Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

1 comments:

జ్యోతిర్మయి said...

ఓ రోజు మా విధిలో మంచి వర్షం పడుతున్నప్పుడు వరండాలో నిలబడి చూస్తున్నాను. ఓ నాలుగిళ్ళవతల ఇద్దరు పిల్లలు రోడ్డు మధ్యలో కూర్చుని ఆడుకుంటున్నారు. ఈ పోస్ట్ చదవగానే వాళ్ళే గుర్తొచ్చారు. మీలాంటి వాళ్ళే అయివుంటారు.

Post a Comment

ఏవండీ.. ఇదేమైనా బావుందా?? అదే.. చదివేసి కామెంట్ చేయకుండా పేజ్ మార్చేయడం? అయినా మణులడిగానా మాణిక్యాలడిగానా కామెంటేగా రాసేద్ధురూ.. :)

Friday, September 11, 2015

చినుకా చెప్పు?


మధ్యాహ్నం మూడూ, మూడున్నర అవుతోంది. మెల్లగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా చిరుగాలి జోరందుకుంది. ఇంకేముందీ.. నాకూ హుషారు పెరిగింది. జోరుగా హుషారుగా వాకిలి గుమ్మం మెట్ల మీద కూర్చున్నాను. చూస్తుండగానే సన్నగా తుపర మొదలయింది.   తుపర కాస్తా చిన్నపాటి వర్షంగా మారింది. ముందు ఉత్తినే కాలు ముందుకి పెట్టాను. తరువాత చేతులు ముందుకి చాచి అరచేతులు తడుపుకున్నాను. మొహం మీద కూడా ఆ చల్లటి చినుకులు పడితే బావుంటుంది కదా.. ఒక్కసారే! తరువాత వెళ్లి పని చూసుకుంటాను. అత్తారింట్లో కూర్చుని వర్షంలో తడవడంలాటి పిచ్చి పనులు చేయకూడదనీ, పరువుపోతుందనీ నాకు మాత్రం తెలియదా?! అలా అని చినుకుల చేత ఒక్క ముద్దైనా పెట్టించుకోకుండా, అసలా ముద్దుల వర్షాన్ని చూసీ చూడనట్లు ఊరుకోగలనా? అందుకే, ఒక్కసారి.. ఒకే ఒక్క ముద్దు పెట్టించుకుని వెళ్లిపోతానానుకున్నాను. ఎలాగూ లోపలికి వెళ్ళడానికి లేవాలి కదా.. అలా ఓ అడుగు ముందుకి వేసి వెళ్ళిపోదాంలే.. ఆ మాత్రానికే తడిచిపోనుగా అని ముందుకెళ్ళాను. వర్షం ఊపందుకునేసరికి నా అడుగు ఇక వెనక్కి పడనని మారం చేసింది.

మావగారు ఇంట్లో లేరు, శ్రీవారూ అత్తయ్యా మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. చుట్టూ అంతెత్తు ఇళ్లేమీ లేవు. ఉన్న ఓ ఇంటి వారు ఊళ్ళో లేరు. ఇంతెత్తు ప్రహరీ గోడ ఉండగా రోడ్ మీద వాళ్లకు కనబడే ప్రసక్తే లేదు. ఓ పది నిముషాలు పండగ చేసుకుని వీళ్ళు లేచేలోపు స్నానానికి వెళ్లిపోవచ్చు. ఈ ఆలోచన మెరవగానే నా ఆనందానికి హద్దులేదు.

ఒక్కో చినుకూ మేనుని ముద్దాడుతుంటే, చలి కౌగిలిలో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ... అబ్బా! మనసు దూదిపింజలా తేలిపోతూ.. ప్రపంచంలోని ఆనందమంతా నా సొంతమయింది. అత్తయ్య గారొచ్చి "అమ్మాయ్.. జలుబు చేసి చస్తుందే. చాలు ఇక వచ్చి తల తుడుచుకో" అని పిలిచేవరకూ నాకీ లోకం గుర్తేలేదసలు.  పది నిముషాల్లో ముప్పావుగంట గడిచిపోయిందంటే ఎంత వింత!

అత్తగారు అక్షింతలు వేస్తూ తల తుడుస్తోంటే, మంచం మీద విష్ణుమూర్తి పోజులో పడుకుని శ్రీవారి ముసిముసినవ్వులు. మొగుడు మొత్తినందుకు కాదు, తోడికోడలు నవ్వినందుకన్నట్లు, ఆ ముసిముసినవ్వులు చూసి నేను రుసరుసలు.. అలా పోయిననెలలో గడిచిన ఓ అందమైన సాయంత్రం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది ఇప్పుడు పడుతోన్న చినుకులు చూసి. అసలీ వర్షానికి గట్టిగా భయం చెప్పాలనుంది నాకు. దీని వల్లే మొన్న నా ఫోన్ పోయింది. అంటే.. నా అజాగ్రత్త వల్లే అనుకోండి.. అయినా నేనొప్పుకోను. ఈ వర్షమే కనుక నన్ను ఊరించకుండా ఉండుంటే నేనసలు వెళ్లేదాన్నా??? అందుకే. అంతా ఈ వర్షం వల్లే. మాయదారి వర్షం :-/ :-P 

మ్మ్మ్మ్ము...! ముద్దుల వర్షమా.. నువ్వెంత ముద్దో అసలు! ఏం మాయ చేస్తావో! ఎంతటి బాధలో ఉన్నా ఓదార్చేస్తావ్, కోపాన్ని కనచూపుమేరలో కూడా ఉండకుండా విసిరేస్తావ్, నవ్విస్తావ్, శరీరాన్నే కాదు మనసంతా ఆక్రమించేసుకుంటావ్! ఎలా? నీవల్ల మాత్రం?? చెప్పు చెప్పు.. ?                                

                                      

1 comment:

  1. ఓ రోజు మా విధిలో మంచి వర్షం పడుతున్నప్పుడు వరండాలో నిలబడి చూస్తున్నాను. ఓ నాలుగిళ్ళవతల ఇద్దరు పిల్లలు రోడ్డు మధ్యలో కూర్చుని ఆడుకుంటున్నారు. ఈ పోస్ట్ చదవగానే వాళ్ళే గుర్తొచ్చారు. మీలాంటి వాళ్ళే అయివుంటారు.

    ReplyDelete

ఏవండీ.. ఇదేమైనా బావుందా?? అదే.. చదివేసి కామెంట్ చేయకుండా పేజ్ మార్చేయడం? అయినా మణులడిగానా మాణిక్యాలడిగానా కామెంటేగా రాసేద్ధురూ.. :)