకి ఒక్క కూరే. అంతెందుకు పప్పులోకి దుంప వేపుడు కూడా నచ్చదు) తినీ తినీ ప్రాణం బిక్క చచ్చిపోతోంది. తనేమో "ఏం కూరగాయలే బాబూ.. నాలుక చచ్చిపోతోంది. నిన్ను కట్టుకున్నాక మరీ మేక బ్రతుకయిపోయింది. అసలు మేక మాంసం తిని ఎన్ని రోజులయిపోతోందో.." అని ఏడుపు!! 

అవీ నా కూర కష్టాలు. సో.. అలా  రొటీన్గా ఏదో ఒక కూర చేసి బాక్స్ పెట్టి తనను ఆఫీసు కి పంపించేశాక, నేనూ ఏదో తిన్నాననిపించి ఇక పెయింట్లు, పుస్తకాలు ముందు వేసుకుని కూర్చుంటున్నాను. పగలు నిద్రపోయే అలవాటు లేదు కనుక బోర్ కొడితే కాసేపు గీతక్కతో కబుర్లు, కాసేపు టీవీ కాలక్షేపం. మధ్య మధ్యలో అంట్లూ, బట్టలూ, ఊడ్చడాలూ, తుడవడాలూ యధామామూలు :)

ఈ వంటలు, మంటల మాటలు పక్కన పెడితే.. మా కాపురం చాలా బావుంది. పూర్తిగా తియ్యగా ఉందని చెప్పను. ఉగాది పచ్చడిలా వివిధ రకాల రుచులతో ఎంతో బావుంది. మా సాంప్రదాయాలు, వ్యక్తిత్వాలూ, అలవాట్లు, అభిరుచులూ, మేము పెరిగిన వాతావరణాలు, అన్నీ వేరు. కానీ ఒకరి మీద ఒకరికి ఉన్న ప్రేమను బట్టి కొన్నిసార్లు తను నాకోసం, మరికొన్నిసార్లు నేను తన కోసం అడ్జస్ట్ అవుతూ ఇద్దరం ఒక్కరవుతున్నాం. 




పెళ్ళికి ముందు "ఆ ఏముందిలే పెళ్ళిలో.. కలిసి ఉండడం అంతే కదా" అనిపించేది. కానీ కాదు. పెళ్ళిలో ఏదో మేజిక్ ఉంది. నిన్న మొన్నటి వరకూ నాన్న, అక్కా, అమ్మా వీళ్ళే నా ప్రపంచం. వాళ్ళ తరువాతే భరత్ అయినా. కాని ఇప్పుడు? వాళ్ళ ముగ్గుర్ని పక్కకు నెట్టి మొదటి స్థానం భరత్ తీసేసుకున్నాడు! చాలా విచిత్రంగా ఉంది. ఈ మేజిక్ పెళ్ళైతేనే అర్ధమవుతుందనుకుంటాను. కదూ??

Tuesday, February 18, 2014

ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా??


(ఈ పోస్ట్ పెళ్ళైన వారికి మాత్రమే)

ఈ 2 నెలల్లో ఇప్పటికి ఈ ప్రశ్న ఎన్నిసార్లు విన్నానో! ముందు సిగ్గేసింది, తరువాత తమాషాగా అనిపించిది, ఆ తరువాత విసుగొచ్చింది, ఇప్పుడు కోపమొస్తోంది! కనబడితే చాలు "ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా??" అని అడుగుతున్నారు.

డిసెంబరు నెలలో అక్కావాళ్ళింటికి వెళ్లి, ప్రయాణం చేసి ఉండడంతో అలసిపోయి అలా నడుం వాల్చాను. ఈ లోపు వాళ్ళ అత్తగారు వచ్చారు "ఏమ్మా.. ఏదైనా విశేషమా?" అన్నారు. నేను లేస్తూ.. "అబ్బే బాబుగాడు నడిచేస్తున్నాడని అక్క చెబితేనూ చూసి వెళదామని వచ్చానండీ" అన్నాను. "అది సర్లేమ్మా. నీరసంగా కనబడుతున్నావే అనడుగుతున్నాను" అన్నారు. నాకు ఆ ప్రశ్నలోని గూడార్ధం తెలియక చాలా మాములుగా "ఆ.. మొన్న జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండీ కాస్త నీరసంగానే ఉంటోందండీ. అందునా ప్రయాణం చేసి వచ్చానేమో కాస్త తలనొప్పిగా ఉంది" చెప్పాను. "మరింకేవమ్మా? అదృష్టవంతురాలివే! స్వీట్లు ఎప్పుడు పంచిపెడుతున్నారు?" అని, వెలిగిపోతున్న మొహంతో నా పక్కకొచ్చి కూర్చొని నా చేతులు నిరిమారు. "ఇదేం ఖర్మరా బాబు! బాలేదంటే సంతోషపడిపోతూ స్వీట్లు పంచమంటారేవిటీ? పైగా అదృష్టవంతురాలినట!? నాకు నీ మీద స్పెషల్ అభిమానం ప్రియా అంటుంటారుగా.. ఇదే కాబోలు" అనుకుంటూ ఓ వింత ఎక్ష్ప్రెషన్ తో నోరెళ్ళబెట్టుకుని నేను చూస్తుంటే, మా అక్క కంగారుపడిపోతూ "అబ్బే.. అదేం లేదత్తయ్యా. దానికి వట్టినే కాస్త తలనొప్పని పడుకుందంతే" అని నా చెయ్యి వాళ్లత్తగారి చేతుల నుండి విడిపించి, "నువ్వు లేవవే. వెళ్లి కాళ్ళూ చేతులూ కడుక్కుని రా భోంచేద్దువ్" అంటూ బయటకు తరిమేసింది.

భోజనాలూ అవీ అయ్యాక, నిదానంగా చెప్పింది. ఆవిడ ఏ విశేషం గురించి అడిగారో. నాకు అర్ధమై చస్తే ఒట్టు. బాలేకపోవడానికి దీనికీ సంబంధమేంటో తెలియక తికమక పడి, అక్కని అడిగినా దాని సమాధానాలు నాకెలాగూ అర్ధంకావని లైట్ తీసుకున్నాను. అది మొదలు తెలిసిన వాళ్ళూ, తెలియని వాళ్ళూ ఎప్పుడు కనిపిస్తే అప్పుడు, ఎక్కడపడితే అక్కడ ఈ ప్రశ్న వేస్తూ చావగొట్టేస్తున్నారు. నీరసంగా కనిపించినా విశేషమే, ఫ్రెష్ గా కనిపించినా విశేషమే! మొన్న ఎందుకో మూడ్ బావుండి చక్కగా కొత్త కాటన్ చీర కట్టుకుని, ముందు రోజు మాల కట్టుకున్న జాజుల మాల తల్లో తురుముకున్నాను. అంత రెడీ అయ్యాక బయటకు వెళ్ళకపోతే ఎలా మరీ? అందుకే, పక్కన కాయగూరల కొట్టుకెళ్ళి ఆకుకూరేమైనా తెచ్చుకుందామని బయలుదేరాను. వచ్చేప్పుడు భరత్ అడిగాడని గుడ్లు కూడా కొన్నాను. నాకసలే కుదురెక్కువా.. ఎక్కడ పగులుతాయోనని నిదానంగా నడుచుకుంటూ వచ్చి గేట్ తీశాను. ఇంతలో పక్కింటి ఆంటీ పలకరించారు చీర బావుందంటూ. నవ్వుతూ థాంక్స్ చెప్తున్నానూ.. అంతలోనే ఆవిడ "చాలా కళగా కనబడుతున్నావు. ఏవైనా విశేషమా ఏంటమ్మాయ్?" అనేసారు. బలవంతాన పెదాల మీది చిరునవ్వు చెరగనీయకుండా, "అదేం లేదాంటీ. మొన్ననేగా పెళ్లైంది.. అప్పుడేనా? సరే వెళ్ళొస్తాను" అని గబగబా కదిలాను. ఆవిడ వదిలితేనా?? "ఏం మొన్నమ్మాయ్? మీ పెళ్లై మూడు నెలలు అయిపోవడంలేదా? ఇంకా లేకపోవడం ఏంటీ? త్వరగా కనేయండి. నేనెందుకు చెప్తున్నానంటే..... ......... ................" అంటూ పావుగంట వాయించేశారు!

అది బయటి వాళ్ళగోల. మా అత్తగారైతే మొన్న సంక్రాంతి పండుగ నుండి పట్టుకున్నారు. "వద్దనుకుని మందులేమైనా మింగుతున్నావా అమ్మాయ్? ఇదిగో అలాటివేం చేయకండి చెప్తున్నాను. ముందు వద్దు అనుకున్నారంటే తరువాత కావాలన్నా పుట్టరు. .... ... .. .. ......." అంటూ రోజుకోసారి క్లాసులు తీసుకుంటున్నారు. అక్కడికీ సిగ్గుని పక్కన పెట్టి, "అయ్యో అలాటిదేం లేదు అత్తయ్యా. దేవుడు కనికరించొద్దూ" అన్నాను కూడాను. అయినా విననిదే! పై పెచ్చు "నాకసలే ఒంట్లో బావుండడం లేదమ్మాయ్. మనవరాలు పుడితే దాన్ని చూసి సంతోషంగా ఈ నాలుగు రోజులూ గడుపుదామనీ అంతే" అంటూ 80 ఏళ్ళ ముసలావిడలా బాధపడుతున్నారు. ఆవిడని సముదాయించేలోపు నా తల ప్రాణం తోకకొచ్చేస్తోంది. ఏదో పెళ్లై పద్నాలుగేళ్ళైనా పిల్లలు కలగనట్లు వీళ్ళు డిప్రెషన్ లోకి వెళ్తూ నన్నూ లాగుతున్నారు.

దీనికి కొసరుమెరుపు "అప్పుడే మనకు పిల్లలెందుకు? ఇంకాస్త కెరీర్లో సెటిల్ అయ్యాక చూసుకుందాం. ఈ బ్యాంకు ఉద్యోగాలతో ఎక్కడ వేగేది అస్తమాను ట్రాన్స్ఫర్స్ తో? వాళ్ళు కబుర్లు చెప్తారు కానీ కన్నాక వచ్చి ఉండి చూసుకోలేరుగా.. ఎవరి ఉద్యోగాలు వాళ్ళకున్నాయి. నేనూ ఆఫీసు కి వెళ్ళిపోతాను. నువ్వు ఒక్కదానివే మేనేజ్ చేయలేవ్. పిల్లల్ని చూసుకోవడం అంటే మాటలు కాదు. మీ అక్క అంటే ఉమ్మడి కుటుంబంలో ఉంది కనుక సరిపోతోంది" అంటూ చల్లగా అయినా నిక్కచ్చిగా భరత్ చెప్పడం.

మీ లైఫ్ లో ఇలాటి పరిస్థితి ఎదురైందా? మీరేమంటారు? అనుభవముంటే తోడపుట్టిన దాన్నో, స్నేహితురాలినో అనుకుని కాస్త మంచి సలహాలివ్వండి.

    

Saturday, February 15, 2014

కొత్త కాపురం


ఏంటండీ.. ఎలా ఉన్నారు? చాలా రోజులయిపోయింది మిమ్మల్ని పలకరించి. "ఏమైపోయావ్ అమ్మాయ్..?" అంటూ మెయిల్స్, కామెంట్స్ చేసిన స్నేహితులందరికీ నా ధన్యవాదాలు. "ఈ సారి ఏం సాకు చెబుతావ్" అని గుర్రుగా చూడకండి. మీకు తెలియనిదేముందండీ... కొత్తగా పెళ్లైంది కదా.. :) కొత్త జీవితంలో కుదురుకోవడానికి కాస్త సమయం పట్టింది. అందుకే బ్లాగింటి తలుపులు తెరవలేదు. అలా అని రాయడం మానేశానని కాదు.. మరీ పర్సనల్ విషయాలు కావడంతో డైరీతో చెప్పాల్సి వచ్చింది కబుర్లన్నీను ;) 

అదిగో.. అలా మూతి విరుపులెందుకండీ? నా కొత్త జీవితం ఎలా ఉందో మీకూ చెప్పాలనే కదా ఇప్పుడు రాస్తోంది? "ఈ అల్లరి గడుగ్గాయికి పెళ్లవుతోంది కదా.. ఇహ బుద్ధిగా ఉంటుంది, ఆ వసపిట్ట వాగుడికి ఈ మూడు ముళ్ళతో ఆనకట్ట పడుతుంద" ని పెద్దవాళ్ళు అంటుంటే, చాటుగా నవ్వుకున్నాను. "నాదేమైనా అరేంజెడ్ మ్యారేజేవిటీ ఇవన్నీ జరగడానికి? హహ్హహ..  భరత్ చాలా మంచోడు నా అల్లరికి వచ్చిన డోఖా ఏమీలేదు" అనుకున్నాను! ఇప్పుడు అర్ధమవుతోంది పెద్దల మాట పెరుగన్నపు మూట అని ఎందుకంటారో :)

ఉదయం ఆరున్నరా ఏడు కి మొదలవుతోంది నా రోజు (అంతకన్నా ముందు రోజూ లేవాలంటే నావల్ల కాదు బాబూ). ఇంట్లో అంటే అమ్మ లేపేది కనుక సరిపోయేది. ఒకవేళ ఆవిడ లేకపోతే అలారం పెట్టుకుని దాన్ని స్నూజ్ చేస్తూ నా ఇష్టమొచ్చినంతసేపు పడుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు నాకా సౌలభ్యం లేదు మరి! అయినా నాకు కాస్త మొహమాటం తక్కువా, భరత్ కి ఎక్కువా కావడంతో ఇంట్లోలానే సాగిపోతోందనుకోండీ.. :P 

గబగబా బ్రష్ చేసి నాలుగు చెంబులు నీళ్ళు ఒంటిమీద దిమ్మరించుకుని కిచెన్ లోకి అడుగుపెడతాను. పాపం మావారు నాలా కాదండోయ్.. రాత్రి ఏ వేళకు పడుకున్నా, ఐదు ఐదున్నర కల్లా టంచనుగా లేచి కూర్చుంటారు. మనం అప్పుడు మాంచి నిద్రలో ఉంటాం. కాస్త పొద్దెక్కనిదే మనకు మెలకువ రాదు :(. ఎలాగైనా తనతోపాటుగా లేవాలని నడుంకట్టుకుని బాగా కృషి చేశాను కానీ, నా ఖర్మకొద్దీ అలా ప్రయత్నించిన రోజుల్లో ఇంకో అరగంట లేట్ అవుతోంది గానీ కనీసం మామూలు టైం కి ఐదు నిముషాలు కూడా ముందు అవడంలేదు! అయినా సరే ఇప్పటికీ నా నడుం కట్టు వదల్లెదనుకోండీ.. పట్టు వదలని విక్రమార్కురాలిలా ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను (ఇందుకు చక్కటి ఇల్లాలవ్వాలన్న తాపత్రయంతో పాటు మరో ముఖ్య కారణం కూడా ఉంది. సమయం వచ్చినపుడు చెబుతాను). సర్లే.. ఇప్పటికే నా నిద్ర గురించి ఎక్కువ రాసేశాను. లేనిపోయింది.. ఇది చదివి చదివి మీకు నిద్రొచ్చేస్తుందేమో?! 

ఉమ్మ్.. అలా కిచెన్ రూం లోకి వెళ్లి గబగబా పాలు కాచి, ఏ ఇడ్లీయో.. దోశలో చేస్తూ పనిలో పనిగా  రైస్ కుక్కర్లో పెట్టేస్తాను. కూర.... ...... కొత్తలో చాలా ఉత్సాహంగా వండేదాన్ని. కానీ రోజులు పోగాపోగా కూర వండాలంటేనే విసుగ్గా ఉంటోంది. ఇంట్లో అమ్మని "ఈ వేళ కూరమ్మా?" అని రోజుకి రెండు సార్లు అడిగినా విన్న సమాధానమే వింటున్నట్లు ఎప్పుడూ అనిపించలేదు.  అదే ఇప్పుడు భరత్ నన్ను "ఈ వేళ ఏం వండుతున్నావ్ ప్రియా?" అని అడిగితే ఏడుపొచ్చేస్తోంది! కాయగూరల కోసం మార్కెట్ కి వెళ్ళాలంటేనే భయం వేస్తోంది! ఏమీ అర్ధం కావడంలేదా మీకు? హుం హుం హుం! ఊ ఊ ఊ...  రోజూ అవే కూరలండీ బాబు. విసుగొచ్చేస్తోంది. అందులోనూ ఈయన బంగాళదుంప, వంకాయ, బెండకాయ, అప్పుడపుడూ మునక్కాయా, పప్పూ తోటకూరా (ఏ ఆకు కూరైనా సరే పప్పులో వేస్తేనే తింటాడు తప్ప తాలింపు పెడితే గిట్టదు), పనీర్, మష్రూమ్.  అంతే. మరో కూరగాయ వైపు కన్నెత్తైనా చూడడు, చూడనివ్వడు. కారెట్, బీట్రూట్లను పచ్చిగానో, జ్యూస్ రూపంలోనో తీసుకుంటాడు కానీ వేపుడు చేస్తే తాకడు. మరి నేనేమో తినని కాయగూరంటూ లేదు. పొట్లకాయ, బీరకాయ, కంద, చేమ దుంప, అరటి, అరటి దూట, చౌ చౌ, చిక్కుడు కాయ, కాకరకాయ, దుంపలు, కాలిఫ్లవర్, క్యాబేజ్, ఇలా అది ఇదీ అని లేకుండా అన్నీ తింటాను. చక్కగా అంత పప్పూ, రెండు వేపుళ్ళూ, ఇంత ఆవకాయ వేసుకుని తినే ప్రాణం..  ఇప్పుడు ఈయనగారి పుణ్యమా అని ఆయనకు నచ్చిన ఆ నాలుగైదు కూరలనే (పైగా తనకు ఏవైనా రెండు కూరలను కలిపి తినడం నచ్చదు. రోజుకి ఒక్క కూరే. అంతెందుకు పప్పులోకి దుంప వేపుడు కూడా నచ్చదు) తినీ తినీ ప్రాణం బిక్క చచ్చిపోతోంది. తనేమో "ఏం కూరగాయలే బాబూ.. నాలుక చచ్చిపోతోంది. నిన్ను కట్టుకున్నాక మరీ మేక బ్రతుకయిపోయింది. అసలు మేక మాంసం తిని ఎన్ని రోజులయిపోతోందో.." అని ఏడుపు!! 

అవీ నా కూర కష్టాలు. సో.. అలా  రొటీన్గా ఏదో ఒక కూర చేసి బాక్స్ పెట్టి తనను ఆఫీసు కి పంపించేశాక, నేనూ ఏదో తిన్నాననిపించి ఇక పెయింట్లు, పుస్తకాలు ముందు వేసుకుని కూర్చుంటున్నాను. పగలు నిద్రపోయే అలవాటు లేదు కనుక బోర్ కొడితే కాసేపు గీతక్కతో కబుర్లు, కాసేపు టీవీ కాలక్షేపం. మధ్య మధ్యలో అంట్లూ, బట్టలూ, ఊడ్చడాలూ, తుడవడాలూ యధామామూలు :)

ఈ వంటలు, మంటల మాటలు పక్కన పెడితే.. మా కాపురం చాలా బావుంది. పూర్తిగా తియ్యగా ఉందని చెప్పను. ఉగాది పచ్చడిలా వివిధ రకాల రుచులతో ఎంతో బావుంది. మా సాంప్రదాయాలు, వ్యక్తిత్వాలూ, అలవాట్లు, అభిరుచులూ, మేము పెరిగిన వాతావరణాలు, అన్నీ వేరు. కానీ ఒకరి మీద ఒకరికి ఉన్న ప్రేమను బట్టి కొన్నిసార్లు తను నాకోసం, మరికొన్నిసార్లు నేను తన కోసం అడ్జస్ట్ అవుతూ ఇద్దరం ఒక్కరవుతున్నాం. 




పెళ్ళికి ముందు "ఆ ఏముందిలే పెళ్ళిలో.. కలిసి ఉండడం అంతే కదా" అనిపించేది. కానీ కాదు. పెళ్ళిలో ఏదో మేజిక్ ఉంది. నిన్న మొన్నటి వరకూ నాన్న, అక్కా, అమ్మా వీళ్ళే నా ప్రపంచం. వాళ్ళ తరువాతే భరత్ అయినా. కాని ఇప్పుడు? వాళ్ళ ముగ్గుర్ని పక్కకు నెట్టి మొదటి స్థానం భరత్ తీసేసుకున్నాడు! చాలా విచిత్రంగా ఉంది. ఈ మేజిక్ పెళ్ళైతేనే అర్ధమవుతుందనుకుంటాను. కదూ??