Sunday, July 27, 2014

'ఆమె' మరోసారి


"రిచయమయి పది నెలలు కూడా పూర్తవ్వలేదు. కల్మషం లేని తన ప్రేమతో నా మనసు గెలుచుకుంది. చిన్న చిన్న మనస్పర్ధలు వచ్చినా ఏమాత్రం అహం చూయించక వెంటనే కలిసిపోయే ఆమె వ్యక్తిత్వం తన పట్ల మరింత ఇష్టాన్ని పెంచుకునేలా చేసింది. జీవితాంతం ఈ స్నేహం కొనసాగాలని తను ఆశ పడి, నేనూ ఆశ పడేలా చేసింది. చాలా తెలివైన అమ్మాయి. ఎదుటి వారు కష్టంలో ఉంటే చూడలేదు. వీలైనంత సహాయం చేస్తుంది. చిన్న చిన్న సంతోషాలకు ఎంత సంబరపడుతుందో! చిన్న కుటుంబం తనది. చక్కగా చదువుకుంది. చాలా మంచి జీతం సంపాదిస్తూ కుటుంబానికీ ఆసరాగా ఉంటోంది. 

ఇంత చక్కని అమ్మాయితో వచ్చిన చిక్కల్లా ఒక్కటే. మనసు, మంచి అంటే ఏంటో కూడా తెలియని ఒక వెధవని ప్రేమించింది. (ఆమె నాతో చెప్పిన మాటల ప్రకారం) అతను ఎంత వెధవంటే.. భూప్రపంచంలో ఉన్న భాషలు వేటిలోనూ పదాలు లేవు చెప్పడానికి.  ఆర్ధిక అవసరాలకు వాడుకుంటాడు కాని కాసింత ప్రేమను కూడా.. ఛ ఛ అవసరంలేదు కనీసం మనిషిగా కూడా గౌరవించడట. వివిధ రకాలయిన మాటలతో ఆమెను గాయపరిస్తే ఏడుస్తూ నాకు ఫోన్ చేసేది. ముందు, ఇది పూర్తిగా తన స్వవిషయం అని విని బాధపడి ఊరుకున్నాను. తరువాత మా మధ్య పెరిగిన అనుబంధంతో చనువు తీసుకుని "అయితే అలాటి వాడితో జీవితం పంచుకోవాలని ఇంకా ఎందుకు అనుకుంటున్నావు? నా మాట విను.. జీవితాన్ని చేజేతులారా నాశనం చేసుకోకు. ఒక్కసారి మనసుని పక్కన పెట్టి మెదడుతో ఆలోచించు" అని నానా విధాలుగా చెప్పాను. మౌనంగా విని ఊరుకునేది. మళ్ళీ యాధామాములే. అతను పో పోమ్మంటున్నా నువ్వే కావాలంటూ కాళ్ళు పట్టుకునేదిట! ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అతని గురించి చెప్తూ కంటతడి పెట్టుకునేది. నాకు చాలా కోపం వచ్చేది తన ప్రవర్తనతో. చెప్తేనేమో వినదు.. ఇరవ్వయ్యేడేళ్ళు వచ్చిన అమ్మాయి ఇంకా మెచ్యూర్డ్ గా ఆలోచించలేకపోతే ఎలా?!!. పోనీ నిజంగా తెలియకా అంటే అదీ కాదు.. అన్నీ తెలుసు కాని ఏదో పిచ్చితనం. ఎన్నో విధాలుగా చెప్పి చెప్పి నా నోరు వాచిపోయింది కాని ప్రయోజనం లేదు. ఇక విసుగొచ్చి ఒకరోజు "ప్లీజ్ ఇకపై నీ ప్రేమకు సంబంధించిన విషయాలు నాకు చెప్పకు. వింటుంటే ఎంతో బాధా కోపం వస్తున్నాయి. నీ కన్నీటికి కేవలం నువ్వే కారణం. నీకది తెలిసినా కోరి కోరి నువ్వే కొనితెచ్చుకుంటున్నావ్" అన్నాను. తరువాత నుండి మేము ఈ విషయం మాట్లాడుకోలేదు. 

పోయిన శని వారం ఏదో పిండి వంటలు చేస్తూ ఉండగా తను ఫోన్ చేసింది. చాలా సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాం. ఈ లోపు నాకు ఇంకాస్త పిండి కలపాల్సి వచ్చింది. ఫోన్ చేత్తో పట్టుకుని కష్టమని, ఒక్క 5 మినిట్స్ లో కాల్ చేస్తాను ఆగు అని చెప్పాను. "సరే" అంది. అన్నట్లుగానే ఐదు నిముషాల్లో ఆమెకు ఫోన్ చేశాను. గొంతు కాస్త బొంగురుగా వినిపించింది. చీదుతూ "ఆ చెప్పు ప్రియా" అంది. "అరె ఏమైంది? ఎందుకలా ఉన్నావ్?" అంటూ కంగారుపడ్డాను. "ఏమీ లేదు అతనికి ఫోన్ చేశాను" అంది. నాకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. తను ఏడుస్తూ ఉంది. "అయ్యో.. ప్లీజ్ నువ్వలా ఏడవకు. Things will be alight" అన్నాను. "సరే ప్రియ.. నేను రాత్రికి ఫోన్ చేస్తాను నీకు" అంది. సర్లే డిస్టర్బ్డ్ గా ఉంది కదా కాసేపటికి సర్దుకుంటుందిలే అని ఊరుకుని "సరే" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను. 

సరిగ్గా వారానికి ఆమె మరణ వార్త నాకందింది. నేను తనతో మాట్లాడిన రాత్రే తను చనిపోయిందట! విన్న చాలాసేపటి వరకు మామూలు మనిషిని కాలేకపోయాను. తేరుకున్నాక చాలా కోపం వచ్చింది. ప్రాక్టికల్ గా చూస్తే..  ఆ ఇంట్లో పెళ్లి కుదిరిన మరో ఆడపిల్ల ఉంది. వాళ్ళ అమ్మానాన్నలకు ఈమె జీతమే ముఖ్యమైన ఆధారం. ఇక మానసిక బాధ గురించి చెప్పాలంటే ఆమె కుటుంబానికి ఎంత కాలం పడుతుంది చెప్పండి ఈ బాధ నుండి తేరుకోవడానికి? ఇప్పట్లో మామూలు మనుషులు కాగలరా?? ఎంత బద్ధ శత్రువైనా చావుని కోరుకోము కదా.. అలాటిది ఎంతో ప్రేమించే తమ కుమార్తె/సహోదరి ఇక ఎప్పటికీ తిరిగి రాని లోకాలకు వెళ్లిపోయిందంటే ఎంత బాధ??? ఆమె చెప్పిన దాని ప్రకారం.. ఆ అబ్బాయి తనను ఎంతో అవమానపరుస్తాడు, లెక్క చేయడు, అమ్మాయిల పిచ్చి కూడా ఉంది. మరి అలాటి అబ్బాయి కోసం కన్న తల్లిదండ్రులకు, తోడబుట్టిన దానికీ ఇంతటి బాధను మిగల్చడం తగునా? 

ఆమె మీద నా కోపం నిముష కాలమే. కాసేపటికి కన్నీరు మున్నీరయ్యాను. పిచ్చి పిల్ల.. ఎంత పని చేసింది!!! అయ్యో.. ఒక్కసారి సమయం వెనక్కి వెళితే ఎంత బావుండు! అస్సలు నేను ఫోన్ పెట్టకపోదును. తను ఇక లేదు.. తిరిగి రాదు అన్న విషయాన్ని నేనింకా జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను. వచ్చేనెల 17 తారీఖున ఆమె పుట్టిన రోజు. ఆ రోజున తన దగ్గరకు వెళ్ళాలనుకున్నాను ఏవేవో ప్లాన్స్ వేసుకున్నాం..  :(

చనిపోవాలన్న తాత్కాలిక ఆలోచనను అధిగమించి ఉంటే తన విలువైన జీవితాన్ని కోల్పోయి ఉండేది కాదు. తెలియక చేస్తే అది పొరపాటు. కాని తెలిసి తెలిసీ చేస్తే అది పాపం. అందునా ఆత్మహత్యా మహా పాపం. నాకు మాటలు రావడం లేదండీ. ఆమె ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలనీ, ఆ కుటుంబం దేవుని ఓదార్పు పొందుకోవాలనీ మనసారా ప్రార్దిస్తున్నాను.  

ఒక్క మాట! మీకు తెలుసూ.. అయినా నేను మరొక్కసారి గుర్తు చేస్తున్నాను. ప్రతి మనిషికీ సమస్యలుంటాయి. సమస్యంటూ లేని మనిషే ఉండడు. కాని జీవితంలో ఎదురయే కష్టాలకన్నా (అది ఎటువంటిదైనా సరే..) జీవితం ఎంతో గొప్పది/విలువైనది. ఈ విషయం అందరికీ తెలిసినా, కన్నీటి పొరలు మనసుని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేసరికి మెదడు మొద్దుబారిపోయి తొందరపాటులో ఇటువంటి తీవ్రమైన నిర్ణయాలు తీసుకుంటుంటారు కొంతమంది. దయచేసి బాధ/కోపం గా ఉన్నపుడు గాని సంతోషంగా ఉన్నపుడు గాని ఎలాటి నిర్ణయాలూ తీసుకోవద్దు. కాస్త ఆలోచించండి."


ఈ పోస్ట్ నేను పోయిన ఏడాది జూన్ నెలలో రాసి పోస్ట్ చేశాను. But due to different reasons, వెంటనే ఒక 5 మినిట్స్ లో డిలీట్ చేసేశా. కాని....... కానీ అదే తప్పు మళ్ళీ ఇప్పుడు నా పాత కొలీగ్ చేసింది.  చాలా బాధగా ఉంది. నాకు తెలిసిన ఈ ఇద్దరు అమ్మాయిలూ అన్ని విషయాల్లోనూ ఎంతో తెలివిగా, ప్రాక్టికల్ గా  ఉండేవారు.. అయినా....................................  god...... నేనేమీ చెప్పలేకపోతున్నాను. 

ఇది చదివే మీలో ఎవరైనా ఇలాటి ఆలోచనతో ఉన్నట్లయితే, please please please think about it again.


Sunday, July 27, 2014

'ఆమె' మరోసారి


"రిచయమయి పది నెలలు కూడా పూర్తవ్వలేదు. కల్మషం లేని తన ప్రేమతో నా మనసు గెలుచుకుంది. చిన్న చిన్న మనస్పర్ధలు వచ్చినా ఏమాత్రం అహం చూయించక వెంటనే కలిసిపోయే ఆమె వ్యక్తిత్వం తన పట్ల మరింత ఇష్టాన్ని పెంచుకునేలా చేసింది. జీవితాంతం ఈ స్నేహం కొనసాగాలని తను ఆశ పడి, నేనూ ఆశ పడేలా చేసింది. చాలా తెలివైన అమ్మాయి. ఎదుటి వారు కష్టంలో ఉంటే చూడలేదు. వీలైనంత సహాయం చేస్తుంది. చిన్న చిన్న సంతోషాలకు ఎంత సంబరపడుతుందో! చిన్న కుటుంబం తనది. చక్కగా చదువుకుంది. చాలా మంచి జీతం సంపాదిస్తూ కుటుంబానికీ ఆసరాగా ఉంటోంది. 

ఇంత చక్కని అమ్మాయితో వచ్చిన చిక్కల్లా ఒక్కటే. మనసు, మంచి అంటే ఏంటో కూడా తెలియని ఒక వెధవని ప్రేమించింది. (ఆమె నాతో చెప్పిన మాటల ప్రకారం) అతను ఎంత వెధవంటే.. భూప్రపంచంలో ఉన్న భాషలు వేటిలోనూ పదాలు లేవు చెప్పడానికి.  ఆర్ధిక అవసరాలకు వాడుకుంటాడు కాని కాసింత ప్రేమను కూడా.. ఛ ఛ అవసరంలేదు కనీసం మనిషిగా కూడా గౌరవించడట. వివిధ రకాలయిన మాటలతో ఆమెను గాయపరిస్తే ఏడుస్తూ నాకు ఫోన్ చేసేది. ముందు, ఇది పూర్తిగా తన స్వవిషయం అని విని బాధపడి ఊరుకున్నాను. తరువాత మా మధ్య పెరిగిన అనుబంధంతో చనువు తీసుకుని "అయితే అలాటి వాడితో జీవితం పంచుకోవాలని ఇంకా ఎందుకు అనుకుంటున్నావు? నా మాట విను.. జీవితాన్ని చేజేతులారా నాశనం చేసుకోకు. ఒక్కసారి మనసుని పక్కన పెట్టి మెదడుతో ఆలోచించు" అని నానా విధాలుగా చెప్పాను. మౌనంగా విని ఊరుకునేది. మళ్ళీ యాధామాములే. అతను పో పోమ్మంటున్నా నువ్వే కావాలంటూ కాళ్ళు పట్టుకునేదిట! ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అతని గురించి చెప్తూ కంటతడి పెట్టుకునేది. నాకు చాలా కోపం వచ్చేది తన ప్రవర్తనతో. చెప్తేనేమో వినదు.. ఇరవ్వయ్యేడేళ్ళు వచ్చిన అమ్మాయి ఇంకా మెచ్యూర్డ్ గా ఆలోచించలేకపోతే ఎలా?!!. పోనీ నిజంగా తెలియకా అంటే అదీ కాదు.. అన్నీ తెలుసు కాని ఏదో పిచ్చితనం. ఎన్నో విధాలుగా చెప్పి చెప్పి నా నోరు వాచిపోయింది కాని ప్రయోజనం లేదు. ఇక విసుగొచ్చి ఒకరోజు "ప్లీజ్ ఇకపై నీ ప్రేమకు సంబంధించిన విషయాలు నాకు చెప్పకు. వింటుంటే ఎంతో బాధా కోపం వస్తున్నాయి. నీ కన్నీటికి కేవలం నువ్వే కారణం. నీకది తెలిసినా కోరి కోరి నువ్వే కొనితెచ్చుకుంటున్నావ్" అన్నాను. తరువాత నుండి మేము ఈ విషయం మాట్లాడుకోలేదు. 

పోయిన శని వారం ఏదో పిండి వంటలు చేస్తూ ఉండగా తను ఫోన్ చేసింది. చాలా సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాం. ఈ లోపు నాకు ఇంకాస్త పిండి కలపాల్సి వచ్చింది. ఫోన్ చేత్తో పట్టుకుని కష్టమని, ఒక్క 5 మినిట్స్ లో కాల్ చేస్తాను ఆగు అని చెప్పాను. "సరే" అంది. అన్నట్లుగానే ఐదు నిముషాల్లో ఆమెకు ఫోన్ చేశాను. గొంతు కాస్త బొంగురుగా వినిపించింది. చీదుతూ "ఆ చెప్పు ప్రియా" అంది. "అరె ఏమైంది? ఎందుకలా ఉన్నావ్?" అంటూ కంగారుపడ్డాను. "ఏమీ లేదు అతనికి ఫోన్ చేశాను" అంది. నాకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. తను ఏడుస్తూ ఉంది. "అయ్యో.. ప్లీజ్ నువ్వలా ఏడవకు. Things will be alight" అన్నాను. "సరే ప్రియ.. నేను రాత్రికి ఫోన్ చేస్తాను నీకు" అంది. సర్లే డిస్టర్బ్డ్ గా ఉంది కదా కాసేపటికి సర్దుకుంటుందిలే అని ఊరుకుని "సరే" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను. 

సరిగ్గా వారానికి ఆమె మరణ వార్త నాకందింది. నేను తనతో మాట్లాడిన రాత్రే తను చనిపోయిందట! విన్న చాలాసేపటి వరకు మామూలు మనిషిని కాలేకపోయాను. తేరుకున్నాక చాలా కోపం వచ్చింది. ప్రాక్టికల్ గా చూస్తే..  ఆ ఇంట్లో పెళ్లి కుదిరిన మరో ఆడపిల్ల ఉంది. వాళ్ళ అమ్మానాన్నలకు ఈమె జీతమే ముఖ్యమైన ఆధారం. ఇక మానసిక బాధ గురించి చెప్పాలంటే ఆమె కుటుంబానికి ఎంత కాలం పడుతుంది చెప్పండి ఈ బాధ నుండి తేరుకోవడానికి? ఇప్పట్లో మామూలు మనుషులు కాగలరా?? ఎంత బద్ధ శత్రువైనా చావుని కోరుకోము కదా.. అలాటిది ఎంతో ప్రేమించే తమ కుమార్తె/సహోదరి ఇక ఎప్పటికీ తిరిగి రాని లోకాలకు వెళ్లిపోయిందంటే ఎంత బాధ??? ఆమె చెప్పిన దాని ప్రకారం.. ఆ అబ్బాయి తనను ఎంతో అవమానపరుస్తాడు, లెక్క చేయడు, అమ్మాయిల పిచ్చి కూడా ఉంది. మరి అలాటి అబ్బాయి కోసం కన్న తల్లిదండ్రులకు, తోడబుట్టిన దానికీ ఇంతటి బాధను మిగల్చడం తగునా? 

ఆమె మీద నా కోపం నిముష కాలమే. కాసేపటికి కన్నీరు మున్నీరయ్యాను. పిచ్చి పిల్ల.. ఎంత పని చేసింది!!! అయ్యో.. ఒక్కసారి సమయం వెనక్కి వెళితే ఎంత బావుండు! అస్సలు నేను ఫోన్ పెట్టకపోదును. తను ఇక లేదు.. తిరిగి రాదు అన్న విషయాన్ని నేనింకా జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను. వచ్చేనెల 17 తారీఖున ఆమె పుట్టిన రోజు. ఆ రోజున తన దగ్గరకు వెళ్ళాలనుకున్నాను ఏవేవో ప్లాన్స్ వేసుకున్నాం..  :(

చనిపోవాలన్న తాత్కాలిక ఆలోచనను అధిగమించి ఉంటే తన విలువైన జీవితాన్ని కోల్పోయి ఉండేది కాదు. తెలియక చేస్తే అది పొరపాటు. కాని తెలిసి తెలిసీ చేస్తే అది పాపం. అందునా ఆత్మహత్యా మహా పాపం. నాకు మాటలు రావడం లేదండీ. ఆమె ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలనీ, ఆ కుటుంబం దేవుని ఓదార్పు పొందుకోవాలనీ మనసారా ప్రార్దిస్తున్నాను.  

ఒక్క మాట! మీకు తెలుసూ.. అయినా నేను మరొక్కసారి గుర్తు చేస్తున్నాను. ప్రతి మనిషికీ సమస్యలుంటాయి. సమస్యంటూ లేని మనిషే ఉండడు. కాని జీవితంలో ఎదురయే కష్టాలకన్నా (అది ఎటువంటిదైనా సరే..) జీవితం ఎంతో గొప్పది/విలువైనది. ఈ విషయం అందరికీ తెలిసినా, కన్నీటి పొరలు మనసుని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేసరికి మెదడు మొద్దుబారిపోయి తొందరపాటులో ఇటువంటి తీవ్రమైన నిర్ణయాలు తీసుకుంటుంటారు కొంతమంది. దయచేసి బాధ/కోపం గా ఉన్నపుడు గాని సంతోషంగా ఉన్నపుడు గాని ఎలాటి నిర్ణయాలూ తీసుకోవద్దు. కాస్త ఆలోచించండి."


ఈ పోస్ట్ నేను పోయిన ఏడాది జూన్ నెలలో రాసి పోస్ట్ చేశాను. But due to different reasons, వెంటనే ఒక 5 మినిట్స్ లో డిలీట్ చేసేశా. కాని....... కానీ అదే తప్పు మళ్ళీ ఇప్పుడు నా పాత కొలీగ్ చేసింది.  చాలా బాధగా ఉంది. నాకు తెలిసిన ఈ ఇద్దరు అమ్మాయిలూ అన్ని విషయాల్లోనూ ఎంతో తెలివిగా, ప్రాక్టికల్ గా  ఉండేవారు.. అయినా....................................  god...... నేనేమీ చెప్పలేకపోతున్నాను. 

ఇది చదివే మీలో ఎవరైనా ఇలాటి ఆలోచనతో ఉన్నట్లయితే, please please please think about it again.