Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

Thursday, September 3, 2015

ఫోన్ పోయింది - హమ్మయ్య! దొరికింది!



దొరికేసిందోచ్!!! అవునండీ! నా ఫోన్ దొరికేసింది!!! హమ్మబాబోయ్.. నేనే నమ్మలేకపోతున్నాను :D

BSNL వాళ్ళు అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ ఇస్తానన్నారా..? ఫస్ట్ 3 డిజిట్స్, లాస్ట్ 3 డిజిట్స్ మాత్రం ఇచ్చారు! అదేమంటే, ఇంతకు మించి మాకూ తెలియదండి.. ల్యాండ్లైన్ కి సంబందించిన ఇన్ఫర్మేషన్ అయితే ఇవ్వగలము కానీ, మొబైల్ అంటే మీరు పోలీసుల ద్వారా వెళితే హైదరాబాద్ హెడ్ ఆఫీస్ వాళ్ళు ఇస్తారు. మేం చేయగలిగిందయితే ఏమీలేదని చేతులెత్తేశారు. పోలీసులనేసరికి "మనసుపెట్టాల్సోస్తుందని", నీరుగారి ఫోన్ కి నీళ్లోదిలేసుకున్నాను. అప్పుడు భరత్, ఆ ఫోన్ లో ఐడియా సిమ్ కూడా ఉంది కదా? పోనీ దాని ద్వారా ఏమైనా కుదురుతుందేమో చూద్దాం అన్నారు. ఐడియా కేర్ లో రిజిస్టర్ అయి ఉండడం వలన లక్కీలీ కాల్ హిస్టరీ చూడగలిగాం. అందులో 2 నెంబర్స్ దొరికాయి. తెలిసిన పెద్దాయన ఆ నంబర్స్ కి ఫోన్ కి గట్టిగా గద్దిస్తూ SI గారి Mrs ఫోన్ అది అంటూ మాట్లాడేసరికి కంగారు పడి, కొంచెం డ్రామా తరువాత నా ఫోన్ డీటెయిల్స్ చెప్పాడు. ఎవరో ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. ఏదో కాలేజ్ లో 1st ఇయర్ చదువుతున్నార్ట, వాళ్లకి దొరికింది. ఫోన్, మెమరీ కార్డ్ చెరోకటి పంచుకున్నారట. ఆ మెమరీ కార్డు తీసుకున్నవాడికే సిమ్ములు కూడా ఇచ్చి పారేయమంటే సరే అని చెప్పి, బాలన్స్ కోసం కక్కుర్తి పడి యూజ్ చేశాడు. అనుకోకుండా వాడు స్విచ్ ఆన్ చేసిన టైంకి నేను చేయడం వల్ల సిమ్ ఆక్టివ్ గా ఉన్న విషయం తెలిసింది. సిమ్ కార్డ్ యూజ్ చేస్తారని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. నిజానికి అతను ఆ పని చేయకుండా ఉంటే నా ఫోన్ అసలు నాకు దొరికేదే కాదు! పాపం! బాగా పేద వాళ్ళట. చిన్న వయసుకూడా కదా.. బెదిరిపోయి "ఇంటికి పోలీసులు రారు కదండీ? నేనసలే కానిస్టేబుల్ అవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. కేస్ అదీ అయిందంటే నా ఫ్యూచర్ పాడయిపోతుంది" అన్నాడు బేలగా.  పాపమనిపించింది. చాలా ఆశ్చర్యంగా కూడా! అదే మనిషి శని వారం ఎంత నిర్లక్ష్యంగా, పొగరుగా మాట్లాడాడు?!!.

హూం! మన దేశంలో పోలీసుల ద్వారా వెళితే ఎంతవరకూ పన్లు జరుగుతాయో తెలియదు కానీ, పోలీసుల పేరు వాడినా చాలా పనులు జరిగిపోతాయని ఎక్కడో విన్న మాట గుర్తొచ్చింది (బాబోయ్.. నాకేం సంబంధంలేదు. నేనేం అనలేదు).

మొత్తానికి అలా ఆ విధంగా ఒకబ్బాయి ఫోన్ తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. దాన్ని బాగా మాన్ హ్యాండ్లింగ్ చేశాడు కాబోలు.. మొబైల్ కవర్ చిరిగిపోయి, స్క్రీన్ అంతా స్చ్రాచస్, ఫోన్ నిండుగా అతనివి, ప్రభాస్, హీరోయిన్ల ఫొటోస్, ఏంటేంటో ఆప్స్..  అబ్బో.. మాములుగా లేదులెండి. నా డేటా అంతా పోయినట్లే. అయినా చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం కదండీ.. ఏదోకటి నా ఫోన్ నాకు తిరిగొచ్చింది. అదే పదివేలు. చిన్న ఆనందం ఏంటంటే.. కాంటాక్ట్స్ అన్నీ తిరిగొచ్చాయి నా ఈమెయిల్ అడ్రస్ తో లాగిన్ అవగానే. ఇక సిమ్ కార్డ్స్, మెమరీ కార్డ్ ఏమో విజయనగరంలో అతని ఫ్రెండ్ దగ్గర ఉన్నాయట, రెండ్రోజుల్లో ఇచ్చేస్తాం అన్నాడు.                                             

అదన్న మాట విషయం!


Wednesday, September 2, 2015

ఫోన్ పోయింది


మొన్న 21 సాయంత్రం తుపర పడుతోంటే క్లైమెట్ బావుందని ఎంచక్కా అక్టివా వేసుకుని అక్టీవ్ గా డ్రైవ్ కి వెళ్లాను. వెళ్తూ వెళ్తూ ఛార్జింగ్ లో ఉన్న ఫోన్ ని చూసి  "అవసరమా? డ్రైవ్ చేస్తూ మొబైల్ యూజ్ చేసేది ఏమీలేదు కదా..? హాం.. అయినా సేఫ్టీ కి ఉంటుందిలే" అనుకుంటూ పాకెట్ లో వేసుకున్నాను.  వెళుతుండగా "పాకెట్ లో ఎందుకు.. ఫోన్ తీసి డిక్కీలో వేసేసుకుంటే ఓ గొడవ వదిలిపోతుంది కదా.." అనుకుని, "వర్షం పెద్దగా పడితే అప్పుడు చూద్దాంలే..  చూసుకుంటుంనుగా.. అలా పడిపోనిస్తానేవిటీ? మరీను.." అని సర్దిచెప్పుకుని ( ఒక్క నిముషం ఆగదానికి బద్ధకించి), చుట్టూ ఉన్న పచ్చటి పొలాలు చూసి మైమరచిపోతూ హుషారుగా ముందుకు వెళ్లాను. కాసేపటికి కాస్త పెద్దగా చినుకులు మొదలయ్యేసరికి నా హుషారు జోరు పెరిగి ఆ జోరులో ఫోన్ సంగతి మర్చిపోయాను. ఓ నాలుగైదు కిలోమీటర్స్ వెళ్ళాక, సరే ఇక ఇంటికి వెళదాం.. టైం ఎంతైందో ఏవిటోనని  మొబైల్ కోసం చూస్తే లేదు! గుండె జారిపోయింది. ఊపిరి ఆగిపోయింది. అప్పటి వరకూ హాయిగా అనిపించిన వర్షపు చినుకులు నిప్పురవ్వల్లా అనిపించాయి. అసలే ఆ రోడ్  అంత బావుండలేదు. ఎక్కడ పడిపోయిందో ఏవిటో?  దిక్కుమాలిన వర్షంలో ఫోన్ ని ఎక్కడని వెతకను? బరువెక్కిన గుండెతో వచ్చిన దారంతా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఇంటి ముఖం పట్టాను. దారిలో తెలిసిన వాళ్ళు కనబడితే, విషయం చెప్పి వాళ్ళ ఫోన్ నుండి ట్రై చేస్తే "స్విచ్ ఆఫ్". 
ఏడుపు మొహంతోటే  ముందు అందులో సైన్ ఇన్ అయి ఉన్న అకౌంట్స్ పాస్వర్డ్స్ మార్చి, Android mobile device లో ఎరేస్ డేటా, లాక్ ఫోన్ లాటివి సెట్ చేసి భరత్ ని పేస్ చేయడానికి ధైర్యం కూడదీసుకున్నాను. పాపం నేనే ఆల్రెడీ చాలా బాధలో ఉన్నానని కాబోలు భరత్ ఏమీ అనలేదు. అందుకు మరీ బాధపడ్డాననుకోండీ.. 32GB మెమరీ కార్డ్, ఆ ఫోన్ తో ఉన్న మెమరీస్.. కాంటాక్ట్స్, డేటా.. అన్నీ పోయినట్లే. అంతా నా నిర్లక్ష్యం వల్లేనని నా మీద నాకు పీకల వరకూ కోపం. బూతులు రావు కాబట్టి కుదరలేదు కానీ వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టుకున్నాను నన్ను నేను.

 "అమ్మా... ముద్దుల Moto E.. ఎక్కడున్నావమ్మా.?" అంటూ  దాన్ని తలుచుకోని రోజు లేదు ;(. అలాగే మొన్న శనివారం యధాపలంగా నా ఫోన్ కి ట్రై చేస్తే   రింగ్ అయింది!! ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాడు కూడాను! నా ఫోన్, మీకు దొరికింది కాబోలు.. దయచేసి మీరెక్కడ ఉన్నారో చెబితే వచ్చి తీసుకుంటానండి" అని ఎంతో మర్యాదగా అడిగితే, "నాకు ఈ సిమ్ బస్సు లో దొరికింది, బాలన్స్ ఉందని వాడుకుంటున్నాను. మీరేం చేయగలరో చేసుకోం"డంటూ కాల్ కట్ చేసి మళ్ళీ మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసేసాడు. నా పిచ్చి పీక్స్ కి వెళ్ళింది. మొబైల్ కొన్న బిల్, IMEI నెంబర్ ఎలాగూ ఉన్నాయి కనుక పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇద్దామని అనుకుంటున్నాను. BSNL ఆఫీస్ లో 21st తరువాత చేసిన అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ రిక్వెస్ట్ చేశాం. ఈ రోజు వస్తుంది. చూడాలి మరి.. ఏమౌతుందో..!? 

మీలో ఎవరైనా ఫోన్ పోగొట్టుకున్నారాండీ? మళ్ళీ అది మీకు దొరికిందా? నా ఫోన్ ని ట్రేస్ చేయడానికి ఇంకేమైనా టిప్స్ ఉన్నాయంటారా? తెలిస్తే చెప్పరూ.. ప్లీజ్.. 

**
ఈ సంఘటన వల్ల నాకో నీతి అర్ధమైంది. నాలాటి వారు ఇంకెవరైనా ఉంటే దయచేసి మీరూ తెలుసుకోండి.   

Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

Thursday, September 3, 2015

ఫోన్ పోయింది - హమ్మయ్య! దొరికింది!



దొరికేసిందోచ్!!! అవునండీ! నా ఫోన్ దొరికేసింది!!! హమ్మబాబోయ్.. నేనే నమ్మలేకపోతున్నాను :D

BSNL వాళ్ళు అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ ఇస్తానన్నారా..? ఫస్ట్ 3 డిజిట్స్, లాస్ట్ 3 డిజిట్స్ మాత్రం ఇచ్చారు! అదేమంటే, ఇంతకు మించి మాకూ తెలియదండి.. ల్యాండ్లైన్ కి సంబందించిన ఇన్ఫర్మేషన్ అయితే ఇవ్వగలము కానీ, మొబైల్ అంటే మీరు పోలీసుల ద్వారా వెళితే హైదరాబాద్ హెడ్ ఆఫీస్ వాళ్ళు ఇస్తారు. మేం చేయగలిగిందయితే ఏమీలేదని చేతులెత్తేశారు. పోలీసులనేసరికి "మనసుపెట్టాల్సోస్తుందని", నీరుగారి ఫోన్ కి నీళ్లోదిలేసుకున్నాను. అప్పుడు భరత్, ఆ ఫోన్ లో ఐడియా సిమ్ కూడా ఉంది కదా? పోనీ దాని ద్వారా ఏమైనా కుదురుతుందేమో చూద్దాం అన్నారు. ఐడియా కేర్ లో రిజిస్టర్ అయి ఉండడం వలన లక్కీలీ కాల్ హిస్టరీ చూడగలిగాం. అందులో 2 నెంబర్స్ దొరికాయి. తెలిసిన పెద్దాయన ఆ నంబర్స్ కి ఫోన్ కి గట్టిగా గద్దిస్తూ SI గారి Mrs ఫోన్ అది అంటూ మాట్లాడేసరికి కంగారు పడి, కొంచెం డ్రామా తరువాత నా ఫోన్ డీటెయిల్స్ చెప్పాడు. ఎవరో ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. ఏదో కాలేజ్ లో 1st ఇయర్ చదువుతున్నార్ట, వాళ్లకి దొరికింది. ఫోన్, మెమరీ కార్డ్ చెరోకటి పంచుకున్నారట. ఆ మెమరీ కార్డు తీసుకున్నవాడికే సిమ్ములు కూడా ఇచ్చి పారేయమంటే సరే అని చెప్పి, బాలన్స్ కోసం కక్కుర్తి పడి యూజ్ చేశాడు. అనుకోకుండా వాడు స్విచ్ ఆన్ చేసిన టైంకి నేను చేయడం వల్ల సిమ్ ఆక్టివ్ గా ఉన్న విషయం తెలిసింది. సిమ్ కార్డ్ యూజ్ చేస్తారని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. నిజానికి అతను ఆ పని చేయకుండా ఉంటే నా ఫోన్ అసలు నాకు దొరికేదే కాదు! పాపం! బాగా పేద వాళ్ళట. చిన్న వయసుకూడా కదా.. బెదిరిపోయి "ఇంటికి పోలీసులు రారు కదండీ? నేనసలే కానిస్టేబుల్ అవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. కేస్ అదీ అయిందంటే నా ఫ్యూచర్ పాడయిపోతుంది" అన్నాడు బేలగా.  పాపమనిపించింది. చాలా ఆశ్చర్యంగా కూడా! అదే మనిషి శని వారం ఎంత నిర్లక్ష్యంగా, పొగరుగా మాట్లాడాడు?!!.

హూం! మన దేశంలో పోలీసుల ద్వారా వెళితే ఎంతవరకూ పన్లు జరుగుతాయో తెలియదు కానీ, పోలీసుల పేరు వాడినా చాలా పనులు జరిగిపోతాయని ఎక్కడో విన్న మాట గుర్తొచ్చింది (బాబోయ్.. నాకేం సంబంధంలేదు. నేనేం అనలేదు).

మొత్తానికి అలా ఆ విధంగా ఒకబ్బాయి ఫోన్ తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. దాన్ని బాగా మాన్ హ్యాండ్లింగ్ చేశాడు కాబోలు.. మొబైల్ కవర్ చిరిగిపోయి, స్క్రీన్ అంతా స్చ్రాచస్, ఫోన్ నిండుగా అతనివి, ప్రభాస్, హీరోయిన్ల ఫొటోస్, ఏంటేంటో ఆప్స్..  అబ్బో.. మాములుగా లేదులెండి. నా డేటా అంతా పోయినట్లే. అయినా చచ్చినోడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్నం కదండీ.. ఏదోకటి నా ఫోన్ నాకు తిరిగొచ్చింది. అదే పదివేలు. చిన్న ఆనందం ఏంటంటే.. కాంటాక్ట్స్ అన్నీ తిరిగొచ్చాయి నా ఈమెయిల్ అడ్రస్ తో లాగిన్ అవగానే. ఇక సిమ్ కార్డ్స్, మెమరీ కార్డ్ ఏమో విజయనగరంలో అతని ఫ్రెండ్ దగ్గర ఉన్నాయట, రెండ్రోజుల్లో ఇచ్చేస్తాం అన్నాడు.                                             

అదన్న మాట విషయం!


Wednesday, September 2, 2015

ఫోన్ పోయింది


మొన్న 21 సాయంత్రం తుపర పడుతోంటే క్లైమెట్ బావుందని ఎంచక్కా అక్టివా వేసుకుని అక్టీవ్ గా డ్రైవ్ కి వెళ్లాను. వెళ్తూ వెళ్తూ ఛార్జింగ్ లో ఉన్న ఫోన్ ని చూసి  "అవసరమా? డ్రైవ్ చేస్తూ మొబైల్ యూజ్ చేసేది ఏమీలేదు కదా..? హాం.. అయినా సేఫ్టీ కి ఉంటుందిలే" అనుకుంటూ పాకెట్ లో వేసుకున్నాను.  వెళుతుండగా "పాకెట్ లో ఎందుకు.. ఫోన్ తీసి డిక్కీలో వేసేసుకుంటే ఓ గొడవ వదిలిపోతుంది కదా.." అనుకుని, "వర్షం పెద్దగా పడితే అప్పుడు చూద్దాంలే..  చూసుకుంటుంనుగా.. అలా పడిపోనిస్తానేవిటీ? మరీను.." అని సర్దిచెప్పుకుని ( ఒక్క నిముషం ఆగదానికి బద్ధకించి), చుట్టూ ఉన్న పచ్చటి పొలాలు చూసి మైమరచిపోతూ హుషారుగా ముందుకు వెళ్లాను. కాసేపటికి కాస్త పెద్దగా చినుకులు మొదలయ్యేసరికి నా హుషారు జోరు పెరిగి ఆ జోరులో ఫోన్ సంగతి మర్చిపోయాను. ఓ నాలుగైదు కిలోమీటర్స్ వెళ్ళాక, సరే ఇక ఇంటికి వెళదాం.. టైం ఎంతైందో ఏవిటోనని  మొబైల్ కోసం చూస్తే లేదు! గుండె జారిపోయింది. ఊపిరి ఆగిపోయింది. అప్పటి వరకూ హాయిగా అనిపించిన వర్షపు చినుకులు నిప్పురవ్వల్లా అనిపించాయి. అసలే ఆ రోడ్  అంత బావుండలేదు. ఎక్కడ పడిపోయిందో ఏవిటో?  దిక్కుమాలిన వర్షంలో ఫోన్ ని ఎక్కడని వెతకను? బరువెక్కిన గుండెతో వచ్చిన దారంతా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఇంటి ముఖం పట్టాను. దారిలో తెలిసిన వాళ్ళు కనబడితే, విషయం చెప్పి వాళ్ళ ఫోన్ నుండి ట్రై చేస్తే "స్విచ్ ఆఫ్". 
ఏడుపు మొహంతోటే  ముందు అందులో సైన్ ఇన్ అయి ఉన్న అకౌంట్స్ పాస్వర్డ్స్ మార్చి, Android mobile device లో ఎరేస్ డేటా, లాక్ ఫోన్ లాటివి సెట్ చేసి భరత్ ని పేస్ చేయడానికి ధైర్యం కూడదీసుకున్నాను. పాపం నేనే ఆల్రెడీ చాలా బాధలో ఉన్నానని కాబోలు భరత్ ఏమీ అనలేదు. అందుకు మరీ బాధపడ్డాననుకోండీ.. 32GB మెమరీ కార్డ్, ఆ ఫోన్ తో ఉన్న మెమరీస్.. కాంటాక్ట్స్, డేటా.. అన్నీ పోయినట్లే. అంతా నా నిర్లక్ష్యం వల్లేనని నా మీద నాకు పీకల వరకూ కోపం. బూతులు రావు కాబట్టి కుదరలేదు కానీ వచ్చిన తిట్లన్నీ తిట్టుకున్నాను నన్ను నేను.

 "అమ్మా... ముద్దుల Moto E.. ఎక్కడున్నావమ్మా.?" అంటూ  దాన్ని తలుచుకోని రోజు లేదు ;(. అలాగే మొన్న శనివారం యధాపలంగా నా ఫోన్ కి ట్రై చేస్తే   రింగ్ అయింది!! ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాడు కూడాను! నా ఫోన్, మీకు దొరికింది కాబోలు.. దయచేసి మీరెక్కడ ఉన్నారో చెబితే వచ్చి తీసుకుంటానండి" అని ఎంతో మర్యాదగా అడిగితే, "నాకు ఈ సిమ్ బస్సు లో దొరికింది, బాలన్స్ ఉందని వాడుకుంటున్నాను. మీరేం చేయగలరో చేసుకోం"డంటూ కాల్ కట్ చేసి మళ్ళీ మొబైల్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసేసాడు. నా పిచ్చి పీక్స్ కి వెళ్ళింది. మొబైల్ కొన్న బిల్, IMEI నెంబర్ ఎలాగూ ఉన్నాయి కనుక పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇద్దామని అనుకుంటున్నాను. BSNL ఆఫీస్ లో 21st తరువాత చేసిన అవుట్ గోయింగ్ కాల్స్ లిస్ట్ రిక్వెస్ట్ చేశాం. ఈ రోజు వస్తుంది. చూడాలి మరి.. ఏమౌతుందో..!? 

మీలో ఎవరైనా ఫోన్ పోగొట్టుకున్నారాండీ? మళ్ళీ అది మీకు దొరికిందా? నా ఫోన్ ని ట్రేస్ చేయడానికి ఇంకేమైనా టిప్స్ ఉన్నాయంటారా? తెలిస్తే చెప్పరూ.. ప్లీజ్.. 

**
ఈ సంఘటన వల్ల నాకో నీతి అర్ధమైంది. నాలాటి వారు ఇంకెవరైనా ఉంటే దయచేసి మీరూ తెలుసుకోండి.