Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

Thursday, September 3, 2015

ఫోన్ పోయింది - హమ్మయ్య! దొరికింది!



దొరికేసిందోచ్!!! అవునండీ! నా ఫోన్ దొరికేసింది!!! హమ్మబాబోయ్.. నేనే నమ్మలేకపోతున్నాను :D

BSNL వాళ్ళు అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ ఇస్తానన్నారా..? ఫస్ట్ 3 డిజిట్స్, లాస్ట్ 3 డిజిట్స్ మాత్రం ఇచ్చారు! అదేమంటే, ఇంతకు మించి మాకూ తెలియదండి.. ల్యాండ్లైన్ కి సంబందించిన ఇన్ఫర్మేషన్ అయితే ఇవ్వగలము కానీ, మొబైల్ అంటే మీరు పోలీసుల ద్వారా వెళితే హైదరాబాద్ హెడ్ ఆఫీస్ వాళ్ళు ఇస్తారు. మేం చేయగలిగిందయితే ఏమీలేదని చేతులెత్తేశారు. పోలీసులనేసరికి "మనసుపెట్టాల్సోస్తుందని", నీరుగారి ఫోన్ కి నీళ్లోదిలేసుకున్నాను. అప్పుడు భరత్, ఆ ఫోన్ లో ఐడియా సిమ్ కూడా ఉంది కదా? పోనీ దాని ద్వారా ఏమైనా కుదురుతుందేమో చూద్దాం అన్నారు. ఐడియా కేర్ లో రిజిస్టర్ అయి ఉండడం వలన లక్కీలీ కాల్ హిస్టరీ చూడగలిగాం. అందులో 2 నెంబర్స్ దొరికాయి. తెలిసిన పెద్దాయన ఆ నంబర్స్ కి ఫోన్ కి గట్టిగా గద్దిస్తూ SI గారి Mrs ఫోన్ అది అంటూ మాట్లాడేసరికి కంగారు పడి, కొంచెం డ్రామా తరువాత నా ఫోన్ డీటెయిల్స్ చెప్పాడు. ఎవరో ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. ఏదో కాలేజ్ లో 1st ఇయర్ చదువుతున్నార్ట, వాళ్లకి దొరికింది. ఫోన్, మెమరీ కార్డ్ చెరోకటి పంచుకున్నారట. ఆ మెమరీ కార్డు తీసుకున్నవాడికే సిమ్ములు కూడా ఇచ్చి పారేయమంటే సరే అని చెప్పి, బాలన్స్ కోసం కక్కుర్తి పడి యూజ్ చేశాడు. అనుకోకుండా వాడు స్విచ్ ఆన్ చేసిన టైంకి నేను చేయడం వల్ల సిమ్ ఆక్టివ్ గా ఉన్న విషయం తెలిసింది. సిమ్ కార్డ్ యూజ్ చేస్తారని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. నిజానికి అతను ఆ పని చేయకుండా ఉంటే నా ఫోన్ అసలు నాకు దొరికేదే కాదు! పాపం! బాగా పేద వాళ్ళట. చిన్న వయసుకూడా కదా.. బెదిరిపోయి "ఇంటికి పోలీసులు రారు కదండీ? నేనసలే కానిస్టేబుల్ అవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. కేస్ అదీ అయిందంటే నా ఫ్యూచర్ పాడయిపోతుంది" అన్నాడు బేలగా.  పాపమనిపించింది. చాలా ఆశ్చర్యంగా కూడా! అదే మనిషి శని వారం ఎంత నిర్లక్ష్యంగా, పొగరుగా మాట్లాడాడు?!!.

హూం! మన దేశంలో పోలీసుల ద్వారా వెళితే ఎంతవరకూ పన్లు జరుగుతాయో తెలియదు కానీ, పోలీసుల పేరు వాడినా చాలా పనులు జరిగిపోతాయని ఎక్కడో విన్న మాట గుర్తొచ్చింది (బాబోయ్.. నాకేం సంబంధంలేదు. నేనేం అనలేదు).

మొత్తానికి అలా ఆ విధంగా ఒకబ్బాయి ఫోన్ తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. దాన్ని బాగా మాన్ హ్యాండ్లింగ్ చేశాడు కాబోలు.. మొబైల్ కవర్ చిరిగిపోయి, స్క్రీన్ అంతా స్చ్రాచస్, ఫోన్ నిండుగా అతనివి, ప్రభాస్, హీరోయిన్ల ఫొటోస్, ఏంటేంటో ఆప్స్..  అబ్బో.. మాములుగా లేదులెండి. నా డేటా అంతా పోయినట్లే. అయినా చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం కదండీ.. ఏదోకటి నా ఫోన్ నాకు తిరిగొచ్చింది. అదే పదివేలు. చిన్న ఆనందం ఏంటంటే.. కాంటాక్ట్స్ అన్నీ తిరిగొచ్చాయి నా ఈమెయిల్ అడ్రస్ తో లాగిన్ అవగానే. ఇక సిమ్ కార్డ్స్, మెమరీ కార్డ్ ఏమో విజయనగరంలో అతని ఫ్రెండ్ దగ్గర ఉన్నాయట, రెండ్రోజుల్లో ఇచ్చేస్తాం అన్నాడు.                                             

అదన్న మాట విషయం!


Wednesday, September 2, 2015

ఫోన్ పోయింది


మొన్న 21 సాయంత్రం తుపర పడుతోంటే క్లైమెట్ బావుందని ఎంచక్కా అక్టివా వేసుకుని అక్టీవ్ గా డ్రైవ్ కి వెళ్లాను. వెళ్తూ వెళ్తూ ఛార్జింగ్ లో ఉన్న ఫోన్ ని చూసి  "అవసరమా? డ్రైవ్ చేస్తూ మొబైల్ యూజ్ చేసేది ఏమీలేదు కదా..? హాం.. అయినా సేఫ్టీ కి ఉంటుందిలే" అనుకుంటూ పాకెట్ లో వేసుకున్నాను.  వెళుతుండగా "పాకెట్ లో ఎందుకు.. ఫోన్ తీసి డిక్కీలో వేసేసుకుంటే ఓ గొడవ వదిలిపోతుంది కదా.." అనుకుని, "వర్షం పెద్దగా పడితే అప్పుడు చూద్దాంలే..  చూసుకుంటుంనుగా.. అలా పడిపోనిస్తానేవిటీ? మరీను.." అని సర్దిచెప్పుకుని ( ఒక్క నిముషం ఆగదానికి బద్ధకించి), చుట్టూ ఉన్న పచ్చటి పొలాలు చూసి మైమరచిపోతూ హుషారుగా ముందుకు వెళ్లాను. కాసేపటికి కాస్త పెద్దగా చినుకులు మొదలయ్యేసరికి నా హుషారు జోరు పెరిగి ఆ జోరులో ఫోన్ సంగతి మర్చిపోయాను. ఓ నాలుగైదు కిలోమీటర్స్ వెళ్ళాక, సరే ఇక ఇంటికి వెళదాం.. టైం ఎంతైందో ఏవిటోనని  మొబైల్ కోసం చూస్తే లేదు! గుండె జారిపోయింది. ఊపిరి ఆగిపోయింది. అప్పటి వరకూ హాయిగా అనిపించిన వర్షపు చినుకులు నిప్పురవ్వల్లా అనిపించాయి. అసలే ఆ రోడ్  అంత బావుండలేదు. ఎక్కడ పడిపోయిందో ఏవిటో?  దిక్కుమాలిన వర్షంలో ఫోన్ ని ఎక్కడని వెతకను? బరువెక్కిన గుండెతో వచ్చిన దారంతా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఇంటి ముఖం పట్టాను. దారిలో తెలిసిన వాళ్ళు కనబడితే, విషయం చెప్పి వాళ్ళ ఫోన్ నుండి ట్రై చేస్తే "స్విచ్ ఆఫ్". 
ఏడుపు మొహంతోటే  ముందు అందులో సైన్ ఇన్ అయి ఉన్న అకౌంట్స్ పాస్వర్డ్స్ మార్చి, Android mobile device లో ఎరేస్ డేటా, లాక్ ఫోన్ లాటివి సెట్ చేసి భరత్ ని పేస్ చేయడానికి ధైర్యం కూడదీసుకున్నాను. పాపం నేనే ఆల్రెడీ చాలా బాధలో ఉన్నానని కాబోలు భరత్ ఏమీ అనలేదు. అందుకు మరీ బాధపడ్డాననుకోండీ.. 32GB మెమరీ కార్డ్, ఆ ఫోన్ తో ఉన్న మెమరీస్.. కాంటాక్ట్స్, డేటా.. అన్నీ పోయినట్లే. అంతా నా నిర్లక్ష్యం వల్లేనని నా మీద నాకు పీకల వరకూ కోపం. బూతులు రావు కాబట్టి కుదరలేదు కానీ వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టుకున్నాను నన్ను నేను.

 "అమ్మా... ముద్దుల Moto E.. ఎక్కడున్నావమ్మా.?" అంటూ  దాన్ని తలుచుకోని రోజు లేదు ;(. అలాగే మొన్న శనివారం యధాపలంగా నా ఫోన్ కి ట్రై చేస్తే   రింగ్ అయింది!! ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాడు కూడాను! నా ఫోన్, మీకు దొరికింది కాబోలు.. దయచేసి మీరెక్కడ ఉన్నారో చెబితే వచ్చి తీసుకుంటానండి" అని ఎంతో మర్యాదగా అడిగితే, "నాకు ఈ సిమ్ బస్సు లో దొరికింది, బాలన్స్ ఉందని వాడుకుంటున్నాను. మీరేం చేయగలరో చేసుకోం"డంటూ కాల్ కట్ చేసి మళ్ళీ మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసేసాడు. నా పిచ్చి పీక్స్ కి వెళ్ళింది. మొబైల్ కొన్న బిల్, IMEI నెంబర్ ఎలాగూ ఉన్నాయి కనుక పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇద్దామని అనుకుంటున్నాను. BSNL ఆఫీస్ లో 21st తరువాత చేసిన అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ రిక్వెస్ట్ చేశాం. ఈ రోజు వస్తుంది. చూడాలి మరి.. ఏమౌతుందో..!? 

మీలో ఎవరైనా ఫోన్ పోగొట్టుకున్నారాండీ? మళ్ళీ అది మీకు దొరికిందా? నా ఫోన్ ని ట్రేస్ చేయడానికి ఇంకేమైనా టిప్స్ ఉన్నాయంటారా? తెలిస్తే చెప్పరూ.. ప్లీజ్.. 

**
ఈ సంఘటన వల్ల నాకో నీతి అర్ధమైంది. నాలాటి వారు ఇంకెవరైనా ఉంటే దయచేసి మీరూ తెలుసుకోండి.   

Friday, January 23, 2015

అమ్మా..



Google image  

అమ్మా..  రోజులు గడిచేకొద్దీ రోజులో ఏదో ఒక సందర్భంలో నీ మాటలు గుర్తొస్తునే ఉన్నాయి.  

"అలా అందరికీ అంత చనువివ్వకూడదు ప్రియమ్మా.. మంచిది కాదు' అని నువ్వంటుంటే.. 'నేనెక్కడ చనువిచ్చాను?ఇందులో ఏముందీ?' అనుకున్నాను. బయటి వాళ్ళతో పళ్ళు కనబడేలా నవ్వుతూ మాట్లాడితే కోప్పడేదానివా.. 'అమ్మకు ఎవరితో మాట్లాడినా నచ్చదు. నవ్వుతూ మాట్లాడితే ఏమైంది?' అనిపించింది.  పని వాళ్ళ కబుర్లు వినడం గానీ, వాళ్లకు మేం కబుర్లు చెప్పడం గానీ చూస్తే ఆ రోజు క్లాస్ తప్పేదికాదు కదా.. 'పాపం. వాళ్ళూ మనుషులేగా.. మరీ మూగవాళ్ళలా మాట్లాడకుండా ఎలా ఉంటారు? అయినా ఇప్పుడు ఏం మాట్లాడేశానని కోప్పడుతోంది అమ్మ?' అని నొచ్చుకున్నాను. ఇక ఏ విశేషం లేకుండా ఎవరింట్లోనైనా భోంచేసినపుడు నువ్వు అరుస్తుంటే 'అంత ఆప్యాయంగా మొహమాటపెడుతుంటే ఎలా కాదంటాం? ఇది కూడా తప్పేనా? నేనేమైనా అడిగి పెట్టించుకున్నానా?' అనుకుని, ఈ మాటలు పైకి అంటే చంపేస్తావని నోరుమూసుకుని తిట్లు తినేదాన్ని. అక్క ఎలాగు అవేవీ చేయదు కనుక దానికి గొడవలేదు కానీ.. ఇలాటి విషయాల్లో నీ కాన్సంట్రేషన్ అంతా నా సొంతమై భలే ఇబ్బంది పడేదాన్నిలేమ్మా.     

అయినా అమ్మా.. నేనేం మాట్లాడకపోయినా నా మనసులోని మాటలన్నీ నీకు ఎలా తెలిసిపోయేవో?! ఇప్పటికీ నాకు ఆశ్చర్యంగానే ఉంటుంది.  

"అమ్మకసలు ఫ్రెండ్షిప్ అంటే ఏంటో తెలీదు. కలివిడిగా ఉండదు అనుకుంటావు కదూ? నీ వయసులో ఉండగా నీకంటే ఎక్కువగా అందరితోనూ స్నేహం చేసేదాన్ని. అందరూ మనలా, మనం అనుకున్నట్లు ఉండరు ప్రియమ్మా. ఆడపిల్లయినా, మగపిల్లాడయినా ఎంతవరకూ మాట్లాడాలో అంత వరకూ మాట్లాడితేనే బావుంటుంది. 'అబ్బో! నేను భలే కలివిడిగా ఉన్నాను.. అందరూ నన్నెంత ప్రేమిస్తున్నారో' అనుకుంటున్నావేమో? పప్పులో కాలేసినట్లే! నువ్వు వాగినంతసేపూ బాగానే వింటారు. అదో కాలక్షేపం కాసేపు. నువ్వు వెళ్ళిపోయాక, 'పాపం వెర్రిది' అని వెకిలిగా నవ్వుకుంటారు. ఈ పనివాళ్ళతో పళ్ళికిలిస్తూ కబుర్లు చెప్తావూ..  వాళ్ళు నీ మాటలకు తోడు తలా, తోకా, ఓ రూపం ఇచ్చి వాళ్ళు పనిచేసే వేరే ఇళ్ళల్లో వాళ్ళ మెప్పు, కాలక్షేపం కోసం కథలు కథలుగా చెబుతారు. నీ అతి వాగుడు, బయటి వాళ్లకు నువ్విచ్చే చనువు వాళ్ళ ముందు నువ్వు చులకనవ్వడానికి తప్ప మరెందుకూ పనికిరాదు. ఇదిగో.. అడిగారు కదా అని ఎవరింట్లోనైనా ఏవైనా తిన్నావా.. మరుముఖ్యంగా, భోజనం చేశావా.. నీ పిలక వాళ్లకి దొరికినట్లే! జాగ్రత్త!! 'అమ్మా.. అందరూ అలాగే ఎందుకుంటారూ? ఒకరిద్దర్ని బట్టి అందర్నీ అలాగే అనుకుంటే ఎలా?' అంటావేమో? నూటికి 98 మంది అలాగే ఉంటారు. ఆ మిగిలిన ఇద్దరే నీకు తెలిసిన వాళ్ళని భ్రమపడొద్దు. నోటిని అదుపులో పెట్టుకుని ఆచి తూచి మాట్లాడాలి. అర్ధమవుతోందా? మొహామాటం వలన అన్నీ నష్టాలే. తరువాత బాధపడాల్సి వస్తుంది. వినబడుతోందా??  హూం! ఎన్ని చెప్పినా చెవిటి వాడి ముందు శంఖం ఊదినట్లే.. ఏదో నా పిచ్చికొద్దీ వాగుతుంటాను .. ... " ఇలా విధవిధాలుగా వివిధ సందర్భాల్లో నువ్వు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నా బుర్రకెక్కేది కాదు.

 కానీ అమ్మో! అమ్మా.. నువ్వు  చెప్పిన ప్రతీ మాటా ఎంతటి సత్యమో! కాస్త బాధాకరమైన అనుభవాల వల్లే జ్ఞానోదయం అయినా, అంటే ఇప్పటికీ  పూర్తిగా కాకపోయినా..  మొత్తానికి కాస్త తెలివి వచ్చినందుకు సంతోషంగా ఉంది.       

సారీ అమ్మా.. నేనప్పుడు అర్ధం చేసుకోలేకపోయాను. ఎంత విసిగించానో కదా నిన్ను? "ఒక్కముద్ద తింటేనే కదవే  బావుందో లేదో తెలిసేది? పిల్లలు తింటారు కదా అని కష్టపడి చేస్తే అసలు చూసే వద్దంటే ఎలా?" ఎన్నిసార్లు నిన్నిలా అరిపించానో కదా..? మాకు కావలసినవన్నీ వేళ వేళకి అమర్చిపెట్టడం, తినమంటూ మమ్మల్ని బుజ్జగించడం, జాగ్రత్తలు చెప్పడం, కంటిపాపలా చూసుకోవడం..  వీటన్నిటి వెనుక ఎంత ప్రేమ ఉంది కదమ్మా? ఆ ప్రేమ ముందే తెలిసినా, నేనూ ఇల్లాలినై బాధ్యతలు నిర్వర్తిస్తుంటే ఇప్పుడు మరీ మరీ తెలుస్తొందమ్మా! 

అమ్మా.. ఇలా ఒకటి రెండు కాదు. రోజూలో ఆల్మోస్ట్ అన్ని విషయాలూ నిన్నే గుర్తు చేస్తున్నాయి. అమ్మా.. ఇప్పటి వరకూ చాలాసార్లు "you are the most wonderful mom in this world" అని చెప్పాను. అప్పుడు కేవలం ప్రేమా, సంతోషాలతో చెప్పాను. ఇప్పుడు నీ విలువ నిజంగా అర్ధమై రెట్టింపు ప్రేమా, గౌరవాలతో చెబుతున్నాను.

అమ్మా.. thank you. Thank you soo much for all the love and care. You are the most wonderful mom in this world. అమ్మా.. and I love you so much! Thank you so much for being so wonderful!       


నీ
ప్రియ                                     
                                   

Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

Thursday, September 3, 2015

ఫోన్ పోయింది - హమ్మయ్య! దొరికింది!



దొరికేసిందోచ్!!! అవునండీ! నా ఫోన్ దొరికేసింది!!! హమ్మబాబోయ్.. నేనే నమ్మలేకపోతున్నాను :D

BSNL వాళ్ళు అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ ఇస్తానన్నారా..? ఫస్ట్ 3 డిజిట్స్, లాస్ట్ 3 డిజిట్స్ మాత్రం ఇచ్చారు! అదేమంటే, ఇంతకు మించి మాకూ తెలియదండి.. ల్యాండ్లైన్ కి సంబందించిన ఇన్ఫర్మేషన్ అయితే ఇవ్వగలము కానీ, మొబైల్ అంటే మీరు పోలీసుల ద్వారా వెళితే హైదరాబాద్ హెడ్ ఆఫీస్ వాళ్ళు ఇస్తారు. మేం చేయగలిగిందయితే ఏమీలేదని చేతులెత్తేశారు. పోలీసులనేసరికి "మనసుపెట్టాల్సోస్తుందని", నీరుగారి ఫోన్ కి నీళ్లోదిలేసుకున్నాను. అప్పుడు భరత్, ఆ ఫోన్ లో ఐడియా సిమ్ కూడా ఉంది కదా? పోనీ దాని ద్వారా ఏమైనా కుదురుతుందేమో చూద్దాం అన్నారు. ఐడియా కేర్ లో రిజిస్టర్ అయి ఉండడం వలన లక్కీలీ కాల్ హిస్టరీ చూడగలిగాం. అందులో 2 నెంబర్స్ దొరికాయి. తెలిసిన పెద్దాయన ఆ నంబర్స్ కి ఫోన్ కి గట్టిగా గద్దిస్తూ SI గారి Mrs ఫోన్ అది అంటూ మాట్లాడేసరికి కంగారు పడి, కొంచెం డ్రామా తరువాత నా ఫోన్ డీటెయిల్స్ చెప్పాడు. ఎవరో ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. ఏదో కాలేజ్ లో 1st ఇయర్ చదువుతున్నార్ట, వాళ్లకి దొరికింది. ఫోన్, మెమరీ కార్డ్ చెరోకటి పంచుకున్నారట. ఆ మెమరీ కార్డు తీసుకున్నవాడికే సిమ్ములు కూడా ఇచ్చి పారేయమంటే సరే అని చెప్పి, బాలన్స్ కోసం కక్కుర్తి పడి యూజ్ చేశాడు. అనుకోకుండా వాడు స్విచ్ ఆన్ చేసిన టైంకి నేను చేయడం వల్ల సిమ్ ఆక్టివ్ గా ఉన్న విషయం తెలిసింది. సిమ్ కార్డ్ యూజ్ చేస్తారని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. నిజానికి అతను ఆ పని చేయకుండా ఉంటే నా ఫోన్ అసలు నాకు దొరికేదే కాదు! పాపం! బాగా పేద వాళ్ళట. చిన్న వయసుకూడా కదా.. బెదిరిపోయి "ఇంటికి పోలీసులు రారు కదండీ? నేనసలే కానిస్టేబుల్ అవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. కేస్ అదీ అయిందంటే నా ఫ్యూచర్ పాడయిపోతుంది" అన్నాడు బేలగా.  పాపమనిపించింది. చాలా ఆశ్చర్యంగా కూడా! అదే మనిషి శని వారం ఎంత నిర్లక్ష్యంగా, పొగరుగా మాట్లాడాడు?!!.

హూం! మన దేశంలో పోలీసుల ద్వారా వెళితే ఎంతవరకూ పన్లు జరుగుతాయో తెలియదు కానీ, పోలీసుల పేరు వాడినా చాలా పనులు జరిగిపోతాయని ఎక్కడో విన్న మాట గుర్తొచ్చింది (బాబోయ్.. నాకేం సంబంధంలేదు. నేనేం అనలేదు).

మొత్తానికి అలా ఆ విధంగా ఒకబ్బాయి ఫోన్ తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. దాన్ని బాగా మాన్ హ్యాండ్లింగ్ చేశాడు కాబోలు.. మొబైల్ కవర్ చిరిగిపోయి, స్క్రీన్ అంతా స్చ్రాచస్, ఫోన్ నిండుగా అతనివి, ప్రభాస్, హీరోయిన్ల ఫొటోస్, ఏంటేంటో ఆప్స్..  అబ్బో.. మాములుగా లేదులెండి. నా డేటా అంతా పోయినట్లే. అయినా చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం కదండీ.. ఏదోకటి నా ఫోన్ నాకు తిరిగొచ్చింది. అదే పదివేలు. చిన్న ఆనందం ఏంటంటే.. కాంటాక్ట్స్ అన్నీ తిరిగొచ్చాయి నా ఈమెయిల్ అడ్రస్ తో లాగిన్ అవగానే. ఇక సిమ్ కార్డ్స్, మెమరీ కార్డ్ ఏమో విజయనగరంలో అతని ఫ్రెండ్ దగ్గర ఉన్నాయట, రెండ్రోజుల్లో ఇచ్చేస్తాం అన్నాడు.                                             

అదన్న మాట విషయం!


Wednesday, September 2, 2015

ఫోన్ పోయింది


మొన్న 21 సాయంత్రం తుపర పడుతోంటే క్లైమెట్ బావుందని ఎంచక్కా అక్టివా వేసుకుని అక్టీవ్ గా డ్రైవ్ కి వెళ్లాను. వెళ్తూ వెళ్తూ ఛార్జింగ్ లో ఉన్న ఫోన్ ని చూసి  "అవసరమా? డ్రైవ్ చేస్తూ మొబైల్ యూజ్ చేసేది ఏమీలేదు కదా..? హాం.. అయినా సేఫ్టీ కి ఉంటుందిలే" అనుకుంటూ పాకెట్ లో వేసుకున్నాను.  వెళుతుండగా "పాకెట్ లో ఎందుకు.. ఫోన్ తీసి డిక్కీలో వేసేసుకుంటే ఓ గొడవ వదిలిపోతుంది కదా.." అనుకుని, "వర్షం పెద్దగా పడితే అప్పుడు చూద్దాంలే..  చూసుకుంటుంనుగా.. అలా పడిపోనిస్తానేవిటీ? మరీను.." అని సర్దిచెప్పుకుని ( ఒక్క నిముషం ఆగదానికి బద్ధకించి), చుట్టూ ఉన్న పచ్చటి పొలాలు చూసి మైమరచిపోతూ హుషారుగా ముందుకు వెళ్లాను. కాసేపటికి కాస్త పెద్దగా చినుకులు మొదలయ్యేసరికి నా హుషారు జోరు పెరిగి ఆ జోరులో ఫోన్ సంగతి మర్చిపోయాను. ఓ నాలుగైదు కిలోమీటర్స్ వెళ్ళాక, సరే ఇక ఇంటికి వెళదాం.. టైం ఎంతైందో ఏవిటోనని  మొబైల్ కోసం చూస్తే లేదు! గుండె జారిపోయింది. ఊపిరి ఆగిపోయింది. అప్పటి వరకూ హాయిగా అనిపించిన వర్షపు చినుకులు నిప్పురవ్వల్లా అనిపించాయి. అసలే ఆ రోడ్  అంత బావుండలేదు. ఎక్కడ పడిపోయిందో ఏవిటో?  దిక్కుమాలిన వర్షంలో ఫోన్ ని ఎక్కడని వెతకను? బరువెక్కిన గుండెతో వచ్చిన దారంతా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఇంటి ముఖం పట్టాను. దారిలో తెలిసిన వాళ్ళు కనబడితే, విషయం చెప్పి వాళ్ళ ఫోన్ నుండి ట్రై చేస్తే "స్విచ్ ఆఫ్". 
ఏడుపు మొహంతోటే  ముందు అందులో సైన్ ఇన్ అయి ఉన్న అకౌంట్స్ పాస్వర్డ్స్ మార్చి, Android mobile device లో ఎరేస్ డేటా, లాక్ ఫోన్ లాటివి సెట్ చేసి భరత్ ని పేస్ చేయడానికి ధైర్యం కూడదీసుకున్నాను. పాపం నేనే ఆల్రెడీ చాలా బాధలో ఉన్నానని కాబోలు భరత్ ఏమీ అనలేదు. అందుకు మరీ బాధపడ్డాననుకోండీ.. 32GB మెమరీ కార్డ్, ఆ ఫోన్ తో ఉన్న మెమరీస్.. కాంటాక్ట్స్, డేటా.. అన్నీ పోయినట్లే. అంతా నా నిర్లక్ష్యం వల్లేనని నా మీద నాకు పీకల వరకూ కోపం. బూతులు రావు కాబట్టి కుదరలేదు కానీ వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టుకున్నాను నన్ను నేను.

 "అమ్మా... ముద్దుల Moto E.. ఎక్కడున్నావమ్మా.?" అంటూ  దాన్ని తలుచుకోని రోజు లేదు ;(. అలాగే మొన్న శనివారం యధాపలంగా నా ఫోన్ కి ట్రై చేస్తే   రింగ్ అయింది!! ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాడు కూడాను! నా ఫోన్, మీకు దొరికింది కాబోలు.. దయచేసి మీరెక్కడ ఉన్నారో చెబితే వచ్చి తీసుకుంటానండి" అని ఎంతో మర్యాదగా అడిగితే, "నాకు ఈ సిమ్ బస్సు లో దొరికింది, బాలన్స్ ఉందని వాడుకుంటున్నాను. మీరేం చేయగలరో చేసుకోం"డంటూ కాల్ కట్ చేసి మళ్ళీ మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసేసాడు. నా పిచ్చి పీక్స్ కి వెళ్ళింది. మొబైల్ కొన్న బిల్, IMEI నెంబర్ ఎలాగూ ఉన్నాయి కనుక పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇద్దామని అనుకుంటున్నాను. BSNL ఆఫీస్ లో 21st తరువాత చేసిన అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ రిక్వెస్ట్ చేశాం. ఈ రోజు వస్తుంది. చూడాలి మరి.. ఏమౌతుందో..!? 

మీలో ఎవరైనా ఫోన్ పోగొట్టుకున్నారాండీ? మళ్ళీ అది మీకు దొరికిందా? నా ఫోన్ ని ట్రేస్ చేయడానికి ఇంకేమైనా టిప్స్ ఉన్నాయంటారా? తెలిస్తే చెప్పరూ.. ప్లీజ్.. 

**
ఈ సంఘటన వల్ల నాకో నీతి అర్ధమైంది. నాలాటి వారు ఇంకెవరైనా ఉంటే దయచేసి మీరూ తెలుసుకోండి.   

Friday, January 23, 2015

అమ్మా..



Google image  

అమ్మా..  రోజులు గడిచేకొద్దీ రోజులో ఏదో ఒక సందర్భంలో నీ మాటలు గుర్తొస్తునే ఉన్నాయి.  

"అలా అందరికీ అంత చనువివ్వకూడదు ప్రియమ్మా.. మంచిది కాదు' అని నువ్వంటుంటే.. 'నేనెక్కడ చనువిచ్చాను?ఇందులో ఏముందీ?' అనుకున్నాను. బయటి వాళ్ళతో పళ్ళు కనబడేలా నవ్వుతూ మాట్లాడితే కోప్పడేదానివా.. 'అమ్మకు ఎవరితో మాట్లాడినా నచ్చదు. నవ్వుతూ మాట్లాడితే ఏమైంది?' అనిపించింది.  పని వాళ్ళ కబుర్లు వినడం గానీ, వాళ్లకు మేం కబుర్లు చెప్పడం గానీ చూస్తే ఆ రోజు క్లాస్ తప్పేదికాదు కదా.. 'పాపం. వాళ్ళూ మనుషులేగా.. మరీ మూగవాళ్ళలా మాట్లాడకుండా ఎలా ఉంటారు? అయినా ఇప్పుడు ఏం మాట్లాడేశానని కోప్పడుతోంది అమ్మ?' అని నొచ్చుకున్నాను. ఇక ఏ విశేషం లేకుండా ఎవరింట్లోనైనా భోంచేసినపుడు నువ్వు అరుస్తుంటే 'అంత ఆప్యాయంగా మొహమాటపెడుతుంటే ఎలా కాదంటాం? ఇది కూడా తప్పేనా? నేనేమైనా అడిగి పెట్టించుకున్నానా?' అనుకుని, ఈ మాటలు పైకి అంటే చంపేస్తావని నోరుమూసుకుని తిట్లు తినేదాన్ని. అక్క ఎలాగు అవేవీ చేయదు కనుక దానికి గొడవలేదు కానీ.. ఇలాటి విషయాల్లో నీ కాన్సంట్రేషన్ అంతా నా సొంతమై భలే ఇబ్బంది పడేదాన్నిలేమ్మా.     

అయినా అమ్మా.. నేనేం మాట్లాడకపోయినా నా మనసులోని మాటలన్నీ నీకు ఎలా తెలిసిపోయేవో?! ఇప్పటికీ నాకు ఆశ్చర్యంగానే ఉంటుంది.  

"అమ్మకసలు ఫ్రెండ్షిప్ అంటే ఏంటో తెలీదు. కలివిడిగా ఉండదు అనుకుంటావు కదూ? నీ వయసులో ఉండగా నీకంటే ఎక్కువగా అందరితోనూ స్నేహం చేసేదాన్ని. అందరూ మనలా, మనం అనుకున్నట్లు ఉండరు ప్రియమ్మా. ఆడపిల్లయినా, మగపిల్లాడయినా ఎంతవరకూ మాట్లాడాలో అంత వరకూ మాట్లాడితేనే బావుంటుంది. 'అబ్బో! నేను భలే కలివిడిగా ఉన్నాను.. అందరూ నన్నెంత ప్రేమిస్తున్నారో' అనుకుంటున్నావేమో? పప్పులో కాలేసినట్లే! నువ్వు వాగినంతసేపూ బాగానే వింటారు. అదో కాలక్షేపం కాసేపు. నువ్వు వెళ్ళిపోయాక, 'పాపం వెర్రిది' అని వెకిలిగా నవ్వుకుంటారు. ఈ పనివాళ్ళతో పళ్ళికిలిస్తూ కబుర్లు చెప్తావూ..  వాళ్ళు నీ మాటలకు తోడు తలా, తోకా, ఓ రూపం ఇచ్చి వాళ్ళు పనిచేసే వేరే ఇళ్ళల్లో వాళ్ళ మెప్పు, కాలక్షేపం కోసం కథలు కథలుగా చెబుతారు. నీ అతి వాగుడు, బయటి వాళ్లకు నువ్విచ్చే చనువు వాళ్ళ ముందు నువ్వు చులకనవ్వడానికి తప్ప మరెందుకూ పనికిరాదు. ఇదిగో.. అడిగారు కదా అని ఎవరింట్లోనైనా ఏవైనా తిన్నావా.. మరుముఖ్యంగా, భోజనం చేశావా.. నీ పిలక వాళ్లకి దొరికినట్లే! జాగ్రత్త!! 'అమ్మా.. అందరూ అలాగే ఎందుకుంటారూ? ఒకరిద్దర్ని బట్టి అందర్నీ అలాగే అనుకుంటే ఎలా?' అంటావేమో? నూటికి 98 మంది అలాగే ఉంటారు. ఆ మిగిలిన ఇద్దరే నీకు తెలిసిన వాళ్ళని భ్రమపడొద్దు. నోటిని అదుపులో పెట్టుకుని ఆచి తూచి మాట్లాడాలి. అర్ధమవుతోందా? మొహామాటం వలన అన్నీ నష్టాలే. తరువాత బాధపడాల్సి వస్తుంది. వినబడుతోందా??  హూం! ఎన్ని చెప్పినా చెవిటి వాడి ముందు శంఖం ఊదినట్లే.. ఏదో నా పిచ్చికొద్దీ వాగుతుంటాను .. ... " ఇలా విధవిధాలుగా వివిధ సందర్భాల్లో నువ్వు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నా బుర్రకెక్కేది కాదు.

 కానీ అమ్మో! అమ్మా.. నువ్వు  చెప్పిన ప్రతీ మాటా ఎంతటి సత్యమో! కాస్త బాధాకరమైన అనుభవాల వల్లే జ్ఞానోదయం అయినా, అంటే ఇప్పటికీ  పూర్తిగా కాకపోయినా..  మొత్తానికి కాస్త తెలివి వచ్చినందుకు సంతోషంగా ఉంది.       

సారీ అమ్మా.. నేనప్పుడు అర్ధం చేసుకోలేకపోయాను. ఎంత విసిగించానో కదా నిన్ను? "ఒక్కముద్ద తింటేనే కదవే  బావుందో లేదో తెలిసేది? పిల్లలు తింటారు కదా అని కష్టపడి చేస్తే అసలు చూసే వద్దంటే ఎలా?" ఎన్నిసార్లు నిన్నిలా అరిపించానో కదా..? మాకు కావలసినవన్నీ వేళ వేళకి అమర్చిపెట్టడం, తినమంటూ మమ్మల్ని బుజ్జగించడం, జాగ్రత్తలు చెప్పడం, కంటిపాపలా చూసుకోవడం..  వీటన్నిటి వెనుక ఎంత ప్రేమ ఉంది కదమ్మా? ఆ ప్రేమ ముందే తెలిసినా, నేనూ ఇల్లాలినై బాధ్యతలు నిర్వర్తిస్తుంటే ఇప్పుడు మరీ మరీ తెలుస్తొందమ్మా! 

అమ్మా.. ఇలా ఒకటి రెండు కాదు. రోజూలో ఆల్మోస్ట్ అన్ని విషయాలూ నిన్నే గుర్తు చేస్తున్నాయి. అమ్మా.. ఇప్పటి వరకూ చాలాసార్లు "you are the most wonderful mom in this world" అని చెప్పాను. అప్పుడు కేవలం ప్రేమా, సంతోషాలతో చెప్పాను. ఇప్పుడు నీ విలువ నిజంగా అర్ధమై రెట్టింపు ప్రేమా, గౌరవాలతో చెబుతున్నాను.

అమ్మా.. thank you. Thank you soo much for all the love and care. You are the most wonderful mom in this world. అమ్మా.. and I love you so much! Thank you so much for being so wonderful!       


నీ
ప్రియ