Tuesday, September 23, 2014

దా బావా.. పోదాము!!


మొన్నొక రోజు పెయింటింగ్ చేసినంత శ్రద్ధగా నేను గుమ్మడి పులుసు చేసుకుంటోంటే లోపలికి వచ్చారు బావా మరదళ్ళిద్దరూ. రావడమే చెరో బీన్ బాగ్ లో పక్కపక్కన సెటిల్ అయ్యారు.

"లల్లీ.. రా రా రా" "ఏంటి ప్రీతం ఈ వేళ స్కూల్ కి వెళ్ళలేదా?" పలకరించాను ఇద్దర్నీ.

"బావ పోలే. చూల్ కి. ఆతాడుతుంతునాం" చేతిలో ఉన్న బొమ్మను చూపిస్తూ చెప్పింది లల్లి.

"ఊహు. మా మమ్మీ... .. నన్నందీ స్కూల్ కి పొవొద్దూ, నీకు జొరంగుందని"  "ప్రియక్కా.. నీకు తెల్సునా నాకెంత జొరముందో... .. అస్సలు బుడ్డిదానికైతే చెయ్ కాలిపోయింది!" గొప్పగా చెప్పాడు ప్రీతం.

"జ్వరమా? ఏదీ చూడని.." వాడి నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టాను.   

"పీక్కా (ప్రియక్కా).. ఏంతి మా బావ చే పత్తునావూ? వొదియ్" ప్రీతంగాడి వైపు తిరిగి, "పేద్ద. దా బావా పోదాము" అంది ఉడుక్కుంటూ.

నవ్వొచ్చింది నాకు. "మీ బావ చెయ్యి నేనెక్కడ పట్టుకున్నానే? జ్వరమెంతుందో చూద్దామని నుదుటి మీద చెయ్యి వేశాను. అయినా మరీ బావుంది. ఏం.. మీ బావని తాకితే మాసిపోతాడుటే?" నిష్టూరమాడాను.

"జలమా (జ్వరమా). ఆ చెప్పుతా" లేచి వాడి దగ్గరకెళ్ళి, జ్వరం చూసే పేరుతో వాడి కళ్ళు మూసి, "పీక్కా.. పోయే. జలమంతా పోయే" సినిమాల్లో ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయినపుడు డాక్టర్ మొహం పెట్టినట్లు పెట్టింది.

"మ్మ్.. నిజమా??! ఇందాక నే చూసినపుడు ఉందిగా మరి?" ఆశ్చర్యంగా మొహం పెట్టాను.

మొహమంతా చిట్లించి "లే పీక్కా. చల్లుంతే (చల్లగా ఉంటేనూ అనన్నమాట :P). నువ్వు చే పెత్తు" ప్రీతం మాత్రం ఇవేవి పట్టించుకోకుండా నా టాబ్ తో ఆడుకుంటున్నాడు.

"నేను చూడను పో. ఇందాక పెట్టొద్దన్నావ్ గా?" అలిగినట్లు మూతి ముడిచాను.

దానికెంత కోపం వచ్చేసిందో! నావైపు చుర చురా చూసి "పేద్ద. దా బావా పోదాము" వాడేమో సబ్వే సర్ఫేస్ తో బిజీగా ఉన్నాడాయే.. ఇంకెక్కడ పట్టించుకునేది?

"అవునా..? సరే ప్రీతం. వెళ్ళిపొండి. అయితే బెల్లం నేనొక్కదాన్నే తినేస్తాను" పులుసులో వేయడానికని పెట్టిన బెల్లం చేతిలోకి తీసుకుంటూ అన్నాను.

కళ్ళింతింత చేసుకుని, తియ్యటి నవ్వుతో నా దగ్గరకొస్తూ "పీక్కా బత్తన్న (భరత్ అన్న) తెచ్చింద? ఎదీ పెత్తు" అడిగింది.

ఈలోపు ఓ బిస్కెట్ పాకెట్టూ, స్కెచ్ పెన్నూ పట్టుకుని లోపలి వస్తూనే "దీదీ.. I need a book" అంటూ లోపలికి వచ్చింది శాన్వి. దాన్ని చూడగానే ప్రీతం, చేతిలో ఉన్న టాబ్ ని పక్కన పెట్టేసి స్ట్రైట్ గా కూర్చున్నాడు. నేను ఊరిపి పీల్చుకున్నాను.  హమ్మయ్యా బ్రతికిపోయింది నా టాబ్, అని :-P.

శాన్వి వచ్చి ప్రీతం పక్కన కూర్చుంది. వెంటనే లల్లీ లేచి వచ్చి తను కూడా వాళ్ళిద్దరూ కూర్చున్న దాని మీదే ఎలాగో సర్దుకుంది. కూర్చోవడానికి ఓ బీన్ బాగ్ ఖాళీ అయినందుకు నేను హ్యాపీ :).

ప్రీతం తన జ్వరం కథను శాన్వికి వివరించాడు. దానికి తను "Oh! I also got fever so many times. But... I still went to school... you know? My mamma said, .. .. only..  bad children will sit at home on school days" గుక్క తిప్పుకోకుండా సీరియస్గా లెక్చర్ ఇచ్చేసింది.

పాపం ప్రీతంకి ఏం చెప్పాలో అర్ధంకాలేదు. "నువ్వే బాడ్ గాళ్" అనేసి దాని చేతిలోని బిస్కెట్ పాకెట్ తీసుకుని తింటూ కూర్చున్నాడు. నేను నవ్వుకుంటూ కిచెన్ రూం లోకి వెళ్ళిపోయాను. ఏవో వాదనలు వినిపిస్తున్నాయి గానీ పట్టించుకోలేదు. ఓ ఐదు నిముషాలకు శాన్వి ఏడుపు మొహంతో వచ్చి నా నడుముకి చుట్టుకుని "దీదీ..  Preetham.. ..  is eating ALL .......  my biscuits" అంది. "Ohh! It's okay baby. He is your friend, and sharing is a good habit right? Don't worry. I'll give you another packet" అని చెప్పాను. దానికి తను "Lalli baby took my sketch pen. And shez not giving me......  I want it for a minute దీదీ. Sharing is a good habit హేనా? You come and tell her" అంటూ నన్ను లాక్కెళ్ళింది.

నాకు తెలుసు ఆ కంచు నుండి ఒక వస్తువు తీసుకోవడం అసాధ్యమని :-P. కానీ శాన్వి తృప్తి కోసం వెళ్ళి లల్లిని బుజ్జగించి బ్రతిమాలాను. "యే... నాతి. నాతి" అంటూ చెయ్యి వెనుక దాచేసుకుంది. శాన్వి కి తెలుగు రాకపోయినా, అక్కడేం జరుగుతోందో అర్ధమయింది. చాల కోపం వచ్చేసింది దానికి. "దీదీ... you are saying please and still shez not giving na? Okay" అంటూ నడుం మీద చెయ్యి పెట్టుకుని కోపంగా, "Lalli baby, that pen is mine. Give me" అంది. లల్లి తన వైపు కూడా చూడలేదు. పాపం ఇది ఓ నిముషం చూసి ప్రీతం వైపు తిరిగి "Preetham, enough. That's my biscuit packet. Give it to me" అంది. వాడసలు ఏమీ వినబడనట్లే తింటూ తన పని తను చూసుకుంటున్నాడు. పాపం బేలగా నావైపు చూసింది. నేను నిస్సహాయంగా చూస్తూనే "It's okay. I'll get you another one" అంటూ దగ్గరకు తీసుకున్నాను. తను ఉక్రోషాన్ని ఆపుకోలేక "Get out. Both of you. Bad children.... I will not play with you again. Get out" అని అరిచింది. వెంటనే నా చేతిని తన నోటికి అడ్డు పెడుతూ "No, Saanvi. You shouldn't use such words. Say sorry to them" అన్నాను.

అప్పటి వరకూ ఏమీ పట్టనట్లు ఉన్న లల్లీకి కోపం వచ్చేసింది! చుర చురా లేచి "దా బావా పోదాము. పేద్ద. దా బావా" అంటూ ప్రీతం ని చైర్లోంచి లాగేసింది. వాడేమో కదలడంలేదు. "ఏమైంది? వెళ్ళిపోవాల్నా? శాన్వి అందా" అని అడుగుతున్నాడు.

ఇంతలో శాన్వి "But they took off my things and not giving me back.... దీదీ. They are...  bad children" అంది. "Yeah.. but its not that they are bad, baby. Sometimes small children will behave like that" అని సర్ది చెప్పబోయాను. తను వెంటనే "I am also small" అంది. నాకేం చెప్పాలో తోచలేదు. అంతలో మళ్ళీ తనే "It's okay" అని, తల దించుకుని "sorry" అంది.

లల్లి ఒక్కక్షణం శాన్వి వైపు చూసింది. మళ్ళీ వెంటనే "దా బావా పోదాము" అంటూ వాడిని లాక్కుంటూ బయటకు వెళ్ళిపోయింది!

మర్చిపోయిన బొమ్మని తీసుకువెళ్ళడానికి వచ్చినపుడు తీశాను ఈ ఫోటోని

హూం!!! Of-course, మరుసటి రోజు ముగ్గురూ మళ్ళీ కలిసిపోయి ఆడుకున్నారనుకోండీ. అయినప్పటికీ.. ఆ ... హహ్హహహ్! No comments.

ఏవండోయ్.. నో కామెంట్స్ అన్నది నా అభిప్రాయం చెప్పలేక. మరేం పరవాలేదు..  మీరేమనుకున్నారో కాస్త చెప్పి వెళ్ళండి :)

Friday, September 5, 2014

వెళ్లొస్తానే చెన్నై..!!


హ్మ్మ్! చెన్నై ని విడిచి వెళ్ళాలన్న ఆలోచన కూడా నాకెంత భారంగా, బాధగా ఉందో..! అప్పుడపుడూ ఓ నాలుగు రోజులకు అత్తవారింటికి ప్రయాణమైతేనే మనసు బిక్క మొహం వేస్తుంది. సెంట్రల్ లో ట్రైన్ ఎక్కి ఎక్కగానే బెంగ మొదలవుతుంది! అలాటిది ఇప్పుడు చుట్టం చూపుకు తప్ప ఇక్కడకు రావడం పెద్దగా జరగదన్న నిజం మరీ చేదుగా ఉంది.

ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలు ఈ ఊరితో? అమ్మ ఒడిలో ఉన్నట్లే ఉంటుంది ఇక్కడ నాకు. నడక నేర్వడంతో మొదలు, నేటి వరకూ జీవితమంతా (మధ్యలో రెండు మూడేళ్ళు మినహా) ఇక్కడే గడిచింది. అసలు మా ఇంటిని వదిలి మరో ఏరియాకి వచ్చినందుకే చావు తప్పి కన్ను లొట్టపోయినంత పనైంది! ఇహ ఇపుడు ఊరే వదిలి వెళ్ళడం అంటే, మూలిగే పిల్లి మీద పేద్ద పనసకాయ పడినట్లుంది.

"ఇకపై రోజూ బీచ్ కి వెళ్లి లేచి పడే అలలను చూస్తూ.. ఇళయరాజా సంగీతం కంటే శ్రావ్యంగా వినిపించే దాని ఊసులు వింటూ ప్రపంచాన్ని మరచిపోవడం కుదర్దు కదా? ఒంటరిగా నడిచినా ఏదో ప్రాణస్నేహితురాలితో నడుస్తున్నట్లనిపించే ఈ వీధులని విడిచి వెళ్లక తప్పదు కదా?" అని బాధపడిపోయాను అప్పుడు. అయినా, "ఏముందిలే.. అరగంట ప్రయాణం. అనుకున్నపుడల్లా చూసి వెళ్ళొచ్చు అని తమాయించుకున్నాను. ఇక్కడకు వచ్చాక నాకు ఏర్పడిన తియ్యని అనుబంధాలు ఇప్పుడు నా భారాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి.

శాన్వి, విజ్జి అక్క, లక్కీ. వీళ్ళ తోడే ప్రపంచం అయిపోయింది ఈ మధ్య. 5. 30 కి లేచి కింద ఉంటున్న విజ్జక్క కి ఫోన్ చేసి తననూ లేపి, ఇద్దరం కలిసి వాకింగ్ కి వెళ్ళడం, వచ్చాక గబగబా స్నానం అదీ ముగించుకుని వంట చేసి భరత్ ని ఆఫీస్ కి పంపేసి లక్కీ గాడిని ఇంటికి తెచ్చుకోవడం. వాడికి పాలు పట్టే సమయానికి శాన్వి స్కూల్ నుండి వచ్చేస్తుంది. ఆ తరువాత 'ఇది జరుగుతుంది' అని చెప్పలేం. దాని మూడ్ ని బట్టి! అప్పటి నుండి రాత్రి వరకూ అన్నం, నీళ్ళు, నిద్రా అన్నీ నాతోనే. ఇక ఆటలు, పాటలు, కథలు, కబుర్లూ సరేసరి. మధ్య మధ్యలో నేను పని చేసుకుంటుంటే తన చిన్ని చిన్ని చేతులతో నాకు సాయం చేస్తుంటుంది. మొదట్లో భరత్ ఆఫీసు నుండి ఇంట్లోకి రావడమే ఇది వాళ్ళింటికి పరుగుపెట్టేదనుకోండీ... ఈ మధ్య తన బొజ్జ మీద పడుకుని కబుర్లు చెప్పుకునేంత క్లోజ్ అయిపోయారు!

వాళ్ళమ్మ, అదే.. విజ్జక్క అయితే "నాకు ఓ కూతురు ఉందన్న విషయం కూడా మర్చిపోతున్నాను. నాకు తను కావాలంటే నిన్ను దత్తత చేసుకోవాలి కాబోలు" అని నవ్వుతుంది. ఆమె మైండ్ సెట్ అచ్చూ నాలానే ఉండడంతో చాలా కొద్ది సమయంలోనే బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అయిపోయింది నాకు.

ఇప్పటికి మీకు శాన్వి, విజ్జక్క ల గురించి క్లారిటీ వచ్చింది కదా? ఇప్పుడు లక్కీ గాడి గురించి చెప్తాను. వాడు మరెవరో కాదూ.. గీతక్క రెండో కొడుకు. మొన్న 12కి మూడో నెల వచ్చింది. వాళ్ళ పెద్దబాయి ప్రీతం కి తన తమ్ముడిని ఆక్సెప్ట్ చేయడం చాలా కష్టంగా ఉండి, చిన్నాణ్ణి పట్టుకుని కొట్టడం, గిల్లడం, పీక నొక్కేయడం లాటివి చేస్తున్నాడు. ఈ గోల తప్పించడానికి గీతక్క లక్కీ గాడికి పాలు పెట్టేసి నాకిచ్చేస్తుంది.

అలా సడెన్ గా నా లైఫ్ చాలా కలర్ఫుల్ గా మారిపోయింది. ఎంతగా అంటే, మరీ.. దేశ భక్తులెవరూ నా మీద గొడవకు రాకూడదు మరి? సరేనంటున్నారా? అయితే ఒకే :). నిజానికి చిన్నప్పటి నుండి మొన్న ఆగస్టు పదిహేను వరకూ ఆ రోజు సెలవు అన్న ఆనందం తప్ప ఇంకేమీ స్పెషల్ కాదండి నాకు. కానీ, ఈ ఏడాది నాకు ఆ రోజు ఎంత స్పెషల్ గా అనిపించిందంటే.. ప్రతి రోజూ ఆగస్టు పదిహేనయితే ఎంత బావుణ్నో అనిపించింది. ఎదుకంటే... మీరే చూడండి.



హహ్హహ్హః! జైహింద్ చెప్పమన్నందుకు వాడి ఏడుపు 




ఆరెంజ్ కలర్ డ్రెస్ వేసుకుని కత్తి పట్టుకుందే.. తనే నా డార్లింగ్! శాన్వి ప్రియ!!
చూశారా పిల్లలంతా ఎంత ముద్దు ముద్దుగా ఉన్నారో? అబ్బా.. వాళ్ళ చేష్టలూ, కబుర్లూ వింటుంటే అసలు టైమే తెలియలేదు. I was completely lost.

లక్కీ గాడి గురించి చెప్పాలంటే మాటలు రావు నాకు. 'వాడు నా కొడుకే.. అప్పుడపుడూ గీతక్క తీసుకువెళుతుంది అంతే' అనిపిస్తుంటుంది :-P. వాడి ఉంగా ఉంగా కబుర్లూ, ఊ రాగాలతో నన్ను నేనే మర్చిపోతాను. ఎలా అంటే.. ఇలా!


 రోజూ మధ్యాహ్నం ఇదే జరుగుతూ ఉంటుంది మా ఇంట్లో.  లక్కీ గాడిని నిద్రపుచ్చేసి శాన్వీ నేనూ ఆడుకుంటాం. నేను ఎక్కువసేపు వాడితో కబుర్లాడితే దానికి కోపం వస్తుంది. అంతెందుకూ? మొన్న అక్కావాళ్ళు ఇంటికొచ్చినపుడు నేను అభీ గాణ్ణి ఎత్తుకున్నానని శాన్వీ ఎంత అలిగిందో నా మీద!!


పుట్టింట్లో ఉన్నపుడు చినుకులు మొదలవగానే సైకిల్ వేసుకుని బీచ్ కి వెళ్ళడం, ఇక్కడకు వచ్చాక ట్యాంక్ ఎక్కి కూర్చోవడం అలవాటు. ఈ మధ్యైతే ఇదిగో.. ఇలా. తను నాకు అదేంత దూరంలోనే ఉన్నా, 'అయ్యో పట్టుకోలేకపోతున్నా.. చాలా ఫాస్ట్ గా పరిగెడుతున్నావ్.. అక్క పరిగెట్టలేకపోతోంది. ప్లీజ్ ఆగు' అని తనని బ్రతిమాలుకోవడం, దానికి నచ్చినపుడు దొరకడం. ఈలోపు నేను పట్టుకుంటే అది నా మీద అలిగి పోట్లాడడం. హహ్హహా!!! 

వర్షం కంటే తనతో ఆటలు నచ్చాయి నాకు. ఇందుకు విజ్జక్క కి థాంక్స్ చెప్పుకోవాలి. "జలుబుదేముందిలే.. వస్తే ఓ వారంలో తగ్గిపోతుంది. కానీ ఈ సంతోషం దానికి నేనేవిధంగా ఇవ్వగలను? రోజులు మళ్ళీ తిరిగి రావుగా? Let her enjoy" అంటుంది :)

గీతక్క, నేను, విజ్జి అక్క 
భరత్ కి ఆంధ్రాకి ట్రాన్స్ఫర్ అవడం వలన వీళ్ళందరికీ దూరంగా వెళ్ళాల్సి వస్తోంది. అందుకు నాకు చాలా బాధగా ఉన్నా, అక్కడికి వెళ్ళాక నా జీవితంలోకి రాబోయే కొత్త స్నేహితులను తలుచుకుంటే ఉత్సాహంగా ఉంది. ఇదే కదా జీవితం?! లైఫే ఒక జర్నీ అయినపుడు ఒకే చోట ఆగిపోవాలనుకుంటే ఎలా..?? అలా అనుకుని పట్టిబట్టి మా ఇంట్లోనే ఉండిపోతే ఈ ఆనందాన్నంతా మిస్ అయ్యేదాన్ని కాదూ?? 

అందుకే, "వెళ్ళడం నీకు ఇష్టమేనా? లేదంటే వద్దని ఆఫీస్ లో చెప్పేస్తాను" అని భరత్ అన్నపుడు.. "ఇష్టమే.. వెళదాం. అత్తయ్య వాళ్లకు దగ్గరగా ఉన్నట్లు ఉంటుంది" అని చెప్పాను. 

హూo.. వెళ్లొస్తానే చెన్నై..!!

Tuesday, September 23, 2014

దా బావా.. పోదాము!!


మొన్నొక రోజు పెయింటింగ్ చేసినంత శ్రద్ధగా నేను గుమ్మడి పులుసు చేసుకుంటోంటే లోపలికి వచ్చారు బావా మరదళ్ళిద్దరూ. రావడమే చెరో బీన్ బాగ్ లో పక్కపక్కన సెటిల్ అయ్యారు.

"లల్లీ.. రా రా రా" "ఏంటి ప్రీతం ఈ వేళ స్కూల్ కి వెళ్ళలేదా?" పలకరించాను ఇద్దర్నీ.

"బావ పోలే. చూల్ కి. ఆతాడుతుంతునాం" చేతిలో ఉన్న బొమ్మను చూపిస్తూ చెప్పింది లల్లి.

"ఊహు. మా మమ్మీ... .. నన్నందీ స్కూల్ కి పొవొద్దూ, నీకు జొరంగుందని"  "ప్రియక్కా.. నీకు తెల్సునా నాకెంత జొరముందో... .. అస్సలు బుడ్డిదానికైతే చెయ్ కాలిపోయింది!" గొప్పగా చెప్పాడు ప్రీతం.

"జ్వరమా? ఏదీ చూడని.." వాడి నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టాను.   

"పీక్కా (ప్రియక్కా).. ఏంతి మా బావ చే పత్తునావూ? వొదియ్" ప్రీతంగాడి వైపు తిరిగి, "పేద్ద. దా బావా పోదాము" అంది ఉడుక్కుంటూ.

నవ్వొచ్చింది నాకు. "మీ బావ చెయ్యి నేనెక్కడ పట్టుకున్నానే? జ్వరమెంతుందో చూద్దామని నుదుటి మీద చెయ్యి వేశాను. అయినా మరీ బావుంది. ఏం.. మీ బావని తాకితే మాసిపోతాడుటే?" నిష్టూరమాడాను.

"జలమా (జ్వరమా). ఆ చెప్పుతా" లేచి వాడి దగ్గరకెళ్ళి, జ్వరం చూసే పేరుతో వాడి కళ్ళు మూసి, "పీక్కా.. పోయే. జలమంతా పోయే" సినిమాల్లో ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయినపుడు డాక్టర్ మొహం పెట్టినట్లు పెట్టింది.

"మ్మ్.. నిజమా??! ఇందాక నే చూసినపుడు ఉందిగా మరి?" ఆశ్చర్యంగా మొహం పెట్టాను.

మొహమంతా చిట్లించి "లే పీక్కా. చల్లుంతే (చల్లగా ఉంటేనూ అనన్నమాట :P). నువ్వు చే పెత్తు" ప్రీతం మాత్రం ఇవేవి పట్టించుకోకుండా నా టాబ్ తో ఆడుకుంటున్నాడు.

"నేను చూడను పో. ఇందాక పెట్టొద్దన్నావ్ గా?" అలిగినట్లు మూతి ముడిచాను.

దానికెంత కోపం వచ్చేసిందో! నావైపు చుర చురా చూసి "పేద్ద. దా బావా పోదాము" వాడేమో సబ్వే సర్ఫేస్ తో బిజీగా ఉన్నాడాయే.. ఇంకెక్కడ పట్టించుకునేది?

"అవునా..? సరే ప్రీతం. వెళ్ళిపొండి. అయితే బెల్లం నేనొక్కదాన్నే తినేస్తాను" పులుసులో వేయడానికని పెట్టిన బెల్లం చేతిలోకి తీసుకుంటూ అన్నాను.

కళ్ళింతింత చేసుకుని, తియ్యటి నవ్వుతో నా దగ్గరకొస్తూ "పీక్కా బత్తన్న (భరత్ అన్న) తెచ్చింద? ఎదీ పెత్తు" అడిగింది.

ఈలోపు ఓ బిస్కెట్ పాకెట్టూ, స్కెచ్ పెన్నూ పట్టుకుని లోపలి వస్తూనే "దీదీ.. I need a book" అంటూ లోపలికి వచ్చింది శాన్వి. దాన్ని చూడగానే ప్రీతం, చేతిలో ఉన్న టాబ్ ని పక్కన పెట్టేసి స్ట్రైట్ గా కూర్చున్నాడు. నేను ఊరిపి పీల్చుకున్నాను.  హమ్మయ్యా బ్రతికిపోయింది నా టాబ్, అని :-P.

శాన్వి వచ్చి ప్రీతం పక్కన కూర్చుంది. వెంటనే లల్లీ లేచి వచ్చి తను కూడా వాళ్ళిద్దరూ కూర్చున్న దాని మీదే ఎలాగో సర్దుకుంది. కూర్చోవడానికి ఓ బీన్ బాగ్ ఖాళీ అయినందుకు నేను హ్యాపీ :).

ప్రీతం తన జ్వరం కథను శాన్వికి వివరించాడు. దానికి తను "Oh! I also got fever so many times. But... I still went to school... you know? My mamma said, .. .. only..  bad children will sit at home on school days" గుక్క తిప్పుకోకుండా సీరియస్గా లెక్చర్ ఇచ్చేసింది.

పాపం ప్రీతంకి ఏం చెప్పాలో అర్ధంకాలేదు. "నువ్వే బాడ్ గాళ్" అనేసి దాని చేతిలోని బిస్కెట్ పాకెట్ తీసుకుని తింటూ కూర్చున్నాడు. నేను నవ్వుకుంటూ కిచెన్ రూం లోకి వెళ్ళిపోయాను. ఏవో వాదనలు వినిపిస్తున్నాయి గానీ పట్టించుకోలేదు. ఓ ఐదు నిముషాలకు శాన్వి ఏడుపు మొహంతో వచ్చి నా నడుముకి చుట్టుకుని "దీదీ..  Preetham.. ..  is eating ALL .......  my biscuits" అంది. "Ohh! It's okay baby. He is your friend, and sharing is a good habit right? Don't worry. I'll give you another packet" అని చెప్పాను. దానికి తను "Lalli baby took my sketch pen. And shez not giving me......  I want it for a minute దీదీ. Sharing is a good habit హేనా? You come and tell her" అంటూ నన్ను లాక్కెళ్ళింది.

నాకు తెలుసు ఆ కంచు నుండి ఒక వస్తువు తీసుకోవడం అసాధ్యమని :-P. కానీ శాన్వి తృప్తి కోసం వెళ్ళి లల్లిని బుజ్జగించి బ్రతిమాలాను. "యే... నాతి. నాతి" అంటూ చెయ్యి వెనుక దాచేసుకుంది. శాన్వి కి తెలుగు రాకపోయినా, అక్కడేం జరుగుతోందో అర్ధమయింది. చాల కోపం వచ్చేసింది దానికి. "దీదీ... you are saying please and still shez not giving na? Okay" అంటూ నడుం మీద చెయ్యి పెట్టుకుని కోపంగా, "Lalli baby, that pen is mine. Give me" అంది. లల్లి తన వైపు కూడా చూడలేదు. పాపం ఇది ఓ నిముషం చూసి ప్రీతం వైపు తిరిగి "Preetham, enough. That's my biscuit packet. Give it to me" అంది. వాడసలు ఏమీ వినబడనట్లే తింటూ తన పని తను చూసుకుంటున్నాడు. పాపం బేలగా నావైపు చూసింది. నేను నిస్సహాయంగా చూస్తూనే "It's okay. I'll get you another one" అంటూ దగ్గరకు తీసుకున్నాను. తను ఉక్రోషాన్ని ఆపుకోలేక "Get out. Both of you. Bad children.... I will not play with you again. Get out" అని అరిచింది. వెంటనే నా చేతిని తన నోటికి అడ్డు పెడుతూ "No, Saanvi. You shouldn't use such words. Say sorry to them" అన్నాను.

అప్పటి వరకూ ఏమీ పట్టనట్లు ఉన్న లల్లీకి కోపం వచ్చేసింది! చుర చురా లేచి "దా బావా పోదాము. పేద్ద. దా బావా" అంటూ ప్రీతం ని చైర్లోంచి లాగేసింది. వాడేమో కదలడంలేదు. "ఏమైంది? వెళ్ళిపోవాల్నా? శాన్వి అందా" అని అడుగుతున్నాడు.

ఇంతలో శాన్వి "But they took off my things and not giving me back.... దీదీ. They are...  bad children" అంది. "Yeah.. but its not that they are bad, baby. Sometimes small children will behave like that" అని సర్ది చెప్పబోయాను. తను వెంటనే "I am also small" అంది. నాకేం చెప్పాలో తోచలేదు. అంతలో మళ్ళీ తనే "It's okay" అని, తల దించుకుని "sorry" అంది.

లల్లి ఒక్కక్షణం శాన్వి వైపు చూసింది. మళ్ళీ వెంటనే "దా బావా పోదాము" అంటూ వాడిని లాక్కుంటూ బయటకు వెళ్ళిపోయింది!

మర్చిపోయిన బొమ్మని తీసుకువెళ్ళడానికి వచ్చినపుడు తీశాను ఈ ఫోటోని

హూం!!! Of-course, మరుసటి రోజు ముగ్గురూ మళ్ళీ కలిసిపోయి ఆడుకున్నారనుకోండీ. అయినప్పటికీ.. ఆ ... హహ్హహహ్! No comments.

ఏవండోయ్.. నో కామెంట్స్ అన్నది నా అభిప్రాయం చెప్పలేక. మరేం పరవాలేదు..  మీరేమనుకున్నారో కాస్త చెప్పి వెళ్ళండి :)

Friday, September 5, 2014

వెళ్లొస్తానే చెన్నై..!!


హ్మ్మ్! చెన్నై ని విడిచి వెళ్ళాలన్న ఆలోచన కూడా నాకెంత భారంగా, బాధగా ఉందో..! అప్పుడపుడూ ఓ నాలుగు రోజులకు అత్తవారింటికి ప్రయాణమైతేనే మనసు బిక్క మొహం వేస్తుంది. సెంట్రల్ లో ట్రైన్ ఎక్కి ఎక్కగానే బెంగ మొదలవుతుంది! అలాటిది ఇప్పుడు చుట్టం చూపుకు తప్ప ఇక్కడకు రావడం పెద్దగా జరగదన్న నిజం మరీ చేదుగా ఉంది.

ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలు ఈ ఊరితో? అమ్మ ఒడిలో ఉన్నట్లే ఉంటుంది ఇక్కడ నాకు. నడక నేర్వడంతో మొదలు, నేటి వరకూ జీవితమంతా (మధ్యలో రెండు మూడేళ్ళు మినహా) ఇక్కడే గడిచింది. అసలు మా ఇంటిని వదిలి మరో ఏరియాకి వచ్చినందుకే చావు తప్పి కన్ను లొట్టపోయినంత పనైంది! ఇహ ఇపుడు ఊరే వదిలి వెళ్ళడం అంటే, మూలిగే పిల్లి మీద పేద్ద పనసకాయ పడినట్లుంది.

"ఇకపై రోజూ బీచ్ కి వెళ్లి లేచి పడే అలలను చూస్తూ.. ఇళయరాజా సంగీతం కంటే శ్రావ్యంగా వినిపించే దాని ఊసులు వింటూ ప్రపంచాన్ని మరచిపోవడం కుదర్దు కదా? ఒంటరిగా నడిచినా ఏదో ప్రాణస్నేహితురాలితో నడుస్తున్నట్లనిపించే ఈ వీధులని విడిచి వెళ్లక తప్పదు కదా?" అని బాధపడిపోయాను అప్పుడు. అయినా, "ఏముందిలే.. అరగంట ప్రయాణం. అనుకున్నపుడల్లా చూసి వెళ్ళొచ్చు అని తమాయించుకున్నాను. ఇక్కడకు వచ్చాక నాకు ఏర్పడిన తియ్యని అనుబంధాలు ఇప్పుడు నా భారాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి.

శాన్వి, విజ్జి అక్క, లక్కీ. వీళ్ళ తోడే ప్రపంచం అయిపోయింది ఈ మధ్య. 5. 30 కి లేచి కింద ఉంటున్న విజ్జక్క కి ఫోన్ చేసి తననూ లేపి, ఇద్దరం కలిసి వాకింగ్ కి వెళ్ళడం, వచ్చాక గబగబా స్నానం అదీ ముగించుకుని వంట చేసి భరత్ ని ఆఫీస్ కి పంపేసి లక్కీ గాడిని ఇంటికి తెచ్చుకోవడం. వాడికి పాలు పట్టే సమయానికి శాన్వి స్కూల్ నుండి వచ్చేస్తుంది. ఆ తరువాత 'ఇది జరుగుతుంది' అని చెప్పలేం. దాని మూడ్ ని బట్టి! అప్పటి నుండి రాత్రి వరకూ అన్నం, నీళ్ళు, నిద్రా అన్నీ నాతోనే. ఇక ఆటలు, పాటలు, కథలు, కబుర్లూ సరేసరి. మధ్య మధ్యలో నేను పని చేసుకుంటుంటే తన చిన్ని చిన్ని చేతులతో నాకు సాయం చేస్తుంటుంది. మొదట్లో భరత్ ఆఫీసు నుండి ఇంట్లోకి రావడమే ఇది వాళ్ళింటికి పరుగుపెట్టేదనుకోండీ... ఈ మధ్య తన బొజ్జ మీద పడుకుని కబుర్లు చెప్పుకునేంత క్లోజ్ అయిపోయారు!

వాళ్ళమ్మ, అదే.. విజ్జక్క అయితే "నాకు ఓ కూతురు ఉందన్న విషయం కూడా మర్చిపోతున్నాను. నాకు తను కావాలంటే నిన్ను దత్తత చేసుకోవాలి కాబోలు" అని నవ్వుతుంది. ఆమె మైండ్ సెట్ అచ్చూ నాలానే ఉండడంతో చాలా కొద్ది సమయంలోనే బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అయిపోయింది నాకు.

ఇప్పటికి మీకు శాన్వి, విజ్జక్క ల గురించి క్లారిటీ వచ్చింది కదా? ఇప్పుడు లక్కీ గాడి గురించి చెప్తాను. వాడు మరెవరో కాదూ.. గీతక్క రెండో కొడుకు. మొన్న 12కి మూడో నెల వచ్చింది. వాళ్ళ పెద్దబాయి ప్రీతం కి తన తమ్ముడిని ఆక్సెప్ట్ చేయడం చాలా కష్టంగా ఉండి, చిన్నాణ్ణి పట్టుకుని కొట్టడం, గిల్లడం, పీక నొక్కేయడం లాటివి చేస్తున్నాడు. ఈ గోల తప్పించడానికి గీతక్క లక్కీ గాడికి పాలు పెట్టేసి నాకిచ్చేస్తుంది.

అలా సడెన్ గా నా లైఫ్ చాలా కలర్ఫుల్ గా మారిపోయింది. ఎంతగా అంటే, మరీ.. దేశ భక్తులెవరూ నా మీద గొడవకు రాకూడదు మరి? సరేనంటున్నారా? అయితే ఒకే :). నిజానికి చిన్నప్పటి నుండి మొన్న ఆగస్టు పదిహేను వరకూ ఆ రోజు సెలవు అన్న ఆనందం తప్ప ఇంకేమీ స్పెషల్ కాదండి నాకు. కానీ, ఈ ఏడాది నాకు ఆ రోజు ఎంత స్పెషల్ గా అనిపించిందంటే.. ప్రతి రోజూ ఆగస్టు పదిహేనయితే ఎంత బావుణ్నో అనిపించింది. ఎదుకంటే... మీరే చూడండి.



హహ్హహ్హః! జైహింద్ చెప్పమన్నందుకు వాడి ఏడుపు 




ఆరెంజ్ కలర్ డ్రెస్ వేసుకుని కత్తి పట్టుకుందే.. తనే నా డార్లింగ్! శాన్వి ప్రియ!!
చూశారా పిల్లలంతా ఎంత ముద్దు ముద్దుగా ఉన్నారో? అబ్బా.. వాళ్ళ చేష్టలూ, కబుర్లూ వింటుంటే అసలు టైమే తెలియలేదు. I was completely lost.

లక్కీ గాడి గురించి చెప్పాలంటే మాటలు రావు నాకు. 'వాడు నా కొడుకే.. అప్పుడపుడూ గీతక్క తీసుకువెళుతుంది అంతే' అనిపిస్తుంటుంది :-P. వాడి ఉంగా ఉంగా కబుర్లూ, ఊ రాగాలతో నన్ను నేనే మర్చిపోతాను. ఎలా అంటే.. ఇలా!


 రోజూ మధ్యాహ్నం ఇదే జరుగుతూ ఉంటుంది మా ఇంట్లో.  లక్కీ గాడిని నిద్రపుచ్చేసి శాన్వీ నేనూ ఆడుకుంటాం. నేను ఎక్కువసేపు వాడితో కబుర్లాడితే దానికి కోపం వస్తుంది. అంతెందుకూ? మొన్న అక్కావాళ్ళు ఇంటికొచ్చినపుడు నేను అభీ గాణ్ణి ఎత్తుకున్నానని శాన్వీ ఎంత అలిగిందో నా మీద!!


పుట్టింట్లో ఉన్నపుడు చినుకులు మొదలవగానే సైకిల్ వేసుకుని బీచ్ కి వెళ్ళడం, ఇక్కడకు వచ్చాక ట్యాంక్ ఎక్కి కూర్చోవడం అలవాటు. ఈ మధ్యైతే ఇదిగో.. ఇలా. తను నాకు అదేంత దూరంలోనే ఉన్నా, 'అయ్యో పట్టుకోలేకపోతున్నా.. చాలా ఫాస్ట్ గా పరిగెడుతున్నావ్.. అక్క పరిగెట్టలేకపోతోంది. ప్లీజ్ ఆగు' అని తనని బ్రతిమాలుకోవడం, దానికి నచ్చినపుడు దొరకడం. ఈలోపు నేను పట్టుకుంటే అది నా మీద అలిగి పోట్లాడడం. హహ్హహా!!! 

వర్షం కంటే తనతో ఆటలు నచ్చాయి నాకు. ఇందుకు విజ్జక్క కి థాంక్స్ చెప్పుకోవాలి. "జలుబుదేముందిలే.. వస్తే ఓ వారంలో తగ్గిపోతుంది. కానీ ఈ సంతోషం దానికి నేనేవిధంగా ఇవ్వగలను? రోజులు మళ్ళీ తిరిగి రావుగా? Let her enjoy" అంటుంది :)

గీతక్క, నేను, విజ్జి అక్క 
భరత్ కి ఆంధ్రాకి ట్రాన్స్ఫర్ అవడం వలన వీళ్ళందరికీ దూరంగా వెళ్ళాల్సి వస్తోంది. అందుకు నాకు చాలా బాధగా ఉన్నా, అక్కడికి వెళ్ళాక నా జీవితంలోకి రాబోయే కొత్త స్నేహితులను తలుచుకుంటే ఉత్సాహంగా ఉంది. ఇదే కదా జీవితం?! లైఫే ఒక జర్నీ అయినపుడు ఒకే చోట ఆగిపోవాలనుకుంటే ఎలా..?? అలా అనుకుని పట్టిబట్టి మా ఇంట్లోనే ఉండిపోతే ఈ ఆనందాన్నంతా మిస్ అయ్యేదాన్ని కాదూ?? 

అందుకే, "వెళ్ళడం నీకు ఇష్టమేనా? లేదంటే వద్దని ఆఫీస్ లో చెప్పేస్తాను" అని భరత్ అన్నపుడు.. "ఇష్టమే.. వెళదాం. అత్తయ్య వాళ్లకు దగ్గరగా ఉన్నట్లు ఉంటుంది" అని చెప్పాను. 

హూo.. వెళ్లొస్తానే చెన్నై..!!